Kraz Carson 🐦‍⬛💜 x Lyla Kaczmarek 🛼💙

“ส่วนฉันชอบของดิบน่ะ“

คราซตอบสิ่งที่ชอบกินกลับไปบ้าง เขาไม่ได้เจาะจงว่าเป็นเนื้ออะไรหรือเนื้อแบบไหน เพียงแต่บอกว่าชอบแค่ของดิบเท่านั้น ปล่อยให้เจ้าตัวลองเดาดูว่าคืออะไร

”ซูชิฉันก็ชอบนะ กินง่าย หลากหลายน่าตา ทำก็ง่าย“

ออกจะทำบ่อยเสียด้วยซ้ำ เพราะคนนิยมกินเยอะมาก

”ไว้ฉันทำส่งไปให้ที่ห้อง“

“ดูท่าจะเคยกินอะไรมาเยอะสินะ”

ฟังจากที่พูดแล้วดูอีกฝ่ายจะใส่ใจเรื่องรสชาติอยู่เหมือนกัน ไม่ใช่แค่อร่อยหรือไม่อร่อย คำพูดที่ว่ายกระดับอะไรทำนองนั้น ทำเอาคราซสนใจไม่น้อยเลย

“มีอะไรที่ชอบกินเป็นพิเศษไหม?“

ระหว่างถามก็ขยับปลายนิ้วชี้สะกิดเขี่ยมือสวยของอีกฝ่ายกลับไปบ้างโดยที่สายตายังคงมองไปทางท้องฟ้า

“หึๆ~ ไม่รู้สินะ ตั้งแต่กินมามีอะไรที่ไม่อร่อยรึเปล่าล่ะ?”

มือหนากระชับจับสอดประสานเอาไว้แน่น เอื้อมแขนเอามือที่จับกันวางลงบนหน้าขาของอีกฝ่ายเพราะไม่อยากให้เมื่อย

“หรือถ้าไม่ชัวร์ ฉันทำให้กินได้ตลอด แค่มาบอก”

มืออีกข้างที่ถือเบียร์ยกดื่มเรื่อยๆ สายตาสลับมองวิวและคนข้างกายพร้อมรอยยิ้มอ่อนๆ

“จริงๆแล้ว ทุกมื้อก็ผ่านมือฉันหมดนั่นล่ะ”

ถึงจะมีคนคอยช่วยแต่เขาก็ไม่ใช่เชฟที่ขี้เกียจ กลับกันเขาทำอาหารอย่างตั้งใจและใส่ความรักไปทุกจาน เพื่อให้อาหารออกมารสชาติดีที่สุดเท่าที่จะดีได้และเพื่อให้คนกินได้มีความสุขระหว่างทาน

เวลาเห็นคนกินอาหารตัวเองแล้วมีความสุขเขาก็มักจะมีความสุขตาม

“ได้สิ~”

ไม่คิดปฏิเสธและไม่คิดปล่อยให้รอ ยื่นมือไปหาใกล้ๆ

ได้ยินว่าอีกฝ่ายรู้สึกสนุกและชอบกับการเดินทางเขาก็รู้สึกดีไปด้วยในฐานะสต๊าฟคนหนึ่งที่ต้องคอยดูแลเรื่องอาหารบนเรือและดูแลความเป็นสุขของทุกคน

ทำเอามีกำลังใจทำงานต่อเลย

”ทางฉันเองก็สนุกเหมือนกัน บางวันก็ท้าทายดีว่าฉันจะทำอาหารพอสำหรับทุกคนไหม“

คราซยิ้มหัวเราะ เพราะบางคนกินเก่งเกินจินตนาการเลยละนะ…

”ฉันดีใจที่ได้ยินแบบนั้นนะ“

‘ก็เหงาพอสมควร’

คราซตอบในใจเห็นด้วยกับประโยคนั้น อยู่ทำงานอีกนิดเขาคิดว่าเขาน่าจะได้แต่งงานกับหม้อในครัวแล้ว

“ชมเก่งจริงๆนะเธอเนี่ย”

เขาว่าพลางกระดกดื่มเบียร์ไปอีกอึกก่อนจะแสดงสีหน้าเหมือนสดชื่นออกมา ดวงตาสองสีไล่มองตามพระอาทิตย์ที่เริ่มลดระดับลงเรื่อยๆ สีท้องฟ้าที่เปลี่ยนเฉดไปก็ทำเอาเพลินตา

“แล้วเป็นไง สนุกรึเปล่ากับการเดินทาง?”

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน”

เขายิ้มให้ เห็นอีกฝ่ายถ่ายรูปก่อนหน้าก็ทำนิ่งให้ภาพถ่ายมันชัดจนกระทั่งอีกฝ่ายเอาเครื่องดื่มไป

“ท้องฟ้าเวลานี้สวยจริงๆ”

คราซมักหมกตัวเองอยู่ในครัวแทบตลอดวันเลยไม่ค่อยได้ออกมาชื่นชมบรรยากาศภายนอก ออกมาทีก็ปาไปตอนกลางคืนแล้ว ไม่ค่อยเหลืออะไรให้ชื่นชมเท่าไหร่นอกจากความมืด

“แล้ว..ถามได้ไหมทำไมถึงมาชวนฉัน?”

