เมเลเทียสนอนหมดสภาพอยู่บนเก้าอี้ เขาหลับเป็นตายโดยที่ยังมีกลิ่นเหล้าคละคลุ้งอยู่
….
กริ๊ง กริ๊ง กริ๊งง
ข้างๆ กันนั้น โทรศัพท์มือถือคู่ใจของชายหนุ่มส่งเสียงดังไม่หยุด
—ดูเหมือนจะมีสายเรียกเข้าต่อเนื่องมาเป็นชั่วโมงๆ แล้ว
อีกทั้งบุคคลที่โทรมาไม่ใช่ใครที่ไหน หากแต่เป็น ‘แม่‘ ของเจ้าตัวเองนั่นแหละ
…
แย่ละสิ
คืนนี้เขาไม่ได้รับสายแม่
เมเลเทียสนอนหมดสภาพอยู่บนเก้าอี้ เขาหลับเป็นตายโดยที่ยังมีกลิ่นเหล้าคละคลุ้งอยู่
….
กริ๊ง กริ๊ง กริ๊งง
ข้างๆ กันนั้น โทรศัพท์มือถือคู่ใจของชายหนุ่มส่งเสียงดังไม่หยุด
—ดูเหมือนจะมีสายเรียกเข้าต่อเนื่องมาเป็นชั่วโมงๆ แล้ว
อีกทั้งบุคคลที่โทรมาไม่ใช่ใครที่ไหน หากแต่เป็น ‘แม่‘ ของเจ้าตัวเองนั่นแหละ
…
แย่ละสิ
คืนนี้เขาไม่ได้รับสายแม่
เมเลเทียสนอนหมดสภาพอยู่บนเก้าอี้ เขาหลับเป็นตายโดยที่ยังมีกลิ่นเหล้าคละคลุ้งอยู่
….
กริ๊ง กริ๊ง กริ๊งง
ข้างๆ กันนั้น โทรศัพท์มือถือคู่ใจของชายหนุ่มส่งเสียงดังไม่หยุด
—ดูเหมือนจะมีสายเรียกเข้าต่อเนื่องมาเป็นชั่วโมงๆ แล้ว
อีกทั้งบุคคลที่โทรมาไม่ใช่ใครที่ไหน หากแต่เป็น ‘แม่‘ ของเจ้าตัวเองนั่นแหละ
…
แย่ละสิ
คืนนี้เขาไม่ได้รับสายแม่
🪼: เฮ้ๆๆ!!! ขอแหวกเทรนด์ญี่ปุ่นสักหน่อย!! แต่นี่รูปฉันกับเพื่อนแหละ🦄🤜🤛🐴💥??!?!
🪼: ฉันมารายการนี้เพราะเพื่อนแนะนำเลย!! แต่เทียบกันแล้วฉันหล่อกว่าใช่เป่า >///< กร๊ากก กรั่กๆๆๆๆ😍
🪼: เฮ้ๆๆ!!! ขอแหวกเทรนด์ญี่ปุ่นสักหน่อย!! แต่นี่รูปฉันกับเพื่อนแหละ🦄🤜🤛🐴💥??!?!
