ครั้งแรกในชีวิตที่มีเพื่อนโทรมาเพราะกลัวเราเป็นอะไร
เคยขับรถไปดูเพื่อน แต่รอบนี้เพื่อนขับมาหา
ปกติฟังคนอื่นร้องไห้ แต่ช่วงนี้มีแต่คนรอปลอบเวลาร้องไห้
ประสบการณ์ใหม่ดี แต่ไม่อยากมีอีก😂✨
ชอบคุณทุกคนจริงๆนะ

วันนี้ครบ 1 สัปดาห์พอดี
มัวแต่นอนทนจนหมอบอกว่า MRI เถอะ 😂

ถามว่าถ้าไม่ให้บอกว่าทนแล้วจะให้ทำยังไง
ก็แค่ให้เราร้องไห้ไปบ่นไปก็พอ

ทนจนหมอกับนักกายภาพบอกว่าทนมากเกินไปไหม เป็นขนาดนี้ไม่ใช่ไม่ทนแล้ว

ขอให้MRI กับผลเลือดปกติทีเถอะ
ถ้าเป็นแค่กล้ามเนื้ออักเสบจะดีใจมากถึงมันจะตั้งแต่เอวไปถึงขาก็เถอะ😂

บ่นไว้ให้ตัวเองอ่านเป็นบทเรียน

วันนี้มันทั้งเสียใจ ทั้งโกรธเลย
ถ้าไม่มีสติเสียงในหัวคงหลุดออกไปแล้วล่ะ🤬

บอกว่าเราทำไม่พอเหรอ เออได้ เดี๋ยวปรับชีวิตอีกรอบ ต้องดีขึ้นให้ได้🥹
ถ้าไม่ได้มันก็เหลือทางเดียวแล้วล่ะ🤬

คนก็เดิมๆ เรื่องก็เดิมๆ
ถึงจะบอกให้ทำบุญ ทำนู่นทำนี่ คือทำแล้วค่าาา พอบอกว่าทำแล้วก็ยังมาอะไรอีก

ปวดแต่ละคนไม่เหมือนกันอะ
ตอนแรกก็ทนมาสัปดาห์นึงไง ไปถึงหน้าหมอยังกลัวหมอว่าที่เลื่อนนัดเลย สรุปหมอบอกหนักจริง

เออ ต้องการอะไรจากฉัน
ทนจนจะไม่ทนแล้วจ้า
เคยภูมิใจที่ตัวเองอดทนนะ ตอนนี้เริ่มเสียใจที่ทนเยอะไปแล้วล่ะ😂

ยังรู้สึกไม่ดีเวลาที่มีคนบอกว่าหายเจ็บได้แล้ว ไม่ต้องไปคิด เหมือนถูกบอกว่าเราไม่ควรเจ็บเลยอะ ฟีลแบบคิดไปเอง555
งงว่าเราจะทนไปเพื่ออะไรขนาดหมอบอกว่าถ้าเริ่มเจ็บให้หยุด ให้พอ

ส่วนขาที่ชามันก็ยังชาอยู่แต่น้อยลงละ
มาบอกว่าชาคิดเองมันไม่ใช่อะ

ค้นพบว่าเดี๋ยวนี้เขียนตอบอะไรเรียบเรียงมากขึ้นสั้นขึ้น(เพราะไม่มีแรงเขียนยาว)

ข้อเสียคือ ตัวหนังสือบางทีมันก็สื่อความได้ไม่ครบ บางเรื่องต้องใช้ภาษากายช่วย บางครั้งเขาตีความอย่าง เราสื่ออีกอย่าง พิมพ์ตอบไปมาไม่ได้ใจความซักที บางเรื่องเขียนอ้อมไม่กล้าเขียนจรงคนอ่านไม่เข้าใจ

ถ้าไม่รู้เรื่องก็จะโทร แต่พยายามจะโทรน้อยลงเพราะเซฟเสียง เซฟแบตตัวเอง

ตั้งแต่ก่อนแผ่นดินไหว ยันวันนี้นับปรึกษาสารพัดอย่าง ทั้งงาน ทั้งจิปาถะ แต่ก็ถือหลักว่าถ้าไหวเราก็ทำ ถ้าๆม่ไหวก็ปฏิเสธ ถ้าเฃียบตือเริ่มประมวลผลไม่ทัน

แต่ก็นั่นแหละ บางเคสก็สนุกดีขอบคุณหลายๆคนที่รับฟังเราเหมือนกัน

วันนี้ทำงานเสร็จจะพักแล้ว
เก็บแรงไว้พรุ่งนี้นะ