“ อืม..เช่นกันนะธีโอ.. ”

อินดิโก้ยื่นมือออกไปจับเชคแฮนโดยใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้อย่างเบามือ สัมผัสอุ้งมือนั้นทำเอาเขาอยากแอบลูบๆจังแต่ก็เป็นคิดความคิดภายในใจ แล้วก็ตอนบินๆอยู่ด้วยทำเอาเอ็นดูไม่น้อย

“ ไว้เจอกันนะ.. ”

ก่อนที่อินดิโก้จะเดินโบกมือลาเพื่อไปเข้าคลาสของตัวเอง

(ฮรือออดีใจมากค่ะที่ได้โรลกับน้องง)

“ อย่างนั้นหรอ ”

“ แบบนั้นก็ค่อยสบายใจแล้วล่ะ.. ”

หลังจากที่ได้ฟังแบบนั้นเขาเองก็หายกังวลใจอยู่บ้างที่เห็นตัวของอีกฝ่ายมุ่งมั่นขนาดนี้

“ ดูเหมือนใกล้ได้เวลาที่ต้องไปแล้วล่ะ..”

เขาหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลาก่อนจะหันมาบอกกับอีกฝ่ายดูเหมือนเวลาทัวของทั้งสองคงต้องสิ้นสุดแล้วล่ะนะ

“ ตั้งใจเข้าล่ะ ”

พลางหนวดเส้นนึ่งก็ขยับมาลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ

‘ ดูตื่นเต้นมากเลยแฮะ ’

อินดิโก้มองสีหน้าและท่าทีที่รุ่นน้องของเขาแสดงออกมาด้วยความเอ็นดู ขัดกับท่าทีในตอนนี้มากเลย

“ วิชานี้เดี๋ยวก็จะได้เรียนแล้ว…ส่วนอันนี้อาจจะได้ทำหลังจากทำอะนนี้แล้วน่ะ ”

เขาได้คุยถึงวิชาในคณะที่เขาได้เรียนมาจนถึงปีสอง แต่ก็มีบางอย่างที่เขาเองก็ยังไม่ได้เรียนด้วยเลยบอกสิ่งที่เขารู้ออกไป

“ หวังว่านายจะทำมันได้นะ… ”

(ภาพเล็กๆน้อยๆค่า~)

(ได้เรยค่ะะ)

‘ ดูเหมือนสีหน้าดูมีชีวิตชีวานึงนึงไหมนะ?.. ’

“ อืม..ฉันเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกัน ”

แต่ภายในใจเขาก็ยังคิดว่าด้วยสภาพตัวของอีกฝ่ายแบบนี้จะไหวไหมนะ

“ ได้สิ..ตอนนี้ก็มีเวลา ”

“ แต่หลังจากที่พานายไปลงทะเบียนก่อนน่ะ ”

เขาตอบตกลงก่อนที่อินดิโก้จะพารุ่นน้องของเขาไปส่งลงทะเบียน แล้วหลังจากนั้นเขาก็ได้พาเดินพาทัวร์ที่ตึกของคณะของเขาไปสักระยะนึงเลยล่ะ

“ ไม่ใช่แบบนั้นสิ==.. ”

ในระหว่างที่เขาก้มมองอีกฝ่ายหนวดของเขาเส้นนึงด้านหลังก็ขดเป็นก้นหอยให้เป็นเหมือนเบาะรองก่อนจะค่อยๆว่าร่างเล็กของอีกฝ่ายลงอย่างเบามือ

“ แบบนี้ก็คงแก้ขัดไปก่อน… ”

“ แต่จะตื่นไหมนะ… ”

เขาเอียงคอสงสัยเล็กน้อยพลางหนวดของเขาก็ชี้มาหูของเขาด้วย ก่อนที่ตะคิดอย่างไรให้พูดเข้าใจง่ายดี

“ ก็..ใช่น่ะ ส่งมันออกไปแล้วก็กลับมา ”

“ คล้ายๆ..เอ็คโค่โลเคชั่นน่ะ ”

พอทั้งสองหลุดฝูงชนได้ ในระยะไม่ไกลมีหมวกที่เป็นของหมาลัยที่มีตกอยู่เดี่ยวๆก่อนจะใช้หนวดของเขายืดออกไปหยิบหมวกที่ตกอยู่มายื่นให้กับอีกฝ่าย

“ นี่คงใช่..ของคุณรึเปล่า‘?’ ”

(ภาพเล็กๆน้อยๆค่า~~)

“ ไม่หรอก-…มั้งนะ ”

‘ สภาพนี้จะไหวไหมน่ะ== เช้านี้ก็เปิดเรียนแล้วหนิ ’

“ จะกลับได้แน่…ใช่ไหม-.. ”

เขาพูดยังไม่ทันขาดคำร่างเล็กนั้นก็ได้บินลงมาบนฝ่ามือของเขาแล้ว

“ ไม่ใช่ที่นอนสักหน่อย…เฮ้อ.. ”

เขาถอนหายใจออกมาพลางมองร่างเล็กใกล้จะหลับแหล่ไม่หลับแหล่นั้นด้วยความรู้สึกเอ็นดูในใจ

“ วันนี้ก็เปิดเรียนแล้วนะ..ดื่มขนาดนี้เดี๋ยวก็สายหรอก… ”