🪼: ฉันมารายการนี้เพราะเพื่อนแนะนำเลย!! แต่เทียบกันแล้วฉันหล่อกว่าใช่เป่า >///< กร๊ากก กรั่กๆๆๆๆ😍
“สวัสดี-เอิ๊ก-ครับ…นักล่าลายเซ็น..“
ฮิปโปแคมปัสหนุ่มเดินเป๋ๆ มาหาคุณ ยิ้มแป้น
“ไม่ทราบว่า…อึก..คุณกำลังมองหา…”
พูดไปสะอึกไป หน้าแดงก่ำ ดูก็รู้ว่ากำลังเมาแอ๋
“…หนุ่มบ้านม่วง โสด ผมยาว เป็นสัตว์วิเศษ มีลักษณะครึ่งสัตว์ ดื่มแอลฯได้..อยู่หรือเปล่าครับ..“
ว่าพลางเขย่าขวดเหล้าในมือไปมาเบาๆ
ทำเป็นพูดดี แต่แค่ยืนให้ตรงยังทำไม่ได้เลย
”หืม…?“
“สวัสดี-เอิ๊ก-ครับ…นักล่าลายเซ็น..“
ฮิปโปแคมปัสหนุ่มเดินเป๋ๆ มาหาคุณ ยิ้มแป้น
“ไม่ทราบว่า…อึก..คุณกำลังมองหา…”
พูดไปสะอึกไป หน้าแดงก่ำ ดูก็รู้ว่ากำลังเมาแอ๋
“…หนุ่มบ้านม่วง โสด ผมยาว เป็นสัตว์วิเศษ มีลักษณะครึ่งสัตว์ ดื่มแอลฯได้..อยู่หรือเปล่าครับ..“
ว่าพลางเขย่าขวดเหล้าในมือไปมาเบาๆ
ทำเป็นพูดดี แต่แค่ยืนให้ตรงยังทำไม่ได้เลย
”หืม…?“
[หน้าตู้กาชาปองแห่งหนึ่ง | แยกรูท | ช่วงเที่ยง]
หน้าตู้กาชาปองมีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งนั่งย่องๆ ด้วยท่าทีขะมักเขม้นราวกับกำลังตามหาบางสิ่ง
เบื้องหน้าของเธอคือพวงกุญแจตุ๊กตาสัตว์ตัวเล็กๆสีสันสดใสเรียงรายอยู่จำนวนไม่น้อย
“อยู่ไหนกันน้าา~ ตัวสีทอง”
[หน้าตู้กาชาปองแห่งหนึ่ง | แยกรูท | ช่วงเที่ยง]
หน้าตู้กาชาปองมีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งนั่งย่องๆ ด้วยท่าทีขะมักเขม้นราวกับกำลังตามหาบางสิ่ง
เบื้องหน้าของเธอคือพวงกุญแจตุ๊กตาสัตว์ตัวเล็กๆสีสันสดใสเรียงรายอยู่จำนวนไม่น้อย
“อยู่ไหนกันน้าา~ ตัวสีทอง”
เมื่อย่างเท้าออกมาสูดอากาศโอซาก้า กาหยิ่นก็มีสีหน้าอึมครึมอย่างเห็นได้ชัด
เขาหันไปพูดกับคนข้างกาย ”อาเหม่ย เราอยู่บนเรือกันต่อไหม ไม่ต้องลง“
เป็นข้อเสนอที่ค่อนข้างประหลาด เพราะรายการอุตส่าห์ปล่อยให้เที่ยวตามใจทั้งที ใครจะยอมอุดอู้อยู่ในเรือทั้งวันทั้งคืนกัน?
ก็เห็นจะเป็นฝ่งกาหยิ่นนี่แหละ…
เมื่อย่างเท้าออกมาสูดอากาศโอซาก้า กาหยิ่นก็มีสีหน้าอึมครึมอย่างเห็นได้ชัด
เขาหันไปพูดกับคนข้างกาย ”อาเหม่ย เราอยู่บนเรือกันต่อไหม ไม่ต้องลง“
เป็นข้อเสนอที่ค่อนข้างประหลาด เพราะรายการอุตส่าห์ปล่อยให้เที่ยวตามใจทั้งที ใครจะยอมอุดอู้อยู่ในเรือทั้งวันทั้งคืนกัน?
ก็เห็นจะเป็นฝ่งกาหยิ่นนี่แหละ…
“นี่…มารับหน่อยได้ไหม?”
เมเลเทียสพึมพำถามคนในโทรศัพท์ ดวงตาข้างหนึ่งของเขาบวมเป่ง
“ฉันขยับตัวไม่ไหว…“
ยังคงฝืนแค่นหัวเราะ แม้จะรู้สึกปวดบริเวณหน้าท้องตอนทำแบบนั้นก็ตาม
“..รู้สึกเหมือนกระดูกจ-”
พูดยังไม่ทันขาดคำ ปลายสายก็ตัดไปเสียดื้อๆ
—ดูเหมือนเขาจะไม่มีทางเลือกอะไรเลย
ไม่มีใครมาช่วย แล้วก็ไม่มีใครสักคนเดียวที่ช่วยเขาได้
คิดว่าแบบนั้น
“นี่…มารับหน่อยได้ไหม?”
