หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายทั้งหมด คีริลเลือกที่จะจัดการทุกความสัมพันธ์ที่เขามีที่นี่ บอกลาทุกคนเท่าที่เขาทำได้ เขียนจดหมายพร้อมแน่บรูปวางไว้ตามตู้จดหมายหน้าบ้านบ้าง บอกลาร่างไร้วิญญาณของคนที่จากไปบ้าง เมื่อทำทุกอย่างจนเรียบร้อย เขาใช้กรรไกรในบ้านตัดผมให้สั้นขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปในป่าเหมือนปกติพร้อมอุปกรณ์ติดตัวอย่างทุกที

แต่หารู้ไม่ชายคนนี้ไม่เคยได้กลับมายังบ้านของเขาอีกเลยหลังจากนั้น

( ไม่เคยทำเสร็จเลยพวกเด็กเมทัล )

(ขอบคุณทีมงานแล้วก็เพื่อน ๆ สำหรับประสบการณ์ความทรงจำดี ๆ จนฟ้าสว่างนะคะ เสียดายที่เพิ่งได้มาแอคทีฟอีเว้นท์สุดท้าย หวังว่าทุกคนจะเอ็นจอยกันนะคะ ☕)

(สำหรับใครที่อยากเล่นนอกรอบด้วยกัน สามารถแลกคอนแท็กได้เลยนะคะ อยากเมคเพื่อนค่า)

{ขอบคุณพี่ๆสต๊าฟที่พารันมูกันมาจนจบด้วยนะคะ!! เสียดายที่แอคทีฟน้อยไปน้อย🥺🥺 ขอบคุณมากๆเลยนะครับ}

((ฟ้าสางแล้วววว ขอบคุณทีมงานที่คอยรันต่อให้ และทุกๆคนที่แวะเข้ามาเล่นกับนายเกล็นนะคะ >< ใครอยากเจอกันใหม่มูหน้าแวะมาแลกคอนแทคได้ค่ะ กด❤️ สนุกมากๆเลยมูนี้ ประทับใจชะมัด บทสรุปตัวละครจะตามมาทีหลังค่ะ >3< พวกเรารักเมอวู้ด))

[ขอขอบคุณที่เข้ามารับช่วงต่อ คิดกิจกรรมสนุกๆ สร้างเว็บเท่ๆ และคอยอัปเดตให้กันตลอดเลยนะคะ 🥰 ทางนี้เข้ามาไม่เคยตรงเวลาเลย แต่ชอบมากต้องมาเก็บตกเลยค่ะ!]

(แวะมาขอบคุณทุกคนครับ มูจบแล้ว ฮือๆ อมกเวลาผ่านไปไว้มัก😭😭 ถึงจะมาๆหายๆแต่สนุกมักๆเลยคับ ขอบคุณเพื่อนๆที่มาโรลมาเล่นด้วยกัน และสตาฟทุกท่านที่ช่วยสานต่อคอมมูดีๆจนจบนะครับ สุดท้ายขอบคุณที่มอบประสบการณ์ดีๆให้กันนะงับ🧡🙌)

#WTM_EVENT_05
วันที่ 10 พฤษภาคม 2001 เวลา 06.00 น.
-----------------

รุ่งเช้าแห่งความหวังมาถึงในที่สุด

ทันทีที่แสงอาทิตย์สาดส่องลงมายังเมือง เหล่าสัตว์ประหลาดที่สร้างฝันร้ายให้ผู้คนมาตลอดสามคืนก็ทยอยถอยกลับ หายลับเข้าไปในความมืดของผืนป่า

แต่คุณรู้สึกได้ว่าพวกมันไม่ได้ยอมแพ้…

+

#WTM_EVENT05
#WTM_FINAL_COUNTDOWN

น่าหงุดหงิดชะมัด

ทำไมฉันถึงทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง บ้าที่สุด

#WTM_EVENT05
#WTM_FINAL_COUNTDOWN

"แม่ง..."

ไรเกอร์พึมพำกับตัวเองระหว่างที่กำลังอุ้มลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนในอ้อมแขนแน่น ขณะที่ @johnson-wtm.bsky.social ก็กำลังอุ้มลูกชายของเขาไว้ด้วย ดวงตาชำเลืองมองแฝดก่อนกล่าว

"วิคกี้! อย่าให้พวกนั้นเข้าถึงตัวเชียวนะ!"

เขากำชับให้ @victoria-wtm.bsky.social ป้องกันไม่ให้สัตว์ร้ายเข้าถึงตัวพวกเขา

#WTM_EVENT05
#WTM_FINAL_COUNTDOWN
[ Prologue: ก่อนการเอาชีวิตรอด ]

‘ พระเจ้ากำลังลงโทษเราอยู่หรือยังไง? ‘

‘ หรือเพราะกรรมที่ฉันทำมาในชาติที่แล้วงั้นหรอ? ‘

‘ ทำไมเรื่องพวกนี้ต้องเกิดขึ้นด้วย!? ‘

ฟิคประกอบอีเว้นท์:
www.readawrite.com/a/9019dffc12...

#WTM_EVENT05
#WTM_FINAL_COUNTDOWN

สาบานต่อพระเจ้า ว่าที่ผมเผาไปนั่นคือปีศาจ

แต่ทำไม.. ถึงได้มีใบหน้าของเธอคนนั้นในเปลงไฟนั่นล่ะ?

#WTM_EVENT_05
#WTM_FINAL_COUNTDOWN
(w/ @sarawtm.bsky.social)

ครั้งสุดท้ายที่มีคนเห็นแซคเคอรี่คือตอนที่เขาวิ่งสวนทางฝูงชนไปทางฝั่งฮิลไซด์

และเพราะเป็นเวลากลางคืนที่มีหมอกหนา ไฟฟ้าใช้การไม่ได้ อีกทั้งการติดต่อถูกตัดขาดอย่างสิ้นเชิง แน่นอนว่าไม่มีใครทราบพิกัดของเขา

แม้เขาจะห่างจากโรงพยาบาลไปสามถึงสี่บล็อคเท่านั้นเอง

+

“ ฮัลโห .. ฮัลโหล .. !! มีใครได้ยินสัญญาณนี้ไหม ?! ”
“ นี่ ตอบกันหน่อยสิ !? ฮัลโหล.. ”

ห่อเหี่ยวลงตรงปลาย เริ่มหมดหวัง

“ ฮัลโหล ! “
“ งาย เพื่อนสาว ”
“ สวัสดี ! “

เสียงประสานทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ดังปนในสาย

“ ปลอดภัยสิ ปลอดภัยดี ! “
“ ตอนนี้พวกเราอยู่ที่ … “

_______

#WTM_Event_5
#WTM_FINAL_COUNTDOWN

Player Event : The Voice From Neighbor

#WTM_EVENT_05
#WTM_FINAL_COUNTDOWN

เซคชั่นสำรวจ : ท่าเรือ : บทจบ

" มาแล้วเรอะ " ชายมีอายุที่ยืนอยู่หันมองพวกคุณที่ตามออกมา ด้านหน้าของเขา ของพวกเราเป็นเพียงทางเดินไม้ยาวเข้าไปในสายหมอกหนา

ได้ยินเสียงวี๊ดร้องของพวกมันทั้งใกล้ไกล แม้อยู่ในสายหมอกก็ยังเห็นเค้ารางของพวกมันที่กำลังร้องคำรามอยู่

" วิ่งไปอย่าหยุดนะ โอเคไหม "

แกว่า เราเตรียมอาวุธ

#WTM_EVENT_05
#WTM_FINAL_COUNTDOWN

หมอกหนาทึบทำให้ทัศนวิสัยรอบศูนย์อพยพที่โรงพยาบาลแย่ลงจนแทบมองอะไรไม่เห็น

แอนดรูว์กระชับไฟฉายและอาวุธในมือแน่น ขณะเดินลาดตระเวนอยู่ข้างนอก บรรยากาศรอบๆเงียบมาก เงียบจนน่าขนลุก

ทันใดนั้น สายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับเงารูปร่างเล็ก บอบบาง ดูคล้ายเด็ก และด้วยสัญชาตญาณ เขาเผลอส่งเสียงเรียกออกไปโดยไม่ทันคิดให้ดีเสียก่อน

#WTM_EVENT_05
#WTM_FINAL_COUNTDOWN

*•̩̩͙✩•̩̩͙* ค่ำนี้ดวงดาวยังคงงดงาม
แตกต่างจากสีตัดจันทร์เลือด

เสียงกรีดร้องยังคงดังระงมไปทั่วเขาวิ่ง วิ่ง และวิ่ง โดยที่ไม่อาจะรู้ว่าสิ่งที่ตนกำลังหนีคือสิ่งใด

จนได้พบกับบ้านหลังหนึ่งที่ดูจะปลอดภัยสำหรับค่ำคืนนี้บานประตูถูกแง้มออกเบาๆ ไม่ทันได้สังเกตุเงาที่ทาบทับลงมาจะเพียงหันมองก็ช้าไปเสียแล้ว

ไร้เสียงร้องและการพบเห็น คืนนี้ช่างโชคร้าย

#WTM_EVENT_05
#WTM_FINAL_COUNTDOWN

ปั้ง!

