"ใช่จ๊ะ ฉันอยู่ร้านข้าวแกงกลางตลาดนี่เอง"

หญิงสาวตอบขณะดวงเนตรทั้งสองยังคงจดจ้องไปที่สายสิญจน์ที่บรรจงผูกอย่างปราณีต ก่อนละฝ่ามือและคลี่ยิ้มให้อีกฝ่ายพอเป็นมารยาท

"'ดรัล' จ้ะ " ^^

พูดจบก็ก้มลงมองสายสิญจน์เพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยอีกครา

"สายสิญจน์ไม่แน่นเกินไปใช่ไหมจ๊ะ"

(อมก. มาทีเจ้าถ่านมาเป็นภาพเลย😭💦//ยอมมะได้เด่วเรากลับมานะคุณ)

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยหญิงสาวค่อย ๆ เงยหน้าด้วยรอยยิ้มหมายจะพูดคุยถามไถ่อาการของนางสมิงตรงหน้าแต่แล้วถ้อยคำเหล่านั้นก็ได้มลายหายไป ในทันทีที่นัยน์ตาทั้งสองได้สบกับ

ร่างสูงโปร่งของนางสมิงตรงหน้าบัดนี้เหลือแต่เพียงร่างของเด็กน้อยผู้หนึ่งที่จ้องมองมายังตนด้วยความสงสัยใคร่รู้

แต่ถึงแม้จะมีคำถามมากมายแต่หญิงสาวก็เอ่ยตอบเด็กน้อยตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม

"พี่สาวชื่อ 'ดรัล' จ๊ะ"

"แล้วหนูล่ะจ๊ะ?"

ก่อนที่มือเรียวจะค่อย ๆ บรรจงผูกสายสิญจน์ในมือพลางเอ่ยเรียกขวัญให้กลับมายังกายเนื้อของนางสมิงด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและอบอุ่น

"โอ้เอ๋ย ขวัญเอ๋ย ขวัญมา ขวัญท่านอย่าได้ขจรไกล ขอขวัญเอ๋ยกลับสู่เจ้าขวัญ มาคุ้มกายา ให้เจ้ารับมิ่งรับพรอยู่เย็นเป็นสุข มิโศก มิทุกข์ สุขภาพแข็งแรง.."

เมื่อสิ้นเสียงหวานข้อมือของนางสมิงก็ได้ปรากฏสายสิญจน์เส้นหนึ่งที่ถูกมัดไว้ ไม่แน่น ไม่หลวมจนเกินไป

ดวงเนตรสีขาบดำสบมองเจ้าของดวงเนตรที่ราวกับหยกพม่าตรงหน้าก่อนจะคลี่ยิ้มบาง ๆ พอเป็นมารยาทเมื่อเห็นอีกฝ่ายมิได้มีท่าทีปฏิเสธหรือขัดขืนอันใด

"ถ้างั้นฉันขออนุญาตนะจ๊ะ"

สิ้นเสียงฝ่ามือเรียวของหญิงสาวก็ค่อย ๆ เคลื่อนไปประคองข้อมือของนางสมิงอย่างแผ่วเบาราวกับกำลังถนุถนอมหุ่นที่กำลังผุพังตามวิสัยของช่างซ่อมหุ่น

+

"ฉันให้ทีนึงก็ได้จ๊ะ แต่ทางทีดีพ่ออย่าพึ่งนวดขมับพ่อนะจ๊ะ เดี๋ยวหัวพ่อจะยิ่งแดงกว่าเดิม"

ในขณะเดียวกันก็พยายามค้นในตะกร้าหายาทาแก้ปวดที่มักพกติดตัวไปพลาง

'สาธุบุญขอให้วันนี้พกมาด้วยเถอะ'

"ฉันขอโทษจริง ๆ นะจ๊ะ"

ความรู้สึกผิดพลั่งพลูออกมาจากหญิงสาวจากใจจริง ในขณะเดียวกันดรัลก็ได้แต่คิดในใจด้วยความรู้สึกผิดเหลือคณา อีกทั้งอีกฝ่ายยังเป็นคนที่ตนไม่รู้จักอีกต่างหาก

'เข้ากลางหัวไม่พอ แต่เป็นรอยมือฉันเด่นหราเลยล่ะจ๊ะพ่อ'

แต่การจะให้ขอโทษอย่างเดียวก็คงมิดีนักหากอีกฝ่ายต้องไปพบปะผู้ใดในยามนี้ คงไม่แคล้วเป็นขี้ปากชาวบ้านแน่

+

"จ๊ะ ข้างซ้ายนะจ๊ะ"

