"ได้รับพรจากแม่บุษคนสวยแบบนี้ คืนนี้นอนหลับฝันดีแน่เลย!"

/ยิ้มแป้นจนตาหยี พลางย่อตัวลงนิดหน่อยเพื่อให้คนตรงหน้าลูบหัวได้สะดวกขึ้น

"ขอบคุณสำหรับห้องนอนนุ่มๆ แล้วก็ที่ลูบหัวด้วยนะคะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะแม่บุษ"

"ขอบคุณนะคะ รักแม่พลับที่สุดเลย "

/ส่งยิ้มหวานฉ่ำตาหยี พลางขยับเข้าไปใกล้ป้าพลับอีกนิดอย่างประจบ

"ยังเลยค่ะ กำลังหิวเลย"

/ลูบท้องตัวเองทำหน้าหงอยเรียกร้องความสงสาร

"ไม่เจ็บหรอกจ้ะ ถ้าล้มขึ้นมาจริงๆ หนูจะรีบคว้าตัวแม่ช้อยไว้เป็นเบาะรองก่อนเลย"

/หลุดหัวเราะขี้เล่น แก้มสองข้างพองออกเพราะอาหารเต็มปาก ก่อนจะเคี้ยวกลืนแล้วส่งยิ้มหวาน

"ก็คนมันหิวนี่นา... แถมต้มยำแม่ช้อยอร่อยขนาดนี้ ใครจะอดใจไม่รีบวิ่งมาไหวล่ะจ๊ะ"

"ไม่มีอะไรขาดแล้วค่ะ แค่นี้ก็นุ่มสบายที่สุดในโลกแล้ว!"

/ก้าวเข้าไปในห้องนอน มองสำรวจนิดๆ แล้วหันมามองหน้าอีกฝ่ายแบบอ้อนๆ

"แต่ถ้าแม่บุษจะช่วยอวยพรให้หนูฝันดีอีกสักนิด หนูคงนอนหลับสบายฝันดีไปถึงเช้าแน่นอนเลยค่ะ"

/ยิ้มหวาน มองหน้ารอปฏิกิริยาของอีกฝ่าย

"เย้ แม่พลับใจดีที่สุดเลยค่ะ"

/ยิ้มแป้นตบมือเบาๆ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ๆม้วนผ้าที่อีกฝ่ายคลายออกมาให้ดู ลองจับชายผ้านิดๆ อย่างสนใจ

"หนูอยากได้สีน้ำเงินกับสีชมพูวิ้งๆค่ะ! แล้วตรงผม แม่พลับปักไหมทองเป็นเส้นผมพริ้วๆ ให้หนูหน่อยได้ไหมคะ"

/ตาแป๋วอ้อนingอเกน

"โธ่ พี่ดาเองเหรอคะ หนูตกใจหมดเลย"

หายใจออกมาอย่างยาวเหยียด ร่างกายที่เคยเกร็งค่อยๆ ผ่อนคลายลง

"นึกว่าเจอดีเข้าแล้ว ที่แท้ก็พี่รัชนี่เอง "

ยื่นมือไปถูแก้มพี่รัชเบาๆ ด้วยความเอ็นดู พลางยิ้มไปด้วย

“แปลกจังเลยค่ะ หนูเล่นกับแมวตัวอื่นนิดหน่อยก็ภูมิแพ้ขึ้นแล้ว แต่กับพี่รัชไม่เคยเป็นเลยค่ะ พี่รัชเป็นแมวพิเศษรึเปล่าเนี่ย”

แอบซุกหน้ากับขนพี่รัช ถูไถหน้าไปมา

/กระพริบตาปริบๆ มองของในมือที่เพิ่งโดนยัดมาแบบงงๆ พลางก้มมองสลับกับหน้าพี่ดาด้วยความสงสัย

"เอ๋ ชวนหนูให้อาหารปลาเหรอคะ"

/ยิ้มออกมาอย่างว่าง่าย ถึงจะยังแอบสงสัยนิดๆ แต่ก็พยักหน้ารับถี่ๆ กระซิบตอบกลับเสียงเบา

"ได้เลยค่ะ! งั้นหนูช่วยพี่ดาแจกอาหารปลาเองนะ"

/ตกใจ วอดส์

/มองหน้ากัน

“พี่นิลุ เราทำเป็นไม่เห็นอะไรกันเถอะจ้ะ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยเนอะ”

/ขำแห้ง

“อุ้ย ขอบคุณนะจ๊ะ รักแม่ช้อยที่สุดเลย ขอให้ค้าขายเจริญๆนะคะ”

/รีบวิ่งไปล้างมือล้างเท้า

/รีบเช็ดมือเช็ดเท้าให้แห้ง แล้ววิ่งกลับมานั่งดวงตาทอประกายพราวแพรวขณะมองสำรับตรงหน้า

"กลับมาแล้วจ้า หอมฉุยไปทั้งเรือนเลย แม่ช้อยน่ารักที่สุดในสามโลก"

/รีบตักอาหารใส่ปาก มองแม่ช้อย

“แม่ช้อยไม่มากินด้วยกันเหรอคะ”

/มองหน้า

/แอบขำ

“ขอโทษนะจ๊ะ เดี๋ยวเช็ดให้นะ”

/เช็ดไปกลั้นจามไป

“อย่าโกรธเลยนะ เดี๋ยวจะให้กินปลาน้า”

/เดินผ่านมา

/มองพุงแมว

/ซุกพุงแมว

/แพ้ขนแมว จาม

ขนลุกซู่ไปทั้งตัว สะดุ้งสุดตัวเพราะความหนาววาบที่ข้อเท้า รีบเหลียวหลังกลับไปมองตามนิ้วที่ชี้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะถอยหลังก้าวใหญ่โดยไม่รู้ตัว

"ห...เห็นอะไรคะ?! ข้างหลังมีอะไรเหรอ?!"

เสียงสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด สองมือยกขึ้นมากุมอกไว้แน่น พยายามเพ่งมองผ่านความมืดด้านหลังด้วยหัวใจที่เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมา

"อ๋อ ออกไปเที่ยวเหรอคะ"

”เสียดายจังค่ะ หนูว่าจะแวะมาเล่นด้วยซักหน่อย“

/ก้มหน้าก้มตารับคำ แต่สายตาแอบจ้องไปที่จุดที่พี่ดาเพิ่งซ่อนถุงอาหารปลาไปเมื่อกี้

"แล้ว…ข้างหลังพี่ดา ถุงอะไรเหรอคะนั่น"

"สงสัยรูปนี้เซเลอร์มูนคงเครียดมั้งคะ ผมเลยร่วงเหลือเท่านี้"

/ก้มมองรูปภาพในