“……”

ตนเงียบไปครู่เดียวก่อนจะหันไปเดินต่อ

“ผมพูดแบบนั้นหรอ?”

“……” ตนมองอีกฝ่ายเงียบๆเหมือนกำลังชั่งใจ แต่ก็เลือกเอ่ยออกมา

“ มีเรื่องให้เครียดไม่สบายหรอก… ” อาจเป็นเพราะคุ้นเคยมานานเลยพูดออกมาด้วยสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย แต่มันแค่การแสดงความเป็นห่วงของคนที่สื่อสารไม่เก่งเท่านั้น

และตอนนี้ก็เอาแต่จ้องอีกฝ่ายอยู่แบบนั้น

สายตาของเขาหยุดลงเมื่อเงาเล็กๆขยับไหวเหนือกิ่งไม้ นกตัวหนึ่งเกาะนิ่งท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านเรือนยอด ก่อนจะเอียงศีรษะมองผู้มาเยือนราวกับกำลังชั่งใจ

เพียงครู่เดียว เอ็ดวินก็หันกลับไปมองชายด้านหลังตนอีกครั้งด้วยสีหน้าสับสน

“ นั่นอะไร? “ เขามองไปที่กระปุกยา มันคงไม่น่าสนใจถ้าอีกฝ่ายไปกรอกปากแบบนั้น

"........."

เพียงแค่นี้ก็เพียงพอให้หัวคิ้วของเขากระตุกแล้ว บางทีการพกปืนเข้าป่ามาก็ไม่ได้สูญเปล่าไปเสียทีเดียวหรอก

ตนหันกลับไปมองเคลเมินต์อย่างเหนื่อยหน่าย

เรื่องราวบนหน้าหนังสือพิมพ์ผ่านพ้นไปนานแล้ว ทว่าเขายังคงพบผู้คนละแวกนี้อยู่เสมอ ไร้การตอบกลับใดๆในตอนนี้

ฝีเท้าย่ำผ่านใบไม้แห้งแตกกรอบไปตามทางประจำ สายตาไล่ค้นพุ่มไม้เบื้องหน้า เขากำลังตามหาเจ้าของเสียงกระพือปีกที่ซ่อนตัวอยู่

คำทักทายที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ตนเพียงแค่พยักหน้ารับด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนจะเดินสวนปลีกตัวไปเล็กน้อย

ดวงดีเป็นบ้า— นกสักตัวยังไม่เห็น แต่ดันมาเจอคนในป่าอ่ะนะ…

(อูยยยยย อย่าอยู่เลยผม🥺 สวยมากเลยคับ)

(เริ่มครับ)

(ไม่ชอบจริงด้วย หงิง😔)

(ทำไรครับพ่อหนุ่ม)

"......"

ตนที่มองอีกคนอยู่แล้วพยักหน้าเล็กๆและเอ่ยตอบเบาๆเท่านั้น

"โชคครับ"

แค่เพียงคำตอบสั้นๆ ตนก็เดินเบี่ยงออให้ที่ส่วนตัวแก่อีกฝ่ายและดึงพุดดิ้งมาด้วย ขณะที่มันสู้แรงจะไปดอมดมอีกคน แต่ก็ยอมแพ้ตามเจ้านายตัวเองไปในที่สุด

(หึ)

"P?"

เอ็ดวินเลิ่กคิ้วอย่างอดสงสัยไม่ได้ เธอพึ่งจะถักเสื้อเด็กขึ้นมา ใคร? เด็กแถวนี้หรอ? ก็ถือเป็นเรื่องดีที่เธอได้ทำสิ่งที่ชอบ เขาแสดงสีหน้าออกชัดเจนว่าสงสัย

"ใคร?"

ริมฝีปากเอ่ยถามพลางชี้ไปที่เสื้อไหมตัวนั้น มีเด็กพึ่งเกิดแถวนี้รึ

เอ็ดวินเงียบขณะเดินใกล้เขา แต่สายตาก็ยังจ้องไม่ลดละ ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ค่อยแสดงอารมณ์เลย การวางตัวราวกับผู้ใหญ่วัยเกษียณ(?) เพียงแค่ความคิดเรื่อยเปื่อย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไปอีก

เพียงแค่ครึ่งทางจากบทสนทนา เอ็ดวินก็ปลีกตัวออกห่างจากอีกคนเล็กน้อยและดึงพุดดิ้งมาทางเขา แม้มันจะเดินไปทั่วทิศก็ตาม