เมเลเทียสพึมพำถามคนในโทรศัพท์ ดวงตาข้างหนึ่งของเขาบวมเป่ง
“ฉันขยับตัวไม่ไหว…“
ยังคงฝืนแค่นหัวเราะ แม้จะรู้สึกปวดบริเวณหน้าท้องตอนทำแบบนั้นก็ตาม
“..รู้สึกเหมือนกระดูกจ-”
พูดยังไม่ทันขาดคำ ปลายสายก็ตัดไปเสียดื้อๆ
—ดูเหมือนเขาจะไม่มีทางเลือกอะไรเลย
ไม่มีใครมาช่วย แล้วก็ไม่มีใครสักคนเดียวที่ช่วยเขาได้
คิดว่าแบบนั้น
“นี่…มารับหน่อยได้ไหม?”
เมเลเทียสพึมพำถามคนในโทรศัพท์ ดวงตาข้างหนึ่งของเขาบวมเป่ง
“ฉันขยับตัวไม่ไหว…“
ยังคงฝืนแค่นหัวเราะ แม้จะรู้สึกปวดบริเวณหน้าท้องตอนทำแบบนั้นก็ตาม
“..รู้สึกเหมือนกระดูกจ-”
พูดยังไม่ทันขาดคำ ปลายสายก็ตัดไปเสียดื้อๆ
—ดูเหมือนเขาจะไม่มีทางเลือกอะไรเลย
ไม่มีใครมาช่วย แล้วก็ไม่มีใครสักคนเดียวที่ช่วยเขาได้
คิดว่าแบบนั้น
“รับน้าาาาาาาาาา!!!!!”
—แผละ
จู่ๆ ลูกบอลหิมะที่ไหนไม่รู้ก็ลอยมาทักทายคุณแบบเน้นๆ
ป๊าดดดด!! คนโยนนี่มันวอนซะแล้ว???
“มีหิมะแต่ไม่มีสงครามหิมะก็น่าเบื่อแย่ดิ!“
ฮิปโปแคมปัสหนุ่มว่าแบบนั้น
“รับน้าาาาาาาาาา!!!!!”
—แผละ
จู่ๆ ลูกบอลหิมะที่ไหนไม่รู้ก็ลอยมาทักทายคุณแบบเน้นๆ
ป๊าดดดด!! คนโยนนี่มันวอนซะแล้ว???
“มีหิมะแต่ไม่มีสงครามหิมะก็น่าเบื่อแย่ดิ!“
ฮิปโปแคมปัสหนุ่มว่าแบบนั้น
กาหยิ่นพาคู่ดูหนังนั่งลงที่แถวหลังสุดของโรง บนตักมีป๊อปคอร์นถังใหญ่ ข้างๆ กันมีแก้วเป๊ปซี่วางอยู่
เขายื่นถังป๊อปคอร์นให้คนข้างกาย “อะ”
บนหน้าจอ ฉากเกริ่นของหนังรักโรแมนติกอย่าง ‘Love in the Time of Full Moon’ กำลังฉาย เพลงรักหวานซึ้งบรรเลงไปทั่วฮอลล์
กาหยิ่นพาคู่ดูหนังนั่งลงที่แถวหลังสุดของโรง บนตักมีป๊อปคอร์นถังใหญ่ ข้างๆ กันมีแก้วเป๊ปซี่วางอยู่
เขายื่นถังป๊อปคอร์นให้คนข้างกาย “อะ”
บนหน้าจอ ฉากเกริ่นของหนังรักโรแมนติกอย่าง ‘Love in the Time of Full Moon’ กำลังฉาย เพลงรักหวานซึ้งบรรเลงไปทั่วฮอลล์
”…“
/ใครวะ?/
”…“
/ใครวะ?/
“อ้วนจนบินไม่ไหวแล้วสินะ”
ชายหนุ่มยืนคุยกับนกนางนวลตัวกลมที่เกาะขอบรั้ว เขาใช้นิ้วชี้ลูบหัวมันพลางฮัมเพลง
จนได้ยินเสียงฝีเท้าคู่หนึ่งใกล้เข้ามาจึงเงยหน้ามอง
“…”
เมื่อดวงตาสบตาเข้ากับคนแปลกหน้า เขาก็รีบชักนิ้วมือเก็บเข้าที่ข้างตัวเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น สายตาเหมือนต้องการจะถามคุณว่า
‘ยัง ยังอีก ทำไมยังไม่เดินผ่านไปสักที?’