ในขณะที่กำลังจะผูกสายสิญจน์นั้นเองดวงเนตรสีสวยพลันสบเข้ากับแขนข้างซ้ายที่เต็มไปด้วยสิญจน์สีขาวราวกับดักแด้ก็ไม่ปาน ทำเอาหญิงสาวยกยิ้มน้อย ๆ พลางหัวเราะในลำคอเบา ๆ ราวกับกำลังเอ็นดูภาพตรงหน้าไม่น้อย ก่อนเอ่ยตอบอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขณะพันสายสิญจน์ที่ข้อมืออีกฝ่าย

"แต่ฉันเคยเห็นพ่อนะจ๊ะ คลับคล้ายคลับคลาเหมือนว่าจะเป็นที่ตลาดน้ำนี่แหละจ๊ะ"

มือเรียวของหญิงสาวค่อย ๆ ลูบสายสิญจน์ในมือราวกับกำลังขบคิดบางสิ่งก่อนที่ หญิงสาวจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะลุกขึ้นไปร่วมวงฟ้อน

“สวัสดีจ๊ะ ฉันขอผูกสายสิญจน์ให้แม่ได้ไหมจ๊ะ” ^^

ไม่พูดเปล่าหญิงสาวพลางคลี่ยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล

(แวะมาแจมค่า🙌)

ไม่ไกลจากจุดที่ผู้คนในหมู่บ้านกำลังรำสู่ขวัญนัก ได้ปรากฎร่างของหญิงสาวนางหนึ่งที่กำลังทอดมองมายังกลุ่มคนที่กำลังฟ้อนรำด้วยท่าทางอ้อนช้อยด้วยสายตาชื่นชมเพียงแต่ในขณะเดียวกันก็สังเกตเห็นสตรีผู้หนึ่งที่ฟ้อนรำด้วยท่าทางอันงดงามโดดเด่นเหนือใคร แต่ช่างน่าแปลกนักที่ดวงตาของอีกฝ่ายนั้นกลับไร้ซึ่งแววตา และที่สำคัญที่สุดคงไม่แคล้วใบหูที่โผล่พ้นขึ้นมาที่พอจะคาดเดาว่าอีกฝ่ายเป็นสิ่งใด

+

(มาแจมคับ-)

เมื่อถูกเอ่ยทักใบหน้านวลพลันยิ้มรับอีกฝ่ายก่อนจะพยักหน้าน้อย ๆ พอเป็นมารยาม

“จ๊ะ ได้สิจ๊ะ“ ^^

ว่าแล้วก็หยิบสายสิญจน์ขึ้นมา

“ว่าแต่พ่อจะให้ฉันผูกมือข้างไหนดีจ๊ะ?”

“ข้าวต้มมัดนี่จ๊ะ! พี่บุญทำเองเหรอจ๊ะ”

(มาทักแจมาแล้วค่ะ~💕✨)

เมื่อถึงเวลาผูกสายสิญจน์ร่างสูงของหญิงสาวเจ้าของมวยต่ำสีดำขลับค่อย ๆ เดินเข้ามาในฝูงคน แต่ยังไม่ทันที่จะเดินเข้าไปในฝูงคนปลายเท้าของหญิงสาวก็ต้องหยุดชะงักจากเสียงเรียกของใครบางคน

“พี่บุษ!”

ใบหน้านวลคลี่ยิ้มละมุนพลางก้าวเท้าเข้าไปหาอีกฝ่ายก่อนจะยื่นมือข้างหนึ่งให้แก่หญิงสาวตรงหน้า ในขณะเดียวกันก็เป็นจังหวะที่สายตาสบเข้ากับข้าวต้มมัดในตะกร้า

+

ได้ยินดังนั้นหญิงสาวพลันก้มศีรษะลงเล็กน้อยและคลี่ยิ้มรับคำชมอย่างสงวนท่าที

"เพราะแม่กล่อมช่วยสอนฉันทั้งนั้นล่ะจ๊ะ"

ว่าแล้วก็ลอบมองกิริยามารยาทของแม่กล่อมที่เต็มไปด้วยความสง่างามแม้ตนจะตาบอด พลางตั้งใจฟังแม่กล่อมด้วยรอยยิ้มแม้จะรู้สึกเป็นห่วงอาการของอีกฝ่ายอยู่ไม่น้อย

"ถ้างั้นแม่กลับเรือนพร้อมฉันไหมจ๊ะ หรือไม่ก็ระหว่างทางลองแวะไปหาแม่นวลให้ดูอาการแม่ก่อนไหมจ๊ะ"