#PreScareGame_MUC

เขากำลังจะกดมือถือด้านล่าง ก็ากุ้งด้วยความกลัวถูกจับได้ เขารีบปิดมือถือทันทีแล้วหันมาหามาร์โลว์

“ อ-อะไรของเจ้า มาล่า! มันเปล่าซักหน่อย! “

เขากล่างออกมาอย่างตื่นตระหนก

” มันก็แค่.. ชั่งมันเถอะ “

#PreScareGame_MUC

" อ่าๆ.. “

เขาเดินกลับมาแต่ก็สะดุดเล็กน้อยเพราะสายตายังคงมองบ้านแดงนั่น แต่ก็รีบเดินไปหยิบน้ำแล้วไปหามาร์โลว์

เขาเดินไปนั่งข้างๆอีกฝ่ายแล้วดื่มน้ำเงียบๆ

ถ้ามองดีๆเขาก็เอาแต่มองพื้นหญ้าหรือหลี่ตาไปมองบ้านแดงอีกแล้วครั้งเล่า..

“ เอ่อ อิ่ม.. แล้วเจ้าล่ะ ไหวมั้ย? ”

เขาถามไปขณะหยิบโทรศัพท์มาพิมพ์

จะลองแอบมองไหม?

#PreScareGame_MUC

" sureee.. "

เขาพยักหน้าก่อนจะเดินไปหยิบเบรกมางับกินแล้วเริ่มแจกจ่ายคนอื่ย

แต่ไม่กี่นาทีเขาก็ยกโทรศัพท์มาพิมพ์ แล้วก็เก็บ เป็นแบบนี้จนเห็นได้ชัด เขากำลังคุยกับใครนะ

มีจัฃหวะนึฃที่เขากำลังถือมือถือแล้วเงยหน้าขึ้นมามองไปที่บ้าน ROR ซักพีก แล้วค้าฃอยู่แบบนั้น

“ ... ”

“ อยากลูบขน.. นุ่ม ”

#PreScareGame_MUC

เขาค่อยๆล่องลอยลงมาจากท้องฟ้า ด้วยปีกที่เป็นร่ม เขาลงทาอยู่ข้างๆอีกฝ่ายด้วยความสงสัยว่าทำอะไรกัน

แม้จะคิดไว้ในใจแบ้วว่าน่าจะเกี่ยวกับกิจกรรมกีฬาแต่ก็อดไม่ได้ที่จะถาม

“ เจ้าทำอะไรน่ะ? ”

“ ระวังเป็นลมแดดนะ ”

: calm down man

มีเสียงตะโกนท้ายหลังมาว่า

“ I’M NOT A BAT!! “

“ aw จากกันแล้วหรอเนี่ย ”

เขาแอบเสียดายนะ ไม่ค่อยเจอคนแบบนี้ด้วย แต่ก็ไม่เป็นไร

“ เดี๋ยวนะ ฉันลืมบอกไปเลยว่าฉันชื่ออีวาน ”

“ C ya later. “

พูดเสร็จเขาก็เดินไปลูบหัวเซตก่อนวิ่งออกไปด้านนอกแล้วบินหายไปในพริบตา

“ ฉันจะบอกว่าเจ้าเก่งกว่านี้แน่ถ้าอัมมตะ เหมือนกับฉัน ล่ะมั้งนะ.. ”

เขาหันไปมองอีกฝ่าย จะว่าไปแล้วสองคนนี้ตัวโครตใหญ่เลย..

“ duh คิดว่าแค่ปีกชั้นอย่างเดียวมันจะบังได้ทั้งหมดเวลาบินรึยังไง มันก็ค้องลอดผ่านบ้างสิ ”

“ เจ้านี่มันพวกจ็อคจริงๆเลยเซต ”

เขาส่ายหัวไปมาขณะกอดอก แบบว่า ใช้ไม่ได้-ใช้ไม่ได้

“ แต่ก็ช่วยไม่ได้ เจ้าไหวพริบดีไม่ใช่เล่น ”

” แต่สิ่งที่แย่คือเจ้าอยู่กับหมัดไม่กี่20ปีเอง “

เขาเอ่ย เหมือนเปรียบกับชีวิตของเขาที่ 20(0) (ไม่)เหมือนกัน

เมื่อเขาได้ยินแบบนั้นก็เผยรอยยิ้มออกมา กล่างปากหัวเราะ รอยเย็บมุมปากขยับตามความกว้างของมัน

“ ฮ่าๆๆ จริงๆฉันขี้เกียจสู้ต่อน่ะ จริงๆฉันแค่เสแสร้ง

เขาเลิกทำตัวสั่นและตะเกียกตะกาย ยืนขึ้นแบบสบายตัว

“ เฟล แวมไพร์บังกาเรียเขาวิวัฒนาการให้ไม่แพ้แดดและเงินถึงชีวิตแล้วนะ ”

เอ่อ..

“ ไม่นับพวกของแหลมหรือกระเทียมอะไรแบบนั้น.. ”

1d20 : เห้อ.. 8

“ เห้ย-!! ”

เขาไม่ได้คิดว่าเด็กมหาลัยแบบอีกฝ่ายจะจับขาเขานกและฟาดลงพื้น

เสียงกระแทกลงพื้นนั้นดังเล็กน้อย เจาหยุดขยับลงและยอมแพ้ความพ่ายแพ้ของตัวเอง

“ แฮ่ก.. แฮ่ก ... ”

เขาหายใจดังและถี่ด้วยการสูบฉีดของเลือดที่เร็วเมื่อกี้กว่าตอนนี้

” ก-เก่งใช้ได้.. “

เขาฝืนตัวเองและลุกขึ้นมาอย่างตะเกียกตะกาย ไม่คิดว่ามันแปลกไปไหมกับแวมไพร์..

