(เขาไม่น่าปลง(?)...แต่ดุน้อยลงก็ดีแล้วฮะ--//เสียงหาย)

(...ไม่ตีกันนน🥹พี่ผมไม่ดุเท่าตอนนู้นแล้ว!😂(...))

(ขอบคุณอาจารย์สำหรับดิสโก้นะฮะ--😂)

หนุ่มน้อยกลั้นขำไหล่สั่นอยู่พักหนึ่งก่อนจะเห็นสายตาที่พี่ชายมองมา

...หว่า เหมือนจะรู้แล้ว...ไหมนะ...นึกพูดกับตัวเองแล้วหันหลังจะคุยกับอาจารย์ต่อ แต่ก็พบว่าคนที่ยืนสอนอยู่เมื่อกี้ได้หายตัวไปแล้ว

หนุ่มน้อยตาปริบ ใช้เวลามองหาไม่นานก็พบกับอาจารย์ส่งยิ้มลามาให้

เขาผงกแล้วยิ้มลาตอบเช่นกัน

ก่อนจะตัดสินใจก้าวเร็วๆเดินหนีไปคนละทางกับพี่และอาจารย์

(ขอบคุณที่มาโรลกันค่ะ😂🙏✨💕)

ภาพจากจินตนาการบังเกิด!

หนุ่มน้อยยิ้มกว้างพลางพยายามหรี่ตาจ้องมองเข้าไปในผลงานของตน(?)...แสบตาชะมัด...

แต่แม้แสงจะจ้าสักแค่ไหน

สีหน้าของพี่ชายในสายตาตนก็พอจะชัดเจน(???)รวมถึงเครื่องแต่งกายประดับอัญมณีรอบๆนั่นด้วย

...สุดยอดไปเลย พี่ชายผมนี่...สุดจะเท่และเปล่งประกาย จนเกือบกลั้นขำไม่อยู่

“อุบ” สมาธิหายสิ้น ไม่นานนัก แสงจ้าก็หายไปและปรากฏร่างคนเดิมในชุดเดิม

อ๊ะ เอ๋~? เอ๋~~~?!!!✨✨

หนุ่มน้อยตาโตเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะพยักหน้าซ้ำๆพลางพูด “ตกลงฮะ”ไปด้วย

แล้วเริ่มจาก...หันหน้า เล็งเป้าหมายไปทางพี่ชาย

นึกภาพ...นึกภาพชุดเข้าไว้ ทำตามที่อาจารย์บอก

ที่เหลือก็เพียงแค่รออีกฝ่ายร่ายเวทออกมาก็เท่านั้น

“ชุดเดิมนั้นของพี่ เพิ่มหมวกและผ้าคลุม แต่ทั้งชุดนั้นฝังเพรชพลอยทั้งหมด มันเปล่งประกายและสะท้อนแสงไปทั่วห้องฮะ“

(เลสไชน์ไลค์อะได๊ม่อน--//หรือเรียกเป็นลูกดิสโก้ดี--)

ฮิๆ หนุ่มย้อมยิ้มยิงฟัน

ชุดสุดจะเปล่งประกายของพี่ชายในจินตนาการเขามีอยู่หลากหลาย

...จะชุดสีทองก็ดี...หรือสีเงิน...ใส่เครื่องประดับแบบเดียวกับเขาก็น่าจะใช่ แล้วเปลี่ยนสีชุดเป็นสีสายรุ้งก็น่าสนใจ...มีแต่อะไรที่ดูน่าสนุก(???)เต็มไปหมดเลย...แต่ยังไงก็ต้องเลือกแค่อย่างเดียว...หรือผสมมันไปทั้งหมดดี...

ในท้ายที่สุดแล้ว หนุ่มน้อยจึงบอกสิ่งที่จินตนาการที่น่าจะแสบตามากที่สุดให้อาจารย์ได้ฟัง

จู่ๆก็นึกอะไรบางอย่างออก แล้วเผลอยิ้มอย่างมีเลศนัย(?) ก่อนจะหันไปหาอาจารย์ตาใสปกติ

“นี่ๆ อาจารย์สไปน์ฮะ ผมว่าชุดพี่ชายผมเนี่ย...ดูขาดอะไรไปอยู่นะ คิดแบบนั้นไหมฮะ?”

“ดูแล้ว...น่าจะมีของตกแต่งเพิ่มสักหน่อย ไม่ก็เพิ่มอะไรที่ส่องแสงได้” ถามอีกฝ่ายไปพลางออกความเห็นก่อนจะถามเพิ่มอีกในตอนท้ายเสียงเบา...

