หลังจากส่งถึงบ้านสุดท้ายก็เป็นอันว่าภารกิจวันนี้เสร็จสิ้นซะที

โชคดีที่ได้อีกฝ่ายมาช่วยก็เลยทุ่นเวลาไปได้เยอะเลยทีเดียว

"อื้อ ได้สิ"

หันไปพยักหน้าให้ก่อนจะเดินย้อนกลับไปทางที่มาเมื่อกี้

ขณะที่กำลังเดินกลับก็หันไปเห็นร้านขายของชำเข้าพอดี

"คุโจซัง"

"คือว่า..ฉันขอแวะร้านนั้นแป๊ปนึงได้รึเปล่า?"

สะกิดเรียกอีกฝ่ายก่อนจะชี้ไปยังร้านขายของชำที่ว่านั่น

(ได้เลยค่ะ!✨️)

เสียงปริศนาดังมาจากด้านข้างทำให้เธอละสายตาจากท้องฟ้าหันไปสบตากับอีกฝ่ายแทน

"เขาคงเห็นฉันเป็นรุ่นเดียวกันมากกว่าล่ะมั้ง?"

เธอพูดอย่างติดตลก ถ้าประเมินจากรูปร่างภายนอกแล้วคงยากที่จะรู้ว่าเธอเป็นรุ่นพี่ซะด้วยซ้ำ

เห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่ายก็พอรับรู้ได้ทันทีว่ายังใช้ไม่ได้

"แบบฉันคงไม่ไหวสินะ"

ก็กะไว้อยู่แล้วว่าคงไม่ไหว แต่ก็ไม่ได้เสียใจอะไร

"แต่จะว่าไป..ทำแบบนี้ก็รู้สึกดีอย่างที่นายบอกจริงๆ"

เธอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยดูแล้วค่อนข้างพอใจกับวิธีที่อีกฝ่ายแนะนำเลยทีเดียว

"ฉันพอจะเข้าใจแล้วล่ะ"

งั้นหรอ..เด็กปี1สินะ

เธอไม่ได้ตอบอะไรกลับแต่พยักหน้าให้อีกฝ่ายช้าๆ

"จากตรงนี้..เดินตรงจากนั้นก็ลงบันไดอ่า--แล้วก็.."

สกิลการพูดคุยกับคนอื่นแทบจะติดลบแถมขี้เกียจอธิบายอีก ถึงบอกไปเสร็จก็ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าเธอจะเดินหลงอีกมั้ย..

อยู่ๆเจ้าตัวเงียบไปสักพักนึงก่อนจะเสนอตัวขึ้นมา

"...ให้ไปส่งมั้ย?"