หมวกประจำตำแหน่งนี่นา เหมาะอยู่แล้ว

" เดี๋ยวนี้หัดบ่นหรอไอเฉิ่ม "

ก้มลงจัดการนั่นนี่ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเมื่อรู้สึกถึงแรงยุบจากน้ำหนักของใครอีกคนที่ขึ้นมาซ้อนท้าย

วาดรอยยิ้มหยอกล้อก่อนจะสวมหมวกกันน็อค แน่นอน มันเท่มากราวกับเราสองคนไม่ได้มาด้วยกัน

" จับแน่นๆ ก็พอ ที่เหลือเชื่อมือฉันหน่า "

" อย่างน้อยเราก็หลับในทีเดียวนะครับ "

" คงไม่ทรมานเท่าไหร่ "

เขาเอ่ยพลางยักไหล่น้อยๆ

แต่ถ้าต้องเจอจริงๆ ก็แอบขนลุกไม่เบา โดยเฉพาะหมี :0

" อือ.. ก็ น่าจะกลับเหมือนกัน "

เอ่ยพลางมองอีกฝ่ายขึ้นลง ก่อนจะขยับไปทางรถของตนเองที่จอดห่างจากนั้นไม่กี่ก้าว

โยนหมวกกันน็อกเฉิ่มๆ แสนคุ้นตาไปยังนาย

ทั้งๆ ที่บอกราวกับว่ากำลังจะกลับบ้าน แต่การกระทำตรงกันข้าม

เหมือนเคย เจซดูจะอิดออดเสมอเมื่อต้องกลับไปที่นั่น

" มาสิ เดี๋ยวไปส่ง "

(จิ๋วจ๋าน่ารักอ่า 😚)

ทำเพียงยักไหล่ตอบคำกล่าวนั้น ก็แค่ช่วยเฉยๆ ไม่ได้คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่หรือติดใจอะไร

กลืนขนมคำสุดท้าย ยกนิ้วโป้งปัดเศษคุกกี้ที่มุมปาก

" ก็ได้นะ "

แต่ยังคิดไม่ออกหรอกว่าจะให้ช่วยอะไรดี ติดไว้แบบนั้นแหละ ถ้าเป็นอะไรแผลงๆ คงสนุกดีแต่ไม่ทำหรอก(มั้ง)

" แล้วจะไปไหนต่อ กลับบ้าน? "

ดูจะเคืองนะ แต่ขอบคุณมากคุกกี้ชิ้นนี้อร่อยเป็นพิเศษเลย

เขายืนเคี้ยวกรุบๆ ระหว่างฟังคำตอบที่ดูน่าหมั่นเขี้ยวของยูจินพร้อมส่งเสียงหัวเราะแผ่วในลำคอ

" ครับๆ พ่อคนหล่อสูงหุ่นดี ถ้าเห็นพุงออกฉันจะจับเป่า "

เอ่ยเย้าหยอกก่อนจะคาบคุกกี้ไว้ ใช้มือที่ว่างสะกิดปลายนิ้วเปิดน้ำอัดลม ยกซดอึกใหญ่

" — ? "

" ฉันไม่ได้บอกซักหน่อยว่าต้องคืน "

นึกว่าจะร้องตกใจออกมาซะอีกแฮะ หลังส่งกระป๋องในมือไปก็เลิกคิ้วเล็กๆ กับท่าทีที่อ่อนลงของยูจิน เริ่มจะชินกับอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของอีกฝ่ายแล้วแฮะ

แต่ก็อดแหย่ไม่ได้อยู่ดี

ว่าแต่นั่นเกือบต่อยกันจริงๆ ใช่ไหมน่ะ >:0

เขายกหลังนิ้วลูบๆ ริมฝีปากล่างราวใช้ความคิด มองขนมในถุงก่อนจะเลือกหยิกคุกกี้มาจริงๆ ก่อนดวงตาจะช้อนมองปฎิกริยา

" กินขนมเยอะระวังจะอ้วนนะยูจิน "

เอ่ยพลางแกะคุกกี้กินตรงนั้น

" มันเงียบสงบดี ไม่รู้ว่าจะไปทิ้งตัวที่ไหนรู้ตัวอีกทีก็มาโผล่ที่นี่น่ะ "