“อ้วนจนบินไม่ไหวแล้วสินะ”
ชายหนุ่มยืนคุยกับนกนางนวลตัวกลมที่เกาะขอบรั้ว เขาใช้นิ้วชี้ลูบหัวมันพลางฮัมเพลง
จนได้ยินเสียงฝีเท้าคู่หนึ่งใกล้เข้ามาจึงเงยหน้ามอง
“…”
เมื่อดวงตาสบตาเข้ากับคนแปลกหน้า เขาก็รีบชักนิ้วมือเก็บเข้าที่ข้างตัวเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น สายตาเหมือนต้องการจะถามคุณว่า
‘ยัง ยังอีก ทำไมยังไม่เดินผ่านไปสักที?’
12:18 น. | ดาดฟ้าเรือ | แยกรูท
แสงแดดช่วงเที่ยงตกกระทบผิวน้ำจนแสบตาเล็กน้อย
ร่างสูงของจินฮู่ยืนพิงราวเรืออย่างสบายๆ
“อ่า~ สวัสดีครับ”
เสียงทุ้มเอ่ยอย่างเป็นกันเอง
สายตาคมไล่มอง[คุณ]อย่างเปิดเผย แต่ยังคงความนุ่มนวลไว้
“แดดแรงหน่อยนะวันนี้…ไหวไหม?”
เขาเอียงคอนิดๆ ก่อนจะยกมือขึ้นบังแสงให้คุณแบบขำๆ
(แวะมา+สั้นๆ ได้ค่ะ🙌🏻)
12:18 น. | ดาดฟ้าเรือ | แยกรูท
แสงแดดช่วงเที่ยงตกกระทบผิวน้ำจนแสบตาเล็กน้อย
ร่างสูงของจินฮู่ยืนพิงราวเรืออย่างสบายๆ
“อ่า~ สวัสดีครับ”
เสียงทุ้มเอ่ยอย่างเป็นกันเอง
สายตาคมไล่มอง[คุณ]อย่างเปิดเผย แต่ยังคงความนุ่มนวลไว้
“แดดแรงหน่อยนะวันนี้…ไหวไหม?”
เขาเอียงคอนิดๆ ก่อนจะยกมือขึ้นบังแสงให้คุณแบบขำๆ
(แวะมา+สั้นๆ ได้ค่ะ🙌🏻)
มอริตื่นก่อนใครตามนิสัย เขานั่งฟังเสียงรอบตัว เสียงเครื่องยนต์ ลมหายใจของรูมเมท และเสียงฝีเท้า ก่อนจะลุกขึ้นแต่งตัวเรียบง่ายออกจากห้อง
เขาตรวจประตูตามความเคยชิน แล้วเริ่มเดินสำรวจ ทั้งทางหนีไฟและมุมอับสายตา ผ่านโถงต้อนรับมาจนถึงคาเฟ่ที่เริ่มมีกลิ่นกาแฟจาง ๆ
เขาผลักประตูเข้า Seafoam Café ส่งยิ้มทักทายให้ผู้ที่ทำหน้าที่บาริสต้าในเช้าวันนี้
+
มอริตื่นก่อนใครตามนิสัย เขานั่งฟังเสียงรอบตัว เสียงเครื่องยนต์ ลมหายใจของรูมเมท และเสียงฝีเท้า ก่อนจะลุกขึ้นแต่งตัวเรียบง่ายออกจากห้อง
เขาตรวจประตูตามความเคยชิน แล้วเริ่มเดินสำรวจ ทั้งทางหนีไฟและมุมอับสายตา ผ่านโถงต้อนรับมาจนถึงคาเฟ่ที่เริ่มมีกลิ่นกาแฟจาง ๆ
เขาผลักประตูเข้า Seafoam Café ส่งยิ้มทักทายให้ผู้ที่ทำหน้าที่บาริสต้าในเช้าวันนี้
+
白 大龍 | 僵尸| 188 cm|38Y
ไป๋ ไต้ลุง|เจียงซือ
"话太多了。我不喜欢重复第二遍。"
"规矩点。等我允许了再碰我。"
"乖乖 เชื่อฟังซะสิ...."
