"แต่ดูไปดูมาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าควรหยิบอะไรก่อน..."

โคฮานะหัวเราะเบาๆ อย่างเขินตัวเอง
จากนั้นก็ขยับมายืนข้างคนตัวสูงกว่าโดยอัตโนมัติ

ดวงตาสีอ่อนมองอีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้มที่ผ่อนคลายกว่าเดิม เธอเอื้อมมือไปคล้องแขนมิเซอิอย่างเป็นธรรมชาติ

"มิเซอิช่วยฉันเลือกของหน่อยได้มั้ย~"

"...มิเซอิจัง?"

โคฮานะกะพริบตาปริบๆ ราวกับไม่คิดว่าจะเจออีกฝ่ายที่นี่จริงๆ ความลังเลเมื่อครู่หายไปแทบจะทันทีเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใคร

"ดีจัง!"

เธอหลุดยิ้มออกมา ก่อนจะยกโทรศัพท์ในมือขึ้นให้ดู

"ฉันกำลังหาว่าผักอันไหนเอาไว้ทำแกงกะหรี่!"

พูดจบก็ก้มมองชั้นวางผักสลับกับหน้าจอ

+

มือข้างหนึ่งที่ว่างอยู่รีบล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนโปรดที่เตรียมไว้ตั้งแต่แรกออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นส่งให้คนตรงหน้าทันที

"ไซโองจิคุงเปียกหมดเลย"

เป็นคนใจดีจังเลย เธอคิดในใจขณะเดียวกันก็แอบเดินไปบังละอองฝนที่สาดกระเซ็นมาจากขอบหลังคา พลางถอดเสื้อคลุมของตัวเองยื่นตามไปให้อีก

"เดี๋ยวจะหนาวเอานะ"

โคฮานะก็กระชับกอดมันเอาไว้แนบอกอย่างทะนุถนอม สัมผัสได้ถึงแรงสั่นและเสียงครืดคราดเบาๆ

"น่ารักจังเลย... ปลอดภัยแล้วนะเจ้าตัวเล็ก"

เธอพึมพำกับลูกแมวพลางใช้นิ้วเรียวเกลี่ยหัวมันเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ายังมีอีกคนที่ยืนเปียกโชกอยู่ตรงนี้ ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองมิตซึรุอีกครั้งด้วยแววตาที่เป็นห่วง

+

ดวงตากลมโตเป็นประกายขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นท่าทีเยื้องยื่นของคนตรงหน้า โคฮานะคลี่ยิ้มกว้างอย่างอ่อนโยนพลางขยับเข้าไปใกล้ชิดอีกนิดเพื่อไม่ให้เจ้าตัวเล็กต้องเสี่ยงสัมผัสกับละอองฝนภายนอกชายคา

"อื้ม!"

เธอตอบรับเสียงใส สองมือเรียวยื่นออกไปรองรับร่างของเจ้าลูกแมวตัวน้อยที่ถูกห่อไว้อย่างระมัดระวัง ทันทีที่ก้อนขนปุยปนเปียกชื้นย้ายมาอยู่ในอ้อมแขนของตัวเอง

+

มือเล็กเอื้อมไปคว้าและออกแรงดึงชายเสื้อของคนตรงหน้าเบาๆ พลางช้อนสายตาขึ้นมอด้วยแววตาเว้าวอนระคนออดอ้อน ต้องการความช่วยเหลือจริงๆ

"ยูคารินเคยทำอาหารรึเปล่า"

"ถ้าไม่รบกวนจนเกินไป ยูคารินช่วยสอนฉันเลือกวัตถุดิบหน่อยได้มั้ย?"

"ดูออกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ..."

เธอพึมพำพลางก้มหน้าหลบสายตาด้วยความขัดเขิน ก่อนจะยอมสารภาพความจริงเสียงอ้อมแอ้ม

"คือฉันอยากลองทำแกงกะหรี่ดูน่ะ.."
.
.
"แต่พอมาถึงโซนผักแล้วเลือกไม่ถูกเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องหยิบอันไหน"

ปกติเวลาอยู่บ้านจะมีคนทำให้ทานตลอดแต่พอไม่ได้กลับบ้านนานๆ เข้า...มันก็คิดถึงรสชาติแกงกะหรี่ฝีมือคุณแม่ขึ้นมา

+

เสียงใสที่คุ้นหูชวนให้หลุดออกจากภวังค์ความคิด นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นประกายแห่งความหวังเมื่อหันไปพบว่าเป็นใคร

"ยะ...ยูคาริน!"

มือบางรีบกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้วแนบไว้กับอกด้วยความลนลาน ราวกับจะซ่อนประวัติการค้นหาอันแสนน่าอาย ทว่าแก้มใสกลับขึ้นสีระเรื่อเมื่อรู้ตัวว่าท่าทางเด๋อๆ ของตัวเองคงถูกมองออกหมดเปลือกแล้ว

+

(สามารถ+ได้ตามสบายเลยคั้บ!)

เสียงในความคิดตีกันยุ่งเหยิง ความมั่นใจที่นึกครึ้มอยากลองทำอาหารเองในตอนแรกเริ่มสั่นคลอน จังหวะที่กำลังถอนหายใจยาวพลางเงยหน้าขึ้นจากจอเพื่อพักสายตา สายตาก็เหลือบไปสะดุดเข้ากับเงาร่างของคนคุ้นตาที่เดินผ่านมาในกรอบสายตาพอดี...

"..."

เธอยืนหลบมุมอยู่ข้างชั้นวางผัก แสงสว่างจากหน้าจอสะท้อนนัยน์ตาสีม่วงอ่อนที่เต็มไปด้วยความลังเล บนหน้าจอแสดงแถบค้นหาที่เต็มไปด้วยร่องรอยความพยายาม

🔎 : วิธีดูว่าผักอันไหนดีไม่ดี
🔎 : แกงกะหรี่ต้องใส่อะไรบ้าง

'แกงกะหรี่ก้อนต้องต้มน้ำเท่าไหร่... แล้วมันฝรั่งผิวแบบไหนถึงจะไม่เน่านะ?'

'ต้องซื้อแครอทกับหัวหอมด้วย ว่าแต่อันนี้คือหัวหอมรึเปล่า...'

+

"เกิดอะไรขึ้นเหรอ..."

ความกังวลเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเอ็นดู โคฮานะขยับเข้าไปใกล้พลางเอื้อมสองมือออกไปข้างหน้าอย่างเบามือ หมายจะช่วยรับเจ้าตัวเล็กมาประคองไว้ด้วยท่าทางอ่อนโยน

"เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมตากฝนจนเปียกซกแบบนี้ล่ะ..."

เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเจือความกังวล แต่ยังไม่ทันจะหลุดพ้นประโยคดี ริมฝีปากบางก็ต้องชะงักค้าง สายตาเหลือบไปเห็นเจ้าก้อนขนตัวเล็กจิ๋วที่กำลังส่งตาปริบๆ อยู่ในอ้อมแขนของคนตรงหน้า... เอ๊ะ น้องแมวนี่นา!

+

(เค้าขอเล่นด้วยย)

​ท่ามกลางเสียงของสายฝนที่ตกกระทบใบไม้และหลังคาศาลาไม้ โคฮานะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากหนังสือในมือเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าแว่วดังเข้ามาใกล้ ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างที่คุ้นตา

​"ไซโองจิคุง?"

​พอรู้ว่าเป็นเขา เธอจึงรีบเก็บหนังสือลงกระเป๋าอย่างลนลานเล็กน้อยด้วยความ เป็นห่วง ก่อนจะรีบคว้าผ้าเช็ดหน้าผืนโปรดติดมือออกมาด้วย

+

คำชมที่ตรงไปตรงมาหลุดออกมาพร้อมกับรอยยิ้มหวานละมุน และในจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังฟังอยู่นั้น โคฮานะก็ค่อยๆ เบี่ยงตัวหลบออกจากวงแขนที่ค้ำโต๊ะของเขาอย่างสุภาพ มือเรียวกระชับสายกระเป๋าสะพายแน่นขึ้นเล็กน้อยพลางโบกมือลา

"ถ้างั้น... เอาไว้เจอกันนะ!"

ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ทันตั้งตัวหรือเอ่ยเย้าอะไรต่อ เธอก็หมุนตัวแล้วก้าวเดินนำออกจากห้องเรียนไปเสียแล้ว

"แต่ถึงจะเป็นแค่เพลง... แต่ถ้าวันไหนยูคารินอยากให้มีคนรับฟังความหมายของมันจริงๆ ล่ะก็ บอกฉันได้เสมอนะ"

พูดจบก็ยื่นมือไปจัดกระเป๋าสะพายของตัวเองให้เข้าที่เข้าทางก่อนจะนึกขึ้นได้ถึงคำถามก่อนหน้านี้ที่เธอยังไม่ได้ให้คำตอบกระจ่างชัด เด็กสาวจึงช้อนสายตาขึ้นสบมองดวงตาสีอำพันคู่นั้นตรงๆ อีกครั้ง

"เรื่องที่ถามก่อนหน้านี้ เรื่องชอบมั้ย"
.
.
"ฉันชอบนะ เสียงเพลงของยูคารินน่ะ"

+

ความร้อนผะผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหูชวนให้รู้สึกประหม่าเล็กน้อยจากสัมผัสใกล้ชิดและเสียงกระซิบเมื่อครู่

"...นั่นสินะ สุดท้ายแล้วมันก็อาจจะเป็นแค่บทเพลงจริงๆ ก็ได้"

โคฮานะกะพริบตาปริบๆ พลางเงยหน้าขึ้นสบสายตากับรอยยิ้มของอีกฝ่ายโดยที่ไม่ได้หลบเลี่ยง ดวงตาสีม่วงคู่สวยยังคงทอดมองเขาด้วยความอบอุ่นและคลี่ยิ้มบางอย่างสุภาพเรียบร้อยเช่นเดิม

+

เธอที่จับจ้อดวงตาสีอำพันคู่นั้นอยู่ แม้จะเห็นว่าเขาหลบตา ก็ยังคงไม่ได้ละสายตาตัวเองไปไหน กลับจ้องลึกลงไปตามสัญชาตญาณ

"ถ้าบอกว่าชอบจะร้องให้ฟังอีกมั้ย"

แต่เลือกที่จะไม่เอ่ยถามเหตุผลใดๆต่อ เธอยิ้มให้อย่างเป็นมิตรก่อนจะเดินไปหยิบกล่องข้าวที่ลืมเอาไว้ในชั้นเก็บของใต้โต๊ะ

"อารมณ์คล้ายๆฟังเพลงอกหักแต่ไม่ได้เป็นอะไร ประมาณนั้นหรอ"

พูดไปพลางเก็บกล่องข้าวใส่ในกระเป๋าสะพายไป

เมื่อถูกเอ่ยถามตรงๆเช่นนั้น เธอยิ้มออกมากว้างก่อนจะพยักหน้าขึ้นลงไม่หยุด

"ถึงจะพึ่งเคยฟัง แต่เป็นเสียงที่ทำให้อยากฟังอีกเรื่อยๆ"

เธอกล่าวเสียงใส นัยต์ตาสีม่วงอ่อนสบกลับไปในดวงตาสีอำพันคู่นั้นที่จับจ้องมา

ก่อนที่ความประทับใจนั้นจะเริ่มถูกแทรกด้วยความสงสัยและเป็นห่วง

"แต่ว่า เป็นเนื้อเพลงที่ดูเศร้าจังเลย"

เธอเว้นจังหวะไปช่วงหนึ่งก่อนจะยิ้มให้บางๆ

"แต่ก็... อยากฟังต่อให้จบเพลงนะ"

(ป้ามาแล้วหลานรัก)

ช่วงเวลายามเย็นท้องฟ้าทอดแสงร่ำไรสีส้มอ่อน โคฮานะหยุดยืนอยู่ด้านหลังประตูเมื่อได้ยินเสียงร้องเพลงดังมาจากภายในห้องเรียนสุดทางเดิน

เธอหยุดฟังอยู่นานเพราะไม่อยากขัดท่วงทำนองอันไพเราะนั้น จนเมื่อถูกทัก เธอสะดุ้งโหยง

"..!"

สุดท้ายจึงค่อยๆแง้มประตูออกช้าๆอย่างเสียดาย แต่ยังคงซ่อนตัวอยู่หลังแผ่นไม้ ชะโงกหน้าดูเพียงครึ่งหนึ่ง

"...พอดีว่าลืมของน่ะ"