มองดูอีกฝ่ายที่เหมือนจะสร้อยซึมเรื่องนั้นอยู่ไม่น้อยแล้วเขาก็ได้แต่ถอนใจออกมาเบาๆ เรื่องแบบนี้ตัวเขาเองก็คงทำสิ่งใดได้ไม่มากนัก

“แกเองก็ไม่ต่างกับแท้ๆ ยังจะมาถามฉันอีก”

มังกรยังคงหันหน้าหนีไม่ยอมสบตากันดีๆ แค่ดูก็คงรู้ว่าเขากำลังเขินอายอยู่

“ดึกป่านนี้กลับห้องกันได้แล้ว”

ไม่พูดเปล่ามือใหญ่ของเขายังจูงอีกฝ่ายกลับห้อง

“ทำไมเล่า? หรือแกอยากกลับไปนอนบ้านเก่าก่อน?”

ก็เห็นว่าจะออกจากบ้านเลย เขาก็ไม่คิดว่ามันจะมีความจำเป็นอะไรให้ไปเยือนบ้านหลังนั้นอีก

ทีแรกก็ไม่รู้สึกอะไรมากนักจนกระทั่งโดนแซวกลับเขาก็สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหลับสายตาหันไปมองทางอื่น

“อึก ก็แกบอกว่าลงเรือแล้วจะออกจากบ้านเลยนี่ ฉันก็เลยให้แกมาอยู่ที่บ้านเลย”

“ทำไมเล่า? แกไม่อยากมารึไง?”

เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยมองดูปฎิกริยาของอีกคน ดูจะแปลกใจไม่ใช่น้อยเลยสินะ

“ฉันเป็นคนเสนอเองมันก็ต้องดีอยู่แล้วสิ”

เขายังคงยืนยันเช่นนั้น ก็ในเมื่อเป็นคนรักกันการจะไปอยู้ใต้ชายคาเดียวก็ก็ไม่เป็รแปลกอะไรนี่

“แปลว่าตกลงสินะ เช่นนั้นแล้วหลังจากลงเรือลำนี้ก็กลับบ้านไปกับฉันเลยแล้วกันนะ”

รอยยิ้มมีเสน่ห์ถูกส่งให้คนตรงหน้า แม้จะไม่ได้แสดงออกมาแต่เขาเองก็ดีใจอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน

เขานิ่งฟังสิ่งที่อีกฝ่ายพูดอยู่พักหนึ่งก่อนจะทำหน้าครุ่นคิด ไม่มั่นใจนักว่าควรเสนอมันออกไปดีไหม

“หากว่ายังไม่มีที่ไปแกจะมาอยู่กับฉันก็ได้ อย่างไรเสียก็คงดีกว่าไปอยู่อาพาร์ทเม้นถูกๆที่ห้องเท่ารูหนู”

“แกว่าอย่างไรเล่า?”

เขาเอ่ยถาม ไม่รู้ว่าคนข้างกายจะสนใจข้อเสนอนี้รึเปล่า

มังกรตัวใหญ่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แต่รอยยิ้มที่กำลังยิ้มเยาะก็พอจะทำให้อีกฝ่ายรู้ได้ว่าเขาก็ชอบการหยอดคำหวานของอีกคนไม่น้อยเลย

“ออกจากบ้านรึ? แล้วแกจะไปอยู่ที่ไหน?”

“ได้เตรียมแผนไว้แล้วรึยัง?”

เขาเอ่ยถามอย่างสงสัย จำได้ว่าก่อนหน้าชาร์คกี้พูดว่าจะไปอยู่ในท้องวาฬแต่ตอนนี้ไม่ได้ไปแล้ว เช่นนั้นจะไปอยู่ที่ไหนเล่า?

“ฉันก็ไม่ได้พูดแบบนั้น”

เขาไหวไหล่เบาๆ ก่อนจะมองดูคนตรงหน้าที่กำลังเขินอย่างชอบใจ

“ช่วงเวลาดีๆ มันก็ผ่านไปเร็วเช่นนี้แหละ แต่ก็ไม่ใช่ว่าแกจะเลิกติดต่อกับมิตรสหายที่แกเจอที่นี่นี่?”

“แต่ถึงจะห่างกันความทรงจำดีๆ มันก็อยู่กับแกเสมอนั่นแหละ”

“เพิ่งคบกันไม่นานแกก็พูดคำหวานเป็นแล้วรึ?”