ความเงียบไม่ได้ทำให้เอ็ดวินอึดอัดแต่อย่างใด แต่ทำไมทางกลับมันยืดยาว

เอ็ดวินมองอีกคนและพยักหน้าเล็กเป็นการรับฟัง และดีดนิ้วให้พุดดิ้งหันมาสนใจตน

"โชคดีคับ อย่าลืมมองทาง"

พูดจบเอ็ดวินก็หันหลังเดินจากเขาไปอีกทิศไม่ต่างจากครั้งแรกเจอเลย

สิ้นท่าทางอธิบาย เอ็ดวินก้ถอนหายใจยาว เขารู้ดีว่าเธอหมานถึงอะไรและเขาก็ไม่ชอบใจเลยที่หลายชายตนไปเกลือกกลิ้งกับเด็กคนทั้งที่มีปัญหากันบ่อยแท้ๆ แขนกำยำก่ายพาดโซฟาพิงตัวนิดหน่อย

สายตาสบเธออีกครั้ง มองไปที่งานอดิเรกของเธอราวกับอยากจะเลิกคิดเรื่องนั้นไปเสีย และตั้งคำถามเงียบๆด้วยสายตา

เอ็ดวินมองที่แก้วที่วางตรงหน้า เขาไม่ได้แตะมันในทันทีแต่นั่งนิ่งรออีกฝ่ายนั่งลง มือที่วางอยู่บนหน้าตักตนยกขึ้นมาเหนืออก ขยับตัวหันหน้าไปทางเธอเล็กน้อย

"มอเรซ-ได้-มา-ที่นี่ไหม?"

เสียงทุ้มเอ่ยถามช้าๆเป็นประโยคพลางทำมือช่วยอธิบายไปในแบบของตน และเงยมองหน้าไม่วางตาราวกับต้องการความแน่ใจว่าอีกฝ่ายเข้าใจสิ่งที่เขาสื่อสารรึป่าว

"ผม-ตามหา-เขา"

นิ้วชี้ที่ตน และใช้มือป้องรอบตา

การสะดุ้งของเธอทำเขาสะดุ้งเล็กๆเช่นกัน ดวงตากวาดมองเธอราวกับเขาทำอะไรผิด ก่อนจะมีท่าทีอ่อนลง

"เอ่อ--"

ยังไม่ทันได้เอ่ยก็ถูกอีกฝ่ายทำท่าทีส่งความสนใจไปทางโซฟา เขาตั้งใจจะเอ่ยถามแต่เธอก็เดินไปซะแล้ว

มือหยาบลูบหลังหัวตนและยอมนั่งรอแต่โดยดี สายตามองไปรอบๆห้อง แสงอ่อนๆผ่านหน้าต่างให้เห็นละอองฝุ่นเล็กๆราวกับดาวประดับ และผ้าถักไหมที่วางกองอยู่ที่เดิมที่เธอเคยนั่ง

หญิงสาวผมบลอนด์ยาวสลวยในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนกำลังนั่งหันหลังให้เขา บนพื้นรอบตัวเธอเต็มไปด้วยม้วนไหมพรมหลากสี มือเรียวเล็กขยับอย่างคล่องแคล่วราวกับคุ้นเคยกับงานนี้มานาน

เอ็ดวินยืนมองเธอเพียงครู่เดียวก่อนจะพยายามส่งสัญญาณให้เธอรู้ตัว เขาไม่อยากให้เธอตกใจหากเดินเข้าไปตรงๆ มือจึงเอื้อมไปแตะสวิตช์ไฟใกล้ตัว เปิดปิดเบาๆ เพื่อเรียกความสนใจจากเธออย่างระมัดระวัง

หากใครเดินผ่านมาคงมองว่าเขาดูน่าสงสัยไม่น้อย เขาจึงตัดสินใจเดินลัดสนามหญ้าไปด้านหลังบ้านแทน ที่นั่นประตูถูกแง้มเอาไว้เล็กน้อยราวกับรอคอยใครบางคนอยู่แล้ว

ก่อนจะผลักเข้าไป เขาหยุดนิ่งครู่หนึ่ง ภายในบ้านเงียบสงบ ทว่าใกล้ประตูยังมีรองเท้าวางอยู่ครบคู่เหมือนเจ้าของยังไม่ไปไหน เอ็ดวินก้าวเข้าไปช้าๆ และหยุดอยู่ตรงกรอบประตูห้องนั่งเล่น
+