“เป็นภารกิจที่ดูเรียบง่ายดีนะ..”

ตอนแรกเขาคิดว่าจะได้ทำอะไรที่ต้องใช้แรง หรือท้าทาย แต่ไม่คิดว่าจะได้ภารกิจที่ดูชิวขนาดนี้

ถึงจะชิว แต่ก็..แอบประหม่าอยู่เหมือนกันที่ต้องจับมือ

“ถ้างั้นไว้ค่อยถึงเวลา เราค่อยมาจับมือกันดีไหม”

คราซเสนอพร้อมยกแก้วเบียร์ที่พนักงานนำมาเสิร์ฟยื่นไปหาอีกฝ่าย ตั้งใจจะชนแก้ว

“ตอนนี้มาดื่มกัน“

“ระวังเมาล่ะ หวังว่าเธอจะคอแข็ง” เขายิ้มแซวไปเล็กน้อยก่อนสั่งเบียร์ตามทีหลัง

“นั่นสินะ.. ไหน~ เรามีภารกิจอะไรต้องทำกัน?”

พอพนักงานเดินไปแล้วเขาก็หันกลับมาสนใจคู่สนทนาที่กำลังพูดถึงภารกิจที่ชวนเขาทำด้วยกันวันนี้ เพราะวุ่นทั้งวัน เลยไม่รับรู้อะไรเลยและมารอลุ้นเอา

“ไม่เป็นไร ขอบคุณที่ชวนฉันมาเหมือนกันนะ”

คราซยิ้มรับคำขอบคุณนั้นกลับไป ถ้าอีกฝ่ายไม่ชวน เขาคงไปหาที่สูบบุหรี่สักที่สักมวนสองมวนแล้วก็กลับเข้าห้องนอนไปแบบคนไม่มีอะไรทำ

“ฉันขอเป็นเบียร์แล้วกัน ไหนๆบรรยากาศก็ดีขนาดนี้แล้ว”

ไม่จัดสักกระป๋องคงเสียดายแย่

“เธอล่ะ? เบียร์ด้วยกันไหมหรือชอบอย่างอื่น?”

“ไม่รีบได้ไง เธออุตส่าห์ชวนฉันมาทั้งที มาสายก็ไม่มีความหมายสิ“

เขาพูดพร้อมกับยิ้มหัวเราะเล็กน้อย โค้งตัวโน้มลงเบาๆเป็นเหมือนการขอขยับตัวไปนั่งตรงเบาะนั่งข้างๆ พอได้จังหวะได้ปรับลมหายใจก็กลับมาปกติดีเหมือนเดิม

”หิวอะไรรึเปล่า?“

คราซเห็นว่าอีกฝ่ายมารออยู่ก่อนแล้วแต่ดูยังไม่มีของกินอะไรสักอย่างเลยทักขึ้นมา

หนุ่มอีการ่างสูงไม่รอช้าที่จะไปหาใครบางคนตามที่นัดกันไว้หลังได้โลเคชั่นมา

ยังดีที่เขาเลิกงานได้ก่อนเวลาเล็กน้อย เลยมีเวลาเหลือไปเปลี่ยนชุดเป็นชุดใส่สบายเหมาะสำหรับบรรยากาศชิวๆ แต่ก็ยังคงความดูดี

“ฉันมาแล้ว หวังว่าจะไม่เลทเกินไปนะ?”

คราซส่งเสียงทักอีกฝ่ายทันทีที่เข้าใกล้ตัว ติดอาการหอบเล็กน้อยเพราะรีบมาและกลัวจะไม่ทันเวลา ตอนแต่งตัวก็ใช้เวลาเลือกเสื้อผ้าพอสมควร

“เลขสามน่ะ แต่ก็ยังวัยรุ่นนะ~“

เขายิ้มพร้อมหัวเราะเบาๆ

“…มัน รสมือพิเศษของฉันเอง”

เห็นสายตาคาดหวังก็ไม่อยากทำให้รู้สึกผิดหวังเลยเลือกที่จะบอกว่าเป็นสูตรพิเศษไปให้ดูมีอะไร

“ใช่แล้วล่ะ”

คราซยิ้มหัวเราะ เขาพร้อมสำหรับฮาวายแล้ว

“…แต่ แก้วนั้น”

คราซถึงกับไปไม่เป็นเลย เพราะเขาแค่รินน้ำใส่แก้วมีน้ำแข็งให้แค่นั้นเลย..

“เอ่อ..อาริกาโตะ”

“ความเคยชิน”

เขาตอบไปตามจริง ทำงานพวกนี้มาหลายปี แรกๆก็มีปวดเมื่อยบ้าง แต่เห็นแบบนี้เขามีกล้ามแขนที่แข็งแรง

“ชิวแล้วล่ะ~”