1d20 : 14

" หึ “

ตั้งแต่ที่อีกฝ่ายยกมือเพื่อค่อยแบบเต็มแรงเขาก็เห็นแล้วล่ะ ว่าไม่ได้ใส่ใจที่การขยับมากนัก เขาเลยก้มหลบการต่อยของอีกฝ่านไปได้ไม่ค่อยยากนัก

และเพราะอยากเล่นต่อเขาเลยเตะไปที่ท้องของอีกฝ่ายด้วยขานกของตัวเอง แรงไม่น้อยแต่ก็มากพอที่จะทำให้อีกฝ่ายสดุ้ง

” คิดว่าแวมไพร์อยู่มาได้ถึงยุคนี้ต้องผ่านอะไรมาบ้าง? “

“ เอ่อ- มันก็ไม่อะไรมากหรอก ยินดีที่ได้รู้จักทั้งสองคนก็ละกัน ”

ถูกพูดเหมือนนางเอกในเกมโอโตเมะมันก็รู้สึกเขินนะ

โอ้วโน่ว เซตกำบังจะมาต่อยเขาแล้วล่ะ

“ เอ่อ ใจเย็นๆเซต ฉ-ฉันว่าเราคุยกันได้.. ”

แม้จริงๆเขาก็น่าจะหลบทันแต่- ไม่สิ ใช่ เขาหลบทัน เขารอดจากการล่าแวม-พริมาเลยนะ!

“ แต่ถ้าจริงๆ.. ก็เข้ามาเลยดีกว่านะเซต ”

“ oh! Oh. "

เขารู้แล้ว เจ้าสีน้ำเงินนั้น คือหนุ่มี่ไปส่งงานในห้องพักอาจร์ยคณะเขย่าขัญนี่เอง

ว่าแต่ที่เขาทำเจ้าน้ำเงินไปจะโดนกรรมมั้ยนะ.. แถมสายตานั่นด้วย..

” เอ่อ- พ-พวกเจ้าชื่ออะไรน่ะ? “

“ เอ่อ.. เงา? ”

เขาลอยปล่อยทั้งสองด้วยการเดินห่างออกไปประมาน 5 เมตร

ทั้งสองนั่นจะทำอะไรกันนะ..

“ woah woah woah- ใจเย็นก่อนๆ ”

เขาเห็นอีกฝ่ายเริ่มขู่ ดูจะกัดมากกว่กขู่ต่างจากเจ้าฟ้าจัง

เขาถอยหลังจากีอกฝ่ายเล็กน้อย เจ้าสองตัวนี่เป็นพี่น้องกันหรอ?

“ เอาล่ะ ถึงละ ”

เขาโบยนอีกฝ่ายลงพื้นเล็กน้อย และวางเจ้าแดงลง

” แต่เจ้าคุ้นตาจริงๆนะเนี่ย.. “

เขาเดินไปดูเจ้าฟ้าด้วยความสงสัย ปีกของเขาที่เป้นร่ม บังแดดไว้แม้อยู่ใต้ร่มกันทั้งสาม

เขาไม่ได้โกรธอะไรขนาดนั้น แค่สนุกกับเวลาในขณะนี้

“ หึ ”

เมื่อเขาเห็นว่าสองตัวกำลังจะตีกัน เขาก็จับไปที่ท้ายทอยเพื่อถือทั้งสองห่างกัน

“ เดี๋ยวก่อน อย่าตีกัน ฉันตีน้ำเงินได้แค่คนเดียว ”

ว่าแล้วเขาก็ส่ายเจ้าน้ำเงินไปมาขณะเดิน

“ ว่าแล้ว เจ้าดูเหมือนคนนึฃในคลาสเขย่าขวัญเลยแฮะ.. ”

ถึงเขาจะจำได้ไม่ชัดแต่ก็คุ้นเคยกับสีนี้

“ โอเคๆ ก็ได้ๆ อย่าพึ่งคลั่ง “

เขาจับเจ้าน้ำหนักเกินเกนณ์สองตัวขึ้นมาแล้วเริ่มเดินไปที่โรงอาหาร

ดูเหมือนเจ้าแดงจะเมินฉันแฮะ

เขาลองลูบๆบีบๆเจ้าก้อนสีฟ้านั่นด้วยความสนใจเกี่ยวกับนิสัยดุร้ายของมันคบ้ายเหล่าพังก์ ที่เป็นเหล่าที่คิดแตกต่าง

เขาก็ชอบไม่ใช่เล่นๆ เลยยี้ขนมันแรงไปอีกทีนึงให้มันขยับไปตามมือเลย

” หึๆ “

“ อยากให้ฉันไปส่งพวกเจ้าที่โรงอาหาร?? ”

เขากันไปมองทางโรงอาหาร ก่อนจะหันมาหาน้ำเงิน แล้วใช้นิ้วโป้งชี้ไป

“ ก็ได้อยู่หรอกนะ ฉันอุ้มได้ ”

“ นอกจากว่าพวกเจ้าจะอ้วนเกินไป- ”

เขาพูดอย่างล้อเล่นไปทีหนึ่ง

เขาสังเกตุเห็นก้อนขนสลับสีสื่อสารกัน เลยเข้าไปดูด้วยความสงสัย

ทั้งสองตัวนั้นอ้วนจริงๆ สีก็คล้ายกับพวกเรานัก

“ นี่พวกเจ้าคุยอะไรกันเนี่ย ”

เขาถามไป มองขนของตัวสีฟ้าด้วยความสนใจ น่าลูบเสียจริมๆ

( ค่ะ ที่นี่แฟนคลับคืออะไร )