ถึงเขาจะดูเป็นวัยรุ่นที่ชอบมั่วสุ่มหรือไปผับบาร์มากกว่าก็ตาม

ก่อนจะยกมือลูบหลังคอเมื่อได้ยินอีกฝ่ายว่าแบบนั้น นั่นสินะ นึกถึงเรื่องศพสัตว์มากมายก่อนหน้านี้ชวนขนลุกไม่เบา

" คุณคิดว่าเรามีโอกาสเจอตัวอะไรมากที่สุดหรอ สัตว์ดุร้ายที่ว่า ? "

หลังจากคุณยืนเหม่ออยู่ครู่หนึ่ง

— สัมผัสเย็นเฉียบจากกระป๋องน้ำอัดลมก็แตะลงบนซอกคอ

ส่วนตัวคนร้ายก็ขยับหลบเล็กๆ เผื่อคุณจะตกใจจนหันมาฟาดมือใส่

เมื่อหันมาสิ่งแรกที่จะเห็นก็คือเด็กหนุ่มคนเดิม ใบหน้านิ่งเรียบนั่นค่อยๆ วาดยิ้มจนเขี้ยวซี่เล็กโผล่ที่มุมปาก

" อะ ของนาย "

น้ำอัดลมยี่ห้อโปรดที่เจซชอบกิน แต่กระป๋องนี้เขาซื้อมาให้คุณ

" ไหนล่ะขนมของฉัน "

สภาพคุณดูเป็นคนที่ควรได้รับการช่วยเหลือมากกว่าผมอีกนะ

เจซก็ไม่ตอบอะไรแต่วาดรอยยิ้มให้จนเห็นเขี้ยวเล็กๆ ที่มุมปาก

ก่อนจะพยักหน้าเล็กๆ นำคุณเจ้าหน้าที่ออกจากป่าทางเดิมที่ตนเข้ามา ผ่านมาครู่ใหญ่ก็มองเห็นแสงสว่างแล้ว

เลิกคิ้วนิดๆ เมื่อได้ยินว่ามีคนบาดเจ็บ

" สัตว์ป่า ? "

ก่อนจะกระพริบตาเมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายคลาดก้บเจ้าหน้าที่อุทยาน .. จากที่อีกฝ่ายประสบตอนนี้ ในป่าก็ดูอันตรายขึ้นมาจริงๆ แฮะ

" ครับๆ ผมจะกลับแล้ว "

ยกมือข้างหนึ่งอย่างจำยอมก่อนจะเอ่ยต่อ

" จะออกไปพร้อมกันไหมครับ ? "

เจซยังคงตีหน้านิ่งแกล้งหยอกว่าตนยังคงหงุดหงิดดั่งคำแรกที่เอ่ยปาก — กลั้นยิ้มตอนเห็นยูจินทำสีหน้าไม่พอใจ ไหนจะคำเอ่ยนั่นอีก

ยังไม่ทันฟังคำตอบดีเจซก็หยิบเงินจ่ายรวมของตัวเองรวมบิลเสร็จสรรพ ระหว่างรอคิดเงินก็หันมาช้อนสายตามองเพื่อนตัวสูงกว่า

" รู้ไหมว่าพอพูดแบบนั้นแล้วฉันยิ่งอยากกินน่ะ "

คุกกี้

" ไปรอข้างนอกไป ฉันลืมหยิบขนม "

เอ่ยพลางสะบัดมือเบาๆ ก่อนจะวิ่งเหยาะๆ ไปหยิบขนมเพิ่ม

" ไม่ได้บาดเจ็บร้ายแรงสินะครับ ? "

เอ่ยพลางมองเลนส์แว่นที่ร้าวนั่น โชคดีแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้แตกจนบาดใบหน้า..

แต่ของหล่นหายเยอะเลยแฮะกระจัดกระจายไปหมดน่าดู

" คุณเจ้าหน้าที่ล่ะครับ มาทำอะไรในป่าดึกขนาดนี้ "

" คนอย่างคุณไม่น่าจะซุ่มซ่ามลื่นตกเนินได้ง่ายๆ เลยนะ ? "

หนีอะไรมารึเปล่า หรือกำลังไล่ตามอะไรอยู่

( .ชี้รูปโปร .ชี้นาย อ้วน )