آدم‌ها وقتی به بن‌بست می‌رسند، تلاش می‌کنند تا اشتباه‌شان را جبران کنند. نمی‌دانم داریو و سام چه غلطی کرده‌اند که حالا از کاهش سرعت هوشواره گپ می‌زنند و آن را برای بشر خطرناک می‌دانند. حتماً یک کاری کرده‌اند.

همین حرف استاد آدم را آتش می‌زند: «من خوبم و شما هم باور کنید». این حرف کمی نیست و آن را کسی به‌زبان می‌آورد که طی دوسال متوالی، بدون این‌که دیگران بدانند، با چنین بیماری‌ای دست‌و‌پنجه نرم می‌کرده است. یک‌بار تصور کنید، حتی تصورش هم سخت است.

در این کشور، ویرانهٔ چندقرنه، خیلی‌ها در توهمات خود زندگی می‌کنند. مثلاً تمام مشکلات را به یک توییت خلاصه می‌کنند. اگر این‌گونه می‌بود که خام‌خیال‌های پیش از ما حتماً این‌کار را می‌کردند و ما، نسل سوختهٔ تنور خیال گذشتگان، این‌قدر زجر نمی‌کشیدیم.

خیلی از نورولوژی خوشم می‌آید ولی وقتی سر به موضوعاتش می‌زنم مبهوت می‌شوم. نمی‌دانم استاد یوسفی چه‌طور با این‌همه موضوعات یک‌رنگ، تنیده و گیج‌کننده کنار می‌آید. خیلی هم عالی به آن مسلط است. آفرین بادا... .

روزی خواهد آمد که خیلی از مسئله‌های حل‌ناپذیر، به کمک‌ همین هوشواره‌ها، حل می‌شوند. این برای همه پیداست و نمی‌توان آن را کتمان کرد. آن روز، خیلی هم دور به‌نظر نمی‌رسد، حتماً می‌‌آید و ما شاهدش، اگر خداوند عمر بدهد، خواهیم بود. علم‌آموزی یعنی این‌: حل مشکل‌ها و پیشرفت، نه پسرفت.

وقتی به گپ‌و‌گفت کلان‌ترها، پدرومادر و الخ، برمی‌خورم حسرت را در چشم‌هایشان می‌بینم. حسرت عمری که می‌توان گفت بیهوده گذشته و آنچه می‌خواستند هرگز به آن نرسیدند. همین گپ، کم‌کم و نرمک‌نرمک، به نسل ما هم رسوخ کرده و با چشم‌سر می‌بینیم که آرزوهای خیلی‌های دیگر نیز خاکستر می‌شوند.

بعضی‌ها طوری وانمود می‌کنند که انگار فرشتهٔ نجات هستند، در حالی که ذره‌ذرهٔ این خاک آن‌ها را می‌شناسند و به کرده‌هایشان گواه می‌دهند.

بعضی‌ها واقعاً نگاه برترطلبی، نسبت به سایر اقوام، زبان‌ها و افراد، دارند‌. چپ‌وراست نقد می‌کنند، بدون کدام سندی، به تمام داشته‌های هموطنان‌شان، می‌تازند و انتظار احترام متقابل هم دارند. این‌ها، روسیاه‌های تاریخ، فکر کردند که دیگران عقل ندارند و این روزها را به‌خاطرشان نمی‌سپارند. آدم باشید... .

بعضی‌ها بی‌کارند و دنبال گپ می‌گردند. این‌همه چرت‌و‌پرت دربارهٔ فارسی‌دری می‌نویسید آخرش چه؟
وقتی قهارترین‌های زمان نتواسنتد آن را محو کنند، شما – حالا هرکسی – هم نمی‌توانید. فارسی‌دری محوناپذیر است.

این‌همه تب‌و‌تلاش می‌کنیم که به کاروان‌سرایی برسیم تا چند دقیقه‌ای نفس راحت بکشیم. این وسط ماسک می‌‌آید و ما را ذوق‌مرگ می‌کند. بله، هوشواره‌ای در عمل جراحی‌ای شرکت کرده و موفق‌آمیز هم بوده، ولی این دلیل نمی‌شود که بر ریشهٔ ما تبر بکشید. این آدم کلاً از ذوق‌مرگی خوشش می‌آید.

واقعاً مماشات در ذات‌شان است. این‌ها، با امکاناتی که در اختیار دارند، کاه را کوه می‌سازند. جالب‌تر از این، تمجید کورکورانهٔ خیره‌سرها – نباید پا بر مسئلهٔ انسان و انسانیت گذاشت – از عملکرد آن‌هاست. روزی، دوران طلایی‌شان، همه در یک قطار بودند؛ حالا نیز. غرب‌نشین‌های سردرگم، درمانده و غرق در ابهامِ قدرت و قوم. :)

مرا صید کرد چشم آهوی تو

بعدِ حمید به رضا پناه آورده‌ام. هردو، عالی‌اند ولی هیراد عالی‌تر. چه می‌شود گفت؟ هیچ. هیراد راهش را گرفت و رفت. اجباراً – در این روزهای خفت‌بار – به بهرام روآورده‌ایم. به قیاس ابتدای مطلب: ای الههٔ ناز! امشب مهتابم باش.

پنجم سنبله سال پنج | سلام به همه!