Belki de modern bilim,
zincirlerini kendisi döven
yeni bir Prometheus’tur.
Sevgiyle…

Bu ceza tesadüf değildir.
Bilgi alan insan gibi:
Geri dönüş yoktur, yük kalıcıdır. Mitlerin fısıldadığı şey şudur:
Bilgi insanı özgürleştirir.
Ama bedelsiz değil.

Bugün ateşin adı değişti.
Nükleer enerji oldu.
Genetik kod oldu.
Yapay zekâ oldu.

Zeus’un öfkesi bundandır.
Çünkü ateş verilirse, insan soru sormaya başlar.
Soru soran varlık ise artık kolay yönetilmez. Prometheus bir dağa zincirlenir.
Her gün bir kartal gelir, karaciğerini parçalar.
Gece olunca yaralar kapanır. Ceza yeniden başlar.

Prometheus ise başka türlü düşünür.
İnsanın zayıf değil, henüz tamamlanmamış olduğuna inanır.
Ve Olimpos’ta saklanan ateşi çalmaya karar verir. 3/
Ateş yalnızca alev değildir.
Ateş; demiri eğmek, geceyi aydınlatmak, düşünceyi hızlandırmaktır.
Yani teknoloji. Yani uygarlık.

Hypatia’nın kanı taşa karıştı.
Ama düşünceleri o taşların altından filiz verdi. Bin yıl sonra Ay’ın yüzeyindeki bir krater onun adını aldı:

“Hypatia Krateri”

Sevgiyle…

Bir gün, Hypatia’nın arabası bir grup fanatik tarafından durduruldu. Onu sürükleyerek bir kiliseye götürdüler. Orada, taşlarla ve kırık çömlek parçalarıyla vahşice öldürüldü. Cesedi parçalanıp yakıldı.

Ancak, dini fanatizm yükseliyordu. Hypatia’nın etkisi, bazıları için tehdit haline geldi. Onu, Hristiyan vali Orestes ile patrik Cyril arasındaki siyasi çekişmenin bir parçası olarak gördüler.

Erkeklerin karar verdiği bir çağda, o düşünüyordu.
Hem de yüksek sesle.

Gözünü yıldızlara diktiğinde, tanrıları değil gezegenleri gördü.
Sayıları konuştu, mantığı öğretti.
Platon’un felsefesini okuttu, Euclid’in geometrisini çözdü.

Babası Theon’un rehberliğinde matematik, astronomi ve felsefe alanlarında derinleşti. Neoplatonist bir filozof olarak, mantığın ve bilimin ışığını yaydı. Öğrencileri arasında hem paganlar hem de Hristiyanlar vardı; bilgisi ve öğretisiyle herkesin saygısını kazanmıştı.

Şehir, dinî ve politik çatışmaların pençesinde kıvranıyordu. Bu kargaşanın ortasında, bir kadın sessizce bilgiyi savunuyordu: Hypatia.

Çünkü göğe bakan her göz dua için kalkmadı.
Bazıları hesap yaptı.
Bazıları anladı.
Bazıları sordu:

“Neden hep doğudan doğuyor?”

Yıldızların düzenini fark etti.
Gölgenin uzunluğunun zamanla değiştiğini gördü.
Güneşin yolunu, mevsimlerin sırasını hesapladı.
Ve böyle doğdu ilk takvim.
İlk astronomi.

Her gece bir sınavdı.
Ra yenilirse…
Güneş bir daha doğmazdı.

O yüzden sabah olduğunda güneşi görenler,
hem rahatladı, hem dua etti.
Ama sonra biri göğe bir başka gözle baktı.

Benim de