“…” มาเอลกระพริบตา

“ว้าย เขินเลยอ่ะ” เขาเอามือแนบแก้ม

“ชมว่าฉันน่ารักสินะ” ไม่ใช่

“ก็ไม่ได้เป็นคนบ้ายอหรอกนะ ไม่เลย ไม่เลยสักนิด แต่ฉันจะเลือกสีที่นายว่าเหมาะกับฉันก็แล้วกันเนอะ“

โอ้ะ หายโกรธเร็วดีแท้ ♪

นอกจากจะไร้ความสำนึกผิด มาเอลยื่นมาขอกล่องคุกกี้ที่โดนยึดไปเมื่อกี้คืน

"ทำของคาวได้ป่ะ นายน่าจะทำพายเก่งนะ พายเนื้อแพะงี้ เดี๋ยวจะยอมเลิกแกล้งให้สักเดือนหนึ่งเลยนะ"

"แต่ช่างเถอะ ฉันชอบของหวานมากกว่าของคาวอยู่ละ ถ้ามีอะไรให้ชิมอีกก็มาโชว์ชูมือตีลังกาหน้าโถ่งแห่งกระจกอีกละ"

"เด้ะฉันจะมาให้ว่องเลย"

ใบหูของเขากระตุกตามเสียงที่ดังขึ้นเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองอฝ.ที่กำลังสนใจในกองทัพกระดาษพับรูปสัตว์ของเขา เขามองไปที่มือเรียวของอฝ.ที่กำลังถือเจ้ากระดาษมังกร

เขาเงียบไปสักพักนึงแต่ไม่ได้ว่าอะไรก่อนจะพยักหน้าเบาๆ แล้วเอ่ยตอบกลับไปอย่างเรียบนิ่ง

" ค..ครับ.. "

" เรา..ลองพับดูจากในหนังสือที่เคยอ่านน่ะ.. "

ก่อนจะมองหน้าของอฝ.

" ถ้าสนใจ...เราสอนได้นะ.. "

"นายคิดไงระหว่างสีแดงกับสีฟ้า อันไหนทำให้หน้าฉันสว่างกว่ากัน" เขาแนบกระดาษสีทั้งสองอันข้างใบหน้า

คนผิวแทนไม่เว้นช่วงให้อีกฝ่ายตอบ หันไปหยิบกระดาษสีใหม่มาดู

"หรือจะสีชมพู ฉันชอบสีชมพู โคตรจะ personal colorเลยว่ามั้ย?"

"แต่เอาเป็นอันนี้ละกัน สีเขียวเหมือนสีผมนายเด้ะ"

ผ่านมาไม่ถึงสิบนาที อีกฝ่ายคงจะเดาได้ลางๆ ว่าไอหมอนี้นอกจากจะพูดมากแล้วยังไม่มีสาระอะไรเลยสักนิด

📣แต่เดี๋ยวก่อน! และสำหรับนักเรียนที่ไม่ได้ลงทะเบียนตามเวลาที่กำหนด ผอ. สุดใจดีได้เรียกตัวทุกคนไปเพื่อช่วยทำความสะอาดโคมระย้าเป็นการทำจิตอาสา อย่าลืมไปทำนะ!

(ทำไมกันนน!!!!! / โยนเข้าเครื่องซัก)

“โฮ่“ เขาสำรวจมังกรกระดาษในมืออย่างสนใจ

”เอาซิ ฉันกำลังตื่นเต็มตาหาอะไรน่าสนใจทำอยู่เลย“ เขาเกาหัวแกรกๆทำเหมือนไม่ได้หาที่นอน

”มีอะไรแปลกๆมั้ย ฉันอยากชาเลนจ์ตัวเอง“

(พ พ พ พพพี่สาวคับ😭🥺 /ว่าแต่ร่างนี้จะอาบน้ำบ่อยขึ้นมั้)

( ก็ได้ๆๆ เซ้าซี้จัง /เสียงหนังจีน )

"อือฮึ" เขาพยักหน้า "เพราะงั้นวันนี้ฉันก็เลยนับว่าตัวเองเป็นของนำโชคไงละ"

ใครจะมีสีชมพูแปร๋นบนหัวเท่าเขาอีก

"รสพริกเหรอ นึกถึงบ้านเกิดเลยเนอะ หิวข้าวบ้างมั้ย"

"เปล่านะ ฉันพึ่งรู้เมื่อหนึ่งวินาทีที่แล้วเหมือนกันว่าแพ้ถั่ว" เขายกมือยอมแพ้

1 วิ กับอีก 16 ปีก็หยวนๆกันหน่อยเนอะ

"ก็อร่อยดี ทำบ่อยเหรอ เห็นบอวก่าหาคนชิมนึกว่ารสชาติจะแย่จนกินเองไม่ลฃซะอีก

คนที่แวะมานอนตากแอร์ที่ห้องสมุด เดินผ่านไปแล้วก็อดที่จะเดินกลับมาดูไม่ได้

กองทัพกระดาษพับตั้งอยู่ข้างๆตัวคนทำ

มาเอลหน่อยตัวลงนั่งตรงข้ามหยิบหนึ่งในนั้นขึ้นมาดูอย่างถือวิสาสะ

"เจ๋งดีแฮะ นี่คืออะไรนะ มังกรมั้ย"