(ต้องขอประทานโทษด้วยนะคะ🥲)

“ โอ้…ไว้เจอกัน ”

ยามใกล้รุ่งสางเขาเองก็น่าจะต้องกลับไปล้างหน้าล้างตาเตรียมตัวสำหรับเปิดเรียนด้วย

พร้อมกับโบกมือลาก่อนจุลุกจากม้านั่งแล้วกลับไปที่หอของเจา

(ขอบคุณที่มาโรลนะคะ~~)

“ ถ้าไปเรียนแบบนี้..คนคงมองเยอะนะครับ-… ”

เขาถึงกับกระพริบตาปริบๆ พลางเกาแก้มเหมือนเรื่องจะกลับมาปกติแล้วแฮะ รึเปล่านะ

‘เหมือนนจะปกติแล้วรึเปล่านะ’

“ ตอนนี้มันก็ดีแล้วสำหรับฉันน่ะ… ”

“ ถ้าจะอยากเป็นเพื่อนกันก็ได้… ”

“ อ๋อ…แบบนั้นก็ค่อยโล่งหน่อยที่ไม่เผาน่ะ… ”

เขาถอนหายใจ พร้อมกับทำหน้าแอบงงๆ อยู่ว่าอีกฝ่ายยังปกติดีอยู่ใช่ไหมนะ

………

“ หา?—…. ”

“ นาย…ควรไปหาหมอนะ.. ”

ภายในใจอินดิโก้เต็มไปด้วยความงงงวยเป็นอย่างมากที่อีกฝ่ายนั้นพูดอะไรที่ไม่คาดคิดสำหรับออกมา ก่อนจะยื่นมือตบบ่าอีกฝ่ายเบาๆ พึ่งรู้จักไปแปปเดียวเอง

“ และก็เรื่องนี้ฉันไม่คิดเรื่องแบบนั้นน่ะ… ”

เหมือนจะเข้าใจไปขนานแท้เลย

“ คงจะมีแต่ไม่ฉันอ่ะนะ.. ”

“ หืม… ”

เขาหันมองเสียงเรียกของอีกฝ่ายที่แผ่วเยาข้างหูนั้น พอโดนรุ่นน้องใหม่เรียกแบบนี้ก็ทำเอาเขินๆในใจแฮะ

“ อ่ะ..ฉันก็วิศวะ ”

“ ไม่คิดเลยนะ.. ”

พอรู้ว่าเป็นรุ่นน้องของตัวเองด้วยตาของเขาก็เบิกเล็กน้อยอย่างประหลาดใจ

“ ยินดีตอนรับสู่คณะ… ”

แต่พอกลับมาคิดถึงรูปร่างของอีกฝ่ายเขาก็พลางคิดในใจ

‘ จะไหวไหมนะรูปร่างแบบนี้น่ะ ’

“ หืม?.. ”

เขามองท่าทีของอีกฝ่ายที่มีท่าทีดูลุกล่นนั้นพร้อมกับคำถามที่ต้องทำเขาแอบประหลาดใจพอสมควร

“ อื่ม…. ”

“ แฟนน่ะหรอ..ไม่เคยหน่ะ ”

“ และไม่เคยคิดเรื่องนั้นด้วย… ”

เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งเฉยเพราะมันก็เป็นแค่คำถามนึง เพราะตอนนี้เขาโฟกัสกับการเรียนอยู่ แล้วเรื่องของตัวเอง

“ สีนายเปลี่ยนสีแบบนั้นนายจะไม่เผ่าฉันใช่ไหม… ”

เขามองอย่างสงสัยก่อนขยับออกอย่างระวัง

“ ป เป็นแบบนั้นแหละครับ ”

เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่ตะกุกตะกักเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนจากจับท้ายทายทอยเป็นเกาแก้มประหม่านิดหน่อย

“ แบบนั้นหรอครับ‘?’ ”

เขาไม่ค่อยรู้ว่านิสัยของตัวเขาเองในสายตาคนอื่นจะเป็นแบบไหนแต่พออีกฝ่ายพูดก็ทำเอารู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

“ เดินต่อได้ครับ…ผมไม่คิดว่าจะได้นอนน่ะ ”

เขามองไปยังแสงกระพริบออกมาเหมือนกับจะเห็นร่างน้อยๆ ที่คุ้นเคยลอยมา

“ พูกิ‘!’… ”

“ มาทำอะไรแถวนี้น่ะ… ”

เขาเดินเข้าไปหาพร้อมเอ่ยถามร่างเล็กๆ ตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่จะแบมือทั้งสองข้างผายออกพร้อมน้ำเสียงราบเรียบให้อีกฝ่ายมานั่งที่มือของเขาก่อน

“ มาพักบนนี้ก่อน.. ”

“ ฉันก็ไม่แน่ใจว่านายจะหาได้ไหม.. ”

“ แต่ขอให้หาได้แล้วกันนะ.. ”

ถึงอินดิโก้ไม่รู้ว่าจะบอกยังไงเขาจึงให้กำลังใจอีกฝ่ายไปก่อนแล้วกัน

“ ใช่…แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะอยู่ที่เสียงดังไม่ได้ ”

“ แค่ชอบที่สงบกว่าเฉยๆ ”