“อาจารย์พอจะช่วยเสกของเพิ่มบนตัวพี่ชายผมหน่อยได้ไหมฮะ?” ✨

จริงด้วย! อาจารย์เป็นคนเสกชุดให้คนอื่นๆด้วยนี่นา หนุ่มน้อยก็พึ่งจะนึกออกตอนโดนจิ้มนี่แหละ

“อย่างนี้นี่เอง” เขายิ้มกว้างให้อาจารย์อีกครั้ง

“ถึงจะพูดไปแล้วก็ตาม แต่ยังไงก็ขอบคุณอาจารย์มากๆอีกครั้งสำหรับชุดนี้นะฮะ”

การได้ใส่ชุดออกงานเป็นอะไรที่เกินกว่าจะเป็นจริงได้สำหรับตน แล้วยังจะประกายดาวนี่อีก ทั้งที่ไม่ควรจะมีจริงแท้ๆ เวทมนตร์นี่สุดยอดไปเลย

ขณะที่นึกอยู่ ก็พลันเห็นพี่ชายยืนมองไปทางอื่น

เด็กน้อยนิ่งตาแป๋ว...เพราะอ่านข้อความจากเจ้าของจนครบแล้ว จึงรู้อยู่แก่ใจดี

“อื้มๆ ก็อยู่ได้อีกสักพักแหละฮะ“ พูดไปตาก็มองเข้าไปข้างในลูกแก้ว

“...แต่ตอนนี้หิมะยังอยู่ดี! ถึงหลังจากนี้จะละลายไปก็ไม่เป็นไรหรอก”

“ไว้ผมเรียนรู้เวทมนตร์มากกว่านี้แล้วจะลองทำเองดูล่ะ!” พูดจบก็ยิ้มกว้าง แววตามีประกายความมุ่งมั่น

“แล้วๆอาจารย์ได้ของขวัญเป็นอะไรน่ะฮะ?” อยากรู้อยากเห็นรออาจารย์อวดด้วย

(พี่รหัสพี่ชายผมได้เหรอเนี่ย! เย่!😳✨💕 ดีใจยินดีที่ได้ให้นะฮะ!)

“อ๊ะ อาจารย์สไปน์ฮะ!”

หนุ่มน้อยรีบหนีจากพี่ชาย(...) พุ่งไปหาอาจารย์ทันที ก่อนจะชูของขวัญให้อาจารย์ดูด้วยความดีใจ ตาใสปิ๊ง

มันคือ ลูกแก้วบรรจุหิมะของจริง

”นี่ๆ ของขวัญที่ผมได้ล่ะ! ออกจะสวยขนาดนี้ จะเป็นของอันตรายได้ยังไงกัน~“

และใช่ มันไม่ใช่ของอันตรายจริงๆ

“ถึงเป็นของอันตรายจริงก็ไม่เอาไปทิ้งหรอก!”
“ไม่ให้พี่ดูแล้ว!🥺”
(...)

(ดะเดี๋ยวนะฮะ--😂)

“วันนี้ผมไม่ติดอะไร จะแวะไปแน่นอนฮะ!” ตอบด้วยน้ำเสียงร่าเริงกว่าก่อนหน้า

พูดจบก็สังเกตเห็นทิศทางการมองของรุ่นพี่ จึงพอจะเดาความคิดได้

...ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้...แบกคนเดียวต้องเมื่อยแน่ๆ...

“หรือไม่งั้นก็ ไปโรงอาหารด้วยกันกับรุ่นพี่ตอนนี้เลยก็ดี ผมจะได้ช่วยยกปลาด้วย!“

โอเนลหัวเราะทั้งเสียงแหบ และยื่นนิ้วไปเกี่ยวก้อยตอบเช่นกัน

“สัญญากันแล้ว...ห้ามลืมเด็ดขาด”

“...หลังจากนี้ก็ด้วย ถ้าผมบ่นอีก ก็ห้ามบอกพี่นะ“ พูดเสริมทีเล่นทีจริงทิ้งท้ายทั้งรอยยิ้ม เพิ่มในสัญญาไปด้วยระหว่างที่นิ้วก้อยเกี่ยวกันอยู่(...) ก่อนจะหลุดหัวเราะอีกครั้ง

เสียงของทั้งคู่ตอนนี้ บ่อน้ำคงได้รับรู้อย่างผู้ฟังที่ดีเช่นเคย...

(ประมาณนี้เลยค่ะ ขอบคุณที่มาโรลกันนะคะะะ😳✨)

“อันนี้...ห้ามบอกพี่นะ...สัญญากับผมได้ไหม?”

โอเนลตาปริบๆ แล้วเดินไปตามที่สตรอว์ชวนโดยไม่ปฎิเสธ ก่อนจะสูดลมหายใจ แล้วตะโกนในแบบเดียวกัน

“ไม่ เข้าใจ พี่เลยยยยย!!!“

”ทำไม ถึงเอาแต่ ทำหน้าบึ้งแบบนั้น ตลอดด้วยเล่า!!!“

”มีเรื่องเครียด อะไรขนาดนั้น เลยรึไง!!!!!“

”ทำไมกั๊...แค่กๆๆๆ“ พูดไม่ทันจบ เสียงก็หมดกลางคันและไอค่อกแค่กไม่หยุดไปพักหนึ่ง

จนอาการไอเบาลงแล้ว ถึงหันมาพูดกับสตรอว์ด้วยเสียงแหบแห้งกว่าปกติ

ตัวเขาที่พยายามจะสบตาคุยกับรุ่นพี่ และเจ้าปลาที่ดิ้นไปมาบังหน้าอีกฝ่ายอยู่เรื่อย ทำให้ประโยคที่เขาพูดขาดตอน

พอเป็นแบบนั้น เลย หมับ! ช่วยจับปลา ให้มันอยู่นิ่งๆสักที

และเมื่อทุกอย่างนิ่งแล้ว ก็พึ่งสังเกตเห็นว่าใบหน้าของรุ่นพี่มีหยดน้ำอยู่โดยฝีมือเจ้าปลา จึงถือวิสาสะเอื้อมมือข้างนึงปาดน้ำออกให้

”หน้ารุ่นพี่มีน้ำเกาะอยู่ล่ะฮะ“

(รุ่นพี่...ขะแข็งแกร่ง--)

“ได้ปลาแล้ว!” โอเนลเสียงดังตาโตในจังหวะที่ปลาถึงฝั่ง และเมื่อมันอยู่ในมือรุ่นพี่ เขาจึงละมือจากเบ็ด เข้าไปมองเจ้าปลาใกล้ๆต่อ

“ฮะ? เอ๋ ฮะๆ! ขอบคุณฮะ” พอได้ยินคำชมที ก็เริ่มเขินขึ้นมา

และตัวนิ่งค้างชะงักไป...รู้สึกแปลกๆ เหมือนขาดอะไรบางอย่าง...อ่ะ

“ไม่สิ! รุ่นพี่ก็...สุดยอดนะฮะ!“ ”ถ้าไม่มีรุ่น...“ ”ก็คง...ตก...ไม่ได้“

“เดี๋ยวเถอะ!”

โอเนลยิ้มกว้างค้างไปพักหนึ่ง

“อื้ม กะจะมาใช้งานเหมือนกันฮะ” จากนั้นก็หันไปกินครึ่งของครึ่งคุกกี้เลยทั้งคำ

สีหน้าแสดงออกถึงความสุขจากการกินคุกกี้แสนอร่อย

ก่อนจะเคี้ยวตุ้ยๆกลืนลงคอ แล้วมาพูดกับอีกฝ่ายต่อ

“มาใช้แบบเดียวกันกับสตรอว์น่ะแหละ”

“แล้วก็ กะจะใช้งาน ‘แบบอื่น’ ด้วยอีกนิดหน่อย”

อย่างแรกก็ตามที่ว่า ในส่วนรองลงมาคือการบ่น (...) เพราะเขาก็ไม่รู้ว่าจะบ่นพี่ชายตัวเองกับใครดี

เห็นขนาดตัวปลาที โอเนลก็ถึงกับตาโตตามและพูดอะไรไม่ออก

ส่วนนึงเพราะตะลึงในขนาดตัวของมัน อีกส่วนคือเพราะ ‘ตั้งใจ’ มากขึ้น ในการดึงไม้เบ็ดสุดแรงเพื่อดึงอาหา...ปลาตรงหน้าขึ้นมาให้ได้!

ก็เลยมีแต่เสียงที่ออกมาตามการใช้แรงแขนอย่าง ”ฮึ่บบบบ...ฮึ่ยยยย“ แทน

ตัวปลาเข้าใกล้ฝั่งอยู่เรื่อยๆ ความหวังที่จะตกปลาได้ใกล้จะเป็นจริง

จึงตั้งใจดึงต่อไป ไม่ได้รับรู้ถึงเหงื่อที่ผุดบนใบหน้าตัวเอง