เขาหัวเราะ มือใหญ่จับจูงมือของคนตัวเล็กให้เดินตามเขาออกมานอกตัวงาน บรรยากาศรอบตัวค่อยๆ เงียบสงบลวตามระยะห่างของพวกเขากับงานเลี้ยง

“เช่นนั้นก็เดินชมเรือกันสักหน่อยเป็นอย่างไร? ไหนๆก็จะกลับบ้านกันแล้ว”

แน่นอนว่าเขาคงเลือกเดินแต่จุดที่มีลูกเรือน้อยๆ เพราะอีกฝ่ายดูจะไม่อยากเจอใครมากนัก

เขาแค่หัวเราะเบาๆ กับรอยยิ้มภูมิอกภูมิใจของคู่ควงของเขา ถึงอย่างนั้นเขาก็คิดว่ามันคุ้มค่าที่ได้เห็นฉลามตนนี้มีความสุขกกับการทำอะไรสักอย่าง

“เอาสิ ในนี้คนก็เริ่มเยอะแล้วด้วย”

พูดจบเขาก็มองดูบรรยากาศโดยรอบก่อนจะหันกลับมาเต้นรำกับคนตรงหน้าต่อจนจบ

“อยากไปส่วนไหนของเรือเล่า? หรือจะกลับห้องเรากัน?”

มังกรตัวใหญ่ได้แต่หัวเราะอย่างรื่นเริงที่ได้แกล้งหยอกอีกฝ่ายระหว่างเต้นรำ ถึฃอย่างนั้รเขาก็ยังคงคอยช่วยเหลือคนตรงหน้า

ดวงตาคอยมองสบกับอีกฝ่ายและคอยสังเกตท่วงท่าการเต้นของคนตรงหน้าอยู่เป็นระยะจนกระทั่งอีกฝ่ายเริ่มจับทางได้ รอยยิ้มของเขาก็ดูจะคลี่กว้างขึ้นอย่างภูมิใจ

“ดี ไม่เลวเลยทีเดียว”

“แกเองก็เรียนรู้ไวไม่ใช่น้อย”

แขนแกร่งที่โอบตัวอีกฝ่ายช่วยจับประคองร่างเล็งไว้ก่อนจะล้ม ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเกินไปเสียหน่อย

“แกนี่เป็นคู่เต้นรำที่ไม่เก่งเอาเสียเลย”

“อย่ากังวลมากไปนักสิ ยิ่งกังวลจังหวะการก้าวของอกก็ยิ่งไม่เป็นธรรมชาติ”

ถึงจะพูดหยอกนิดหน่อยแต่ก็ยอมสอนให้ เขาคิดว่าคงต้องปล่อยให้อีกฝ่ายเรียนรู้ผ่านการกระทำไปเรื่อยๆ

“ทำใจให้สบายแล้วเต้นตามฉัน”

“อย่างนั้นแหละ แรกๆก็แบบนี้ทั้งนั้นไม่ต้องไปกังวลหรอก”

เขาก็พอรู้ว่าพวกมี่ฝึกเต้นแบบนี้บ่อยๆ มักจะเกร็งแล้วก็ก้าวจังหวะผิด แม้อีกฝ่ายจะเหยียบโดนเท้าเขาก็ไม่ได้ว่าอะไร

“ทำใจให้สบาย แกแค่ต้องก้าวไปตามเสียงเพลงก็เท่านั้น”

“มองที่หน้าฉันสิ”

เอ่ยบอกอีกฝ่ายขณะมี่ตัวเขาคอยขยับนำให้ไม่ห่าง พยายามทำให้จังหวะการก้าวเท้านั้นง่ายที่สุดสำหรับคนตรงหน้าที่จะทำตาม

“นี่ขู่กันรึ? ไม่ไว้ฉันขนาดนั้นเชียว?”

เขาทำเพียงเอ่ยถามแต่ไม่ได้รับปากอะไรกับฉลามตัวจ้อย และก่อนที่จะพูดสิ่งใดต่อ เขาก็จับมือเรียวนุ่มของชาร์คกี้ขึ้นมาวางบนไหล่ตัวเองในขณะที่มือใหญ่ของเขาจับโอบที่เอวสอบของคนรัก

“เริ่มแรกแกก็ต้องเอามือมาวางไว้ที่ไหล่ฉัน ส่วนอีกข้างก็จับกันไว้แบบนี้”

“จากนั้นก็ขยับตามฉัน ไม่ต้องรีบเล่า”

ปลายเท้าขยับเคลื่อนไหวตามจังหวะเพลงอย่างเชื่องช้าให้อีกคนตามทัน

ช่างน่าแปลกใจที่อีกฝ่ายยอมรับตรงๆ เช่นนี้แต่เขาก็ไม่ได่หยอกล้อสิ่งใดกลับไป

“เปล่า…เพียงแค่เราคงเต้นท่าที่มันยากเกินกว่าระดับของมือใหม่ไม่ได้”

“หากว่าแกพร้อมจะเรียนรู้ฉันก็จะสอนให้”

เขาไม่ได้รังเกียจที่จะสอนคู่ของเขาเต้นหรอกนะ ขึ้นอยู่กับอีกฝ่ายว่าอยากจะเรียนรู้รึเปล่าก็เท่านั้น

คำพูดคำจาของอีกฝ่ายทำเขาอยากต่อปากต่อคำเสียเหลือเกิน แต่เอาเถอะ อย่างไรวันนี้ก็วันดี จะไปพูดเช่นนั้นก็เสียบรรยากาศเปล่าๆ

”เช่นนั้นก็ไปกัน“

เขาเอ่ยถามขณะมือใหญ่คอยจูงคนรักไปยังฟลอร์เต้นรำ

”แกเต้นเป็นใช่รึเปล่า?“

“คงไม่เต้นผิดจังหวะจนเหยียบเท้าฉันหรอกใช่ไหม?”

