โรเซนหมุนตัวกลับมาหาเซเลสเทีย พร้อมหยิบผ้าเช็ดหน้าที่พกติดตัวขึ้นมา ค่อยๆ บรรจงซับคราบน้ำมะเขือเทศบนแก้มเนียนออกให้อย่างแผ่วเบา สบสายตาสีส้มที่กำลังฉายแววเก้อเขินด้วยรอยยิ้มหวาน

​"ขอบใจที่เป็นห่วงโรสนะ... แต่ดูสิ หน้าเซียเปื้อนหมดแล้ว แถมยังแดงแข่งกับมะเขือเทศในตะกร้าอีกรู้ไหม?"

เธอกล่าวอย่างขบขนโดยแฝงด้วยความเอ็นดู

"อยู่เฉยๆ ก่อนนะ... โรสเช็ดออกให้"

(เอ็นดูน้องเซีย+กี้ดหนอน😭)

โรเซนมารีนน์มองภาพคนสนิทที่ยืนชะงักค้างพร้อมรอยแดงฉ่ำบนแก้มเนียน นัยน์ตาสีแดงฉานไหวระริกด้วยความเอ็นดู ก่อนเสียงหัวเราะใสกระจ่างจะหลุดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
​เธอก้าวเข้าไปใกล้ ใช้กิ่งไม้เล็กๆ แตะให้เจ้าหนอนตัวเขียวไต่ขึ้นมา แล้วบรรจงวางมันลงบนพุ่มไม้ข้างเคียงอย่างนุ่มนวล

​"เสียหายที่ไหนกันเล่าเซีย... เจ้าหนอนตัวน้อยนี่แค่แวะมาเที่ยวเล่นต่างหาก"

+

"แต่ก็เอาเถิด...โรสชินเสียแล้วล่ะ การมีเซียอยู่ข้างๆ คอยช่วยถือตะกร้าให้แบบนี้ มันทำให้บรรยากาศยามเช้าอบอุ่นขึ้นมากจริงๆ"

รอยยิ้มละมุนละไมแต้มบนใบหน้ายามมือเรียวบรรจงเด็ด มะเขือเทศลูกสีแดงฉ่ำ และ ผลมะเดื่อหวานสุกงอม วางลงบนตะกร้าในมือของเซเลสเทียอย่างนุ่มนวล ก่อนจะผินนัยน์ตาแดงสบกับนัยน์ตาส้มโดยตรง

"ดูสิ...พอมีเซียอยู่ด้วย พืชผลพวกนี้ถึงได้ดูงอกงามและมีชีวิตชีวาได้ขนาดนี้"

โรเซนมารีนน์มองท่าทีดื้อดึงอันคุ้นเคยแล้วส่ายหัวเบาๆ นัยน์ตาแดงฉานฉายประกายเอ็นดูและอบอุ่น รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้ายามยอมปล่อยมือออกจากด้ามตะกร้าให้อีกฝ่ายถือไว้ตามความตั้งใจ
เธอหมุนตัวกลับไปหาพืชพันธุ์รอบตัว สายลมพัดเอากลิ่นดินสดใหม่และใบไม้เขียวขจีอบอวลไปทั่วทุ่ง

"ดื้อดึงไม่เคยเปลี่ยนเลยนะเซีย..."
โรเซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางย่อตัวลงสัมผัสใบของพืชผลอย่างเบามือ

+

โรเซนขยับเข้าไปใกล้คนตรงหน้าอีกก้าว ยื่นมือไปช่วยปัดเศษดินที่เปื้อนอยู่ตรงแขนเสื้อของเซเลสเทียออกให้อย่างเบามือ

"หากเซียเป็นห่วงโรสจริงๆ ล่ะก็... มาช่วยกันเก็บเกี่ยวดีกว่า อย่างน้อยการมีเซียอยู่ข้างๆ ก็ทำให้โรสสนุกกับงานเหล่านี้ขึ้นตั้งเยอะ"

"แล้วเรื่องชานั่น... ไว้พวกเราเก็บเกี่ยวเสร็จแล้วค่อยไปนั่งจิบด้วยกันในร่มไม้ ดีหรือไม่?"

โรเซนคลี่ยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะแสร้งทำสีหน้าจริงจังขึ้นนิดๆ สายตาฉายแววดุอย่างไม่จริงจังนัก ขณะเอ่ยถ้อยคำท้วงติงที่เคยพูดอยู่บ่อยครั้ง

"แล้วก็... เรื่องสรรพนามนั่นอีกแล้วนะ เซีย"

เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างอ่อนอกอ่อนใจ

"บอกกี่ครั้งแล้วว่าพวกเราในยามนี้อยู่ในฐานะนักเรียนที่เท่าเทียมกัน ไม่ใช่ 'คุณหนู' กับ 'สาวใช้' อีกต่อไป... เลิกเรียกโรสด้วยคำที่ดูห่างเหินแบบนั้นเสียทีเถิด"

+

(มาบวก❌ แย่งงาน✅)

นัยน์ตาแดงฉายมองทอดไปตามเจ้าของเสียงด้วยรอยยิ้ม สังเกตเห็นรอยคราบดินบนชุดฝึกและสายตาอันมุ่งมั่นของเซเลสเทีย ก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ
เธอยื่นมือไปแตะตะกร้าสานในมืออีกฝ่ายเพื่อเหนี่ยวรั้งไว้ พลางสบสายนัยน์ตาสีส้มอย่างเอ็นดู

"ขอบใจในความปรารถนาดีของเจ้านะเซีย... แต่โรสไม่ได้รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด กลับกัน มันสนุกและผ่อนคลายยิ่งกว่าสิ่งใดเสียอีก"

+

เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย นัยน์ตาสีแดงฉานทอดมองกะหล่ำปลีจำนวนมากที่แม้จะบรรจุอยู่ในตะกร้าได้ทั้งหมด แต่ก็ยังไม่พ้นล้นขอบตะกร้าออกมา

​"หากไม่เป็นการเสียมารยาท โรเซนอยากถามท่านเล็กน้อยค่ะ..."