_______________________________
Doc: shorturl.asia/mDeKs
Dm /co /role/flirt : 24/7
(คาร์ค่อนข้างดุและปากเสีย หน้าทล.ซอฟลงมาบ้างแล้ว | ไม่สบายใจบอกได้เลยน้า🥺)
白 大龍 | 僵尸| 188 cm|38Y
ไป๋ ไต้ลุง|เจียงซือ
"话太多了。我不喜欢重复第二遍。"
"规矩点。等我允许了再碰我。"
"乖乖 เชื่อฟังซะสิ...."
_______________________________
Doc: shorturl.asia/mDeKs
Dm /co /role/flirt : 24/7
(คาร์ค่อนข้างดุและปากเสีย หน้าทล.ซอฟลงมาบ้างแล้ว | ไม่สบายใจบอกได้เลยน้า🥺)
เลานจ์ดาดฟ้าเรือ | แยกรูท
“เธอตรงนั้นน่ะ”
“ถ้าไม่รู้จะไปที่ไหนมานั่งพักตรงนี้ก่อนมั้ยล่ะ”
ลมเย็นๆ บนดาดฟ้ามีเครื่องดื่มให้คลายร้อน จะขาดก็คงแค่คนให้สนทนาแล้วล่ะเวลานี้
“กำลังหาเพื่อนคุยอยู่พอดี”
(แวะมาทักทาย พูดคุยสั้นๆ ได้นะคะ 👐🏻)
เลานจ์ดาดฟ้าเรือ | แยกรูท
“เธอตรงนั้นน่ะ”
“ถ้าไม่รู้จะไปที่ไหนมานั่งพักตรงนี้ก่อนมั้ยล่ะ”
ลมเย็นๆ บนดาดฟ้ามีเครื่องดื่มให้คลายร้อน จะขาดก็คงแค่คนให้สนทนาแล้วล่ะเวลานี้
“กำลังหาเพื่อนคุยอยู่พอดี”
(แวะมาทักทาย พูดคุยสั้นๆ ได้นะคะ 👐🏻)
ในเวลานี้ บริเวณที่ผู้คนพลุกพล่านที่สุดก็คงจะเป็นที่นี่ โถงทางเดินยาวเหยียดที่เพียงต่างคนต่างยืนก็หลังเบียดชนฝา
ถึงแม้ว่าผู้ร่วมรายการหรือแม้แต่พนักงานจะเดินผ่านชั้นนี้แล้วสักกี่หน ทหารลาพักร้อนคนนี้ก็ยังยืนนิ่งอยู่ที่ตำแหน่งเดิม คอก้มมอง ‘คีย์การ์ด’ ประตูห้องอยู่ครึ่งชั่วโมงได้แล้วมั้ง
และดูเหมือนว่า… นาวาตรีจากต่างดาวจะใช้คีย์การ์ดชาวโลกไม่เป็น
ในเวลานี้ บริเวณที่ผู้คนพลุกพล่านที่สุดก็คงจะเป็นที่นี่ โถงทางเดินยาวเหยียดที่เพียงต่างคนต่างยืนก็หลังเบียดชนฝา
ถึงแม้ว่าผู้ร่วมรายการหรือแม้แต่พนักงานจะเดินผ่านชั้นนี้แล้วสักกี่หน ทหารลาพักร้อนคนนี้ก็ยังยืนนิ่งอยู่ที่ตำแหน่งเดิม คอก้มมอง ‘คีย์การ์ด’ ประตูห้องอยู่ครึ่งชั่วโมงได้แล้วมั้ง
และดูเหมือนว่า… นาวาตรีจากต่างดาวจะใช้คีย์การ์ดชาวโลกไม่เป็น