Esta, por exemplo, mola porque foi a última foto que lle saquei a Roger antes de que desaparecera tanto física como fílmicamente.

En realidade si que me mola.

E xa non se toma nin un triste café por menos de 1,50 !!

Vin o que tiña que ver e supoño que me curei o suficiente.

Mañá, a partir das 16h no En Compañía de Loli, a historia de Ricardo, o nonaxenario que ten as leiras máis limpas de todo o concello de Arteixo.

Cóntanche a historia e nunca falta a chapa sobre o pouco que traballan os novos nin as pullas cara os pouco agradecidos fillos pero, que lles vas dicir se hai cinco minuto estaban a contarche que con once anos andaban a carregar a terra que se moveu para facer Alfonso Molina?

A cada ano que pasaba, volvía con máis cartos; sempre que non os gastara nos bares. Fartábanse a traballar de sol a sol todo para poder voltar á súa terra e conseguir a casa máis esperpéntica de toda a parroquia.

Normalmente asóciase á ilegalidade, ao evitar burocracias, ao querer ser máis listo cao veciño. Pero non, karloskoto, estás ben equivocado. Contábame Ricardo coma el, cada vez que volvía de vacacións, facía un cacho: primeiro a estrutura, despois a placa, máis tarde o tellado, divisións e recebado.

Tes algo que perder ou e que ti tampouco sabes que facer cos 300 metros cadrados de monte que herdaches da túa prima segunda emigrada na Arxentina?

Disme que te presentas por un concello no que nunca gobernou un partido que non fose o PP e non te atreves a criticar aos veciños que destrozan o lugar onde vives?

Me voy al Corte Inglés.

Que viva o río Lambre, lugar entre comarcas, ese gran esquecido e que vivan todos os seus muíños 🦦

Aquí o humildes festival que celebra neses cachiño de historia hidroeléctrica que é a Central Popular de Goimil ❤️‍🩹 www.instagram.com/muinhada?igs...

Pouco despois de subir o río na procura do único muro sostén xa esa historia, atopei unha pequena talla decapitada e carcomida na miña casa. Gústame pensar que é un segredo que o meu caseiro esqueceu na lacena que hai baixo as escaleiras o día que cambiaron a madeira por placa.

A talla do San Crimenzo sobreviviu, pasando de casa en casa para chamar á auga que outrona manaba en abundancia cando máis falta facía que chovese ata que se lle perdeu a pista nunha casa de Vilamateo, alá polos anos 70.

É aí onde tamén está o saqueado mosteiro de San Crimenzo, disque por unha roca da que manaba agua, que pedra a pedra foi esmoecendo ata convertirse en nada máis que un pequeno descanso dourado libre de eucalipto.

Está ben, son ben simpáticos (os gatos), quéroos, coidoos e preocúpome se faltan pero algún inverno nesta aldea haberá unha matanza coma a de Chantada e eles só se enterarán vendo un reel de instagram mentres fan cola nalgún festival hortera de kebabs.

Non sei se terán outros nomes, pero si que os putos veciños podían castrar os gatos porque serán da aldea pero veñen todos a cagar e a parir á miña maldita casa.