ระหว่างที่อุ้มกลับหากโดนใครแซวมังกรหนุ่มทำเพียงแค่คลี่ยิ้มแล้วทำเป็นไม่สนใจเพราะตัวเองกำลังสนุกกับความเขินอายของฉลาม

แล้วในตอนที่อีกฝ่ายทักเรื่องงานขึ้นมาเขาก็พาอีกคนมาถึงห้องพอดีเลยทำการล็อคประตูแล้วค่อยพูดตอบ

“งานกาล่านี้รึ? เอาสิฉันจะเป็นคู่ควงให้แกเอง”

ตอยรับโดยที่ไม่ปฏิเสธ อย่างไรเสียเขาก็อยากอวดคนรักของเขากับคนอื่นๆ อยู่แล้ว

“พูดเช่นนี้แปลว่าฉันทำได้สินะ”

มังกรหนุ่มคลี่ยิ้มเหมือนว่ามีความคิดชั่วร้ายแอบแฝงเอาไว้ ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่อเกี่ยวกับเรื่องนั้น

“นั่นสินะ เช่นนั้นก็กลับกันเลยแล้วกัน”

“ไปที่ที่เป็นส่วนตัวกว่านี้สักหน่อย”

เขาหัวเราะก่อนจะอุ้มอีกฝ่ายเดินกลับไปยังท่าเรือให้ทุกคนที่เดินผ่านได้มองตามพวกเขา บางทีนี่ก็อาจจะเป็นการแกล้งเจ้าฉลามอีกวิธีก็ได้

ทีแรกก็ไม่คิดจะหันหน้าไปมองคนตัวเล็กหรอก แต่เพราะโดนจับหน้าให้หันไปหาเลยไม่มีทางเลือกนอกจากหันน้าที่กำลังแสดงออกว่ากำลังเขินอายไปมองอีกฝ่าย

“แกก็รู้เรื่องนั้นอยู่แล้วนี่”

มาว่าเขานิสัยไม่ดีก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่รึไง มังกรพ่นลม

“อื้ม…จะดูแลไปตลอดเลยแล้วกัน”

“ตราบเท่าที่แกไม่หนีไปไหน ก็จะคอยดูแลให้”

การพูดสิ่งนี้มันก็ทำให้เขาเขินไม่น้อยเหมือนกันแต่ก็ควรจะพูดให้อีกฝ่ายรู้ไว้เสียหน่อย

“ก็เรื่องนั้นมันเป็นสิ่งที่ช่วยไม่ได้นี่ ใช่ว่าการกระทำมันจะตีงกับความคิดเสียเมื่อไหร่กัน”

เขายังคงหันหน้าไปมองทะเลไม่ยอมมองอีกฝ่ายตรงๆ หากลองสังเกตเสียหน่อยก็คงรู้ว่ามังกรตัวใหญ่กำลังเขินที่จะต้องพูดสิ่งที่อยู้ในใจไม่น้อย

”นอกจากถนุถนอมการได้แกล้งหยอกแกมันก็สนุกดีด้วย“

”แล้วก็ไม่มช่ว่าฉันไม่ดูแลแกนี่?“

เขาว่าพักหลังเขาก็ทำอยู่บ้างนะ ไม่ได้เอาแต่แกล้งเสียหน่อย

“ตามจริงฉันเองก็…ชอบแกเพราะหลายๆเรื่อง”

“รอยยิ้มนั้นก็เป็นส่วนหนึ่ง แต่เหตุผลหลักคนเป็นตัวแกเสียมากกว่า”

เขานิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ

“ฉันชอบ…เรือนผมสีสว่างของแก รอยยิ้ม ใบหน้าที่…น่ารัก”

“มุมมองชีวิตที่ต่างกับฉัน การได้พูดคุยกับแกทำได้ได้มองบางสิ่งต่างจากทุกทีดูบ้าง”

“แล้วก็…เป็นผู้ที่น่าถนุถนอม อะไรประมาณนั้น”

“ก็…”

เขาทำสายตาเหมือนว่ามันมีอะไรมากกว่านั้นแต่ก็ไม่ได้พูดสิ่งใดออกมา เขาแค่…เขินเกินกว่าจะพูด

เขานิ่งฟังอีกฝ่ายพูดชมตัวเอง ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะคิดกับเรามากมายขนาดนั้น ตัวเขาเองก็ดูชอบเสียเหลือเกนที่ได้ยินถ้อยคำเหล่านั้น

“เช่นนี้สิถึงจะเหมือนคำชมขึ้นมาบ้าง”

เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันหน้าไปทางอื่นเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ไม่พร้อมที่จะมองตาอีกฝ่าย

+