กะพริบตาปริบแล้วยิ้มขำ
"ข้าหมายถึง... เจ้าล่ะได้ลงสมัครหัวหน้าไหม?"

พูดเสริมประโยคก่อนหน้าของตัวเองนิดหน่อย
แล้วก็ตอบที่อีกฝ่ายถาม

"อาจารย์มัดร็อคน่ะ "

ตอบโดยไม่ได้หันไปมอง คงจำเสียงเจ้าได้
"ปีนี้ข้าได้เรียนปรุงยาแล้ว ว่าจะเอาเวลาไปลงตรงนั้นมากกว่าน่ะ"

"เจ้าล่ะ?"
ถามกลับบ้าง

(ปีก่อนงอแงอยากเป็นแต่ไม่ได้เป็น ปีนี้เข้าช่วงหัวขบถไม่อยากเป็นหรอกตำแหน่งแบบนั้น—)

พึมพำร่ายเวทเบาๆ
ความชื้นตรงพื้นถูกดูดออกมาเป็นก้อนมวลน้ำที่ปลายขนมปัง

เขาสะบัดข้อมือโยนก้อนน้ำนั่นออกไปอีกทาง
ทำให้นั่งตรงนั้นแล้วตูดไม่เปียกเป็นพอ(...)

ก่อนจะเก็บขมมปังกลับตะกร้า แล้วผายมือให้อาจารย์มานั่งด้วยกัน

พอนั่งเรียบร้อยแล้วค่อยตอบ
"ตกใจครับ แต่เพราะออกมาเจอเพื่อนคนอื่นข้างนอก เลยหายตกใจเร็วอยู่"
ตอบตามตรง พร้อมพูดชมลำดับพิธีที่ให้เด็กออกมาเจอกันไวจะได้ไม่ตกใจมาก

วอลนัทบดหยาบๆ ที่นำไปคั่วจนมีกลิ่นหอม
ผสมกับน้ำผึ้งและอบเชย ก่อนจะนำมาตัดแบ่งเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมพอดีคำ

รสชาติหวานละมุนจากน้ำผึ้ง แต่ไม่เหนียวติดฟัน
ผสานความมันและกลิ่นหอมไหม้อ่อนๆ ของถั่วคั่ว

สตรอว์ยิ้มแล้วพยักหน้าตอบรับเรื่องที่มาปราสาทในวันหยุด

ก่อนจะหันไปมองพื้นหญ้าใต้ร่มไม้
เขาหยิบขนมปังแท่งยาว ออกมาจากตะกร้า ชี้ลงไปที่พื้น

[ปีต้น]

bsky.app/profile/mgr-...

"อรุณสวัสดิ์ครับอาจารย์ริกกะ"
เขาคลี่ยิ้มทักทาย ค้อมหัวให้อีกฝ่ายเล็กน้อย

"ข้ามารอแจกขนมให้นักเรียนปีต้นน่ะ"
พูดพร้อมกับยกตะกร้าที่ถือไว้ขึ้นมาให้ดูด้วย
"เสียดวงตาไปคงตกใจแย่ หวังว่าจะช่วยปลอบได้บ้าง"

มองอีกฝ่ายแล้วเอียงคอคิดนิดนึง
"ถ้า...ข้าขอให้อาจารย์ช่วยชิมก่อนได้ไหม?"
...ข้ออ้างแหละ กลัวให้เฉยๆ แล้วไม่รับ

หมายถึงไก่ใช่มั้ยครับ--