>เสียงกระสุนนัดแรกดังขึ้น เป็นฝีมือของไฮบาระที่กำลังถ่วงเวลาให้คนอื่นหนีไปที่ศูนย์หลบภัยด้วยกระสุน

>ตามร่างกายตอนนี้มีแผลเล็กน้อย เขาก็เกือบจะไม่รอดเหมือนกัน ในใจก็เป็นห่วงคนเป็นหลาน หวังว่าจะปลอดภัย(?)

#WTM_EVENT_05
#WTM_FINAL_COUNTDOWN
#WTM_เปิดโรล
[ข้างในศูนย์อพยพ—เวลา 13:00]

“คุณตรงนั้น ได้รับอาหารรึยังคะ? มีบาดแผลตรงไหนไหม?”

ระหว่างที่ [คุณ] กำลังนั่งพักผ่อนอยู่ในศูนย์เสียงเด็กสาวคนหนึ่งก็เอ่ยทัก เฟลิเซียเข้ามาหาคุณพร้อมของพะรุงพะรังในมือ ทั้งถุงพลาสติกในอาหารในมือและกล่องพยาบาลที่ห้อยสะพายอยู่

“ถ้ามีอะไรให้ช่วยหรืออยากได้บอกฉันได้เลยนะคะ”

#WTM_EVENT_05
#WTM_FINAL_COUNTDOWN
{TW : การบรรยายถึงเลือด}

>มันก็เป็นเวลามานานมากแล้ว ที่เธอกักตัวอยู่ในบ้านตั้งแต่ที่มีเรื่องประหลาดเกิดขึ้น พยายามหลบซ่อนภายในบ้านที่มีผ้าม่านบางๆราคาถูกที่ผู้ให้กำเนิดเธอเลือกใช้มาโดยไม่คิดอะไร

>อะไรมันก็เกิดขึ้นได้ ในเวลาแบบนี้

และเธอก็คิดถูก

' เพล้ง! '
>เสียงกระจกหน้าต่างแตกดังขึ้น เผยให้เห็นบางสิ่งพุ่งเข้ามาหาเธอ
+

#WTM_EVENT05
#WTM_FINAL_COUNTDOWN
วันที่ 9 พฤษภาคม 2001 เวลา 6:00น.
สถานีวิทยุเมอร์วู้ด
----------------------------

เหลือเวลาไม่ถึง 24 ชม. จัทร์โลหิตจะมลายหาย และรุ่งอรุณจะมาเยือน

มีรายงานว่าเกิดปรากฏการณ์ฝนเยือกแข็ง (Freezing Rain) ท่ามกลางสายหมอกที่ปกคลุมหนา ชาวเมืองโปรดระมัดระวังด้วย!

#WTM_EVENT_05
#WTM_FINAL_COUNTDOWN

ตรอกเล็ก ๆ ไม่ไกลจากบริเวณโรงพยาบาล มีสองชีวิตอาศัยความมืดหลบซ่อนจากเหตุการณ์โกลาหล

“ชู่—”

“ไม่เป็นไรแล้ว แม็กซี่…”

เจ้าของเสียงเบาหวิวสภาพดูไม่จืด แต่ก็ยังคงปลอบโยนสุนัขบอร์เดอร์คอลลี่ที่นั่งหอบเหนื่อยในอ้อมแขน

+

เธอเงียบในทันทีที่ได้เห็นคนตรงหน้า แล้วยกมือข้างขวาที่ว่างทักทาย ส่วนอีกมือก็ถือชะแลงที่เจอที่บ้านไว้อ แต่ก็เดินเข้าไปหาอีกคนมากกว่าเดิม

"ทำไมนายมาอยู่ที่นี่คนเดียวล่ะฮาร์ลิน"

"แล้วครอบครัวนายล่ะ?"

…

#WTM_EVENT_05
#WTM_FINAL_COUNTDOWN

ตลอดเวลาที่ทำงานมา เขาไม่เคยคิดว่าจะต้องรับมือเหตุอะไรไปมากกว่าการวิวาทของคนเมาเหล้า พ่อตาถือปืนลูกซองขู่ลูกเขยหรือวัวไล่ขวิดคน เขาถูกฝึกมาเพื่อรับมืออะไรแบบนั้น แน่นอน เขาเป็นเจ้าหน้าที่นายอำเภอ ไม่ใช่หน่วยรบพิเศษที่ถูกฝึกมารับมือเหตุการณ์ใช้อาวุธกลางเมือง

นั่นคือสิ่งเขาคิดมาตลอดจนถึงเมื่อวานนี้

'ถ้ามีใครเหลืออยู่ล่ะก็..'