เธอจึงเอ่ยถามอย่างนึกอดสงสัยไม่ได้

"กะหล่ำปลีมากมายเพียงนี้ ท่านตั้งใจจะนำไปทำสิ่งใดต่อหรือคะ?... นำไปแลกเปลี่ยนค้าขายในเมือง หรือจะนำไปส่งต่อให้โรงครัวของโรงเรียนกัน?"

โรเซนมารีนน์ยิ้มรับอย่างนุ่มนวล สายตามองตามสายริบบิ้นสีดำคาดลายสามเส้นในมือของอีกฝ่าย—สัญลักษณ์ชั้นปีปลายที่ยืนยันข้อสันนิษฐานของเธอได้ชัดเจน เธอพยักหน้ารับคำขออนุญาตเบาๆ อย่างมีมารยาท

​"ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ รุ่นพี่เวรา"

​เธอประสานมือไว้ที่ระดับเอวด้วยท่วงท่าอันเรียบร้อย ก่อนจะเอ่ยตอบรับ

​"เรื่องชื่อเรียกลำลอง...ตามแต่ท่านจะสะดวกเลยค่ะ โรเซนยินดีให้เรียกเช่นนั้น"

​ก่อนจะนึกขึ้น...แม้จะรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายคงอยู่ชั้นปีที่สูงกว่าตน แต่ยังมิมั่นใจในชื่อเสียงเรียงนามของอีกฝ่ายมากนัก หากเผลอทักสลับคนไปคงมิเป็นการงามแน่

​หญิงสาวจึงผสานมือไว้ด้านหน้าและย่อกายเล็กน้อยแสดงความเคารพตามมารยาทที่พึงมีต่อผู้ที่มีอาวุโสสูงกว่าตน

​"ลืมแนะนำตัวไปเสียสนิทเลย... มีนามว่าโรเซนมารีนน์ เป็นนักเรียนชั้นปีกลางค่ะ ต้องขออภัยที่ลืมเอ่ยนามเสียแต่แรกพบ แล้วท่านคือ..."

โรเซนมารีนน์รับฟังแล้วพยักหน้ารับอย่างนอบน้อมด้วยรอยยิ้ม

​"ได้แน่นอนค่ะ"

เธอผินกายไปหยิบตะกร้าสานแน่นจากไม้เนื้อหนาขนาดใหญ่กำลังดีที่วางอยู่ใกล้บริเวณเรือนเก็บอุปกรณ์เกษตรกรรมขนาดย่อม
เธอนำมายื่นส่งให้หญิงสาวตรงหน้าด้วยสองมืออย่างนุ่มนวล

​"ตะกร้าใบนี้น่าจะพอจุได้ทั้งหมดกระมังคะ ...เพียงเท่านี้ท่านก็สามารถเคลื่อนย้ายกะหล่ำปลีเหล่านี้ได้ โดยมิถูกลมพัดพาจนผลผลิตต้องบอบช้ำอีกค่ะ"

+

เธอเอ่ยเรียบนุ่ม พร้อมยิ้มบางตอบ

พลางย่อตัวเก็บกะหล่ำปลีขึ้นมาปัดเศษฝุ่นออกอย่างเบามือ แล้วยื่นส่งคืนให้หญิงสาวตรงหน้า

เธอเอียงคอมอง อดไม่ได้ที่จะสังเกตเห็นลังไม้ที่หักพังในมืออีกฝ่าย

​"ว่าแต่... ลังไม้นั่นดูชำรุดมิเบา พืชผลจะเสียหายเอาได้ ให้โรเซนช่วยท่านยก หรือหาตระกร้าใหม่มาเปลี่ยนให้ไหมคะ?"

(เย้ บวกได้ตามสบายเลยค่า!✨️)

กะหล่ำปลีที่ร่วงหล่นลงมาหยุดตรงปลายเท้า ทำให้โรเซนมารีนน์หยุดตัวลง ละสายตาจากฝูงสัตว์

เจ้าของนัยน์ตาสีทับทิมเงยหน้า พบหญิงสาวเรือนผมสีน้ำตาลอมทองอ่อนที่คงจะเป็นเจ้าของกะหล่ำปลีลูกนี้ค่อยๆ ร่อนลงสู่พื้น

สัมผัสได้ถึงกระแสลมเวทอันเชี่ยวชาญที่โอบล้อมรอบกาย ชวนให้คิดว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นผู้ใช้เวทลมเป็นหลักสินะ

​"โรเซนมิเป็นไรค่ะ ปลอดภัยดี"
+

(โอ้ะ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ! ดีใจที่แวะมาเอ็นดูน้องโรเซน และขอรับไว้ทุกคำชมเลยค่ะ💖✨️)

(แวะมาลงโรเซนมารีนน์นอกเหนือเครื่องแบบนักเรียนค่า
ท่านใดสายเกษตรกรรมเหมือนกันสามารถแวะมา + หรือมาโคกันได้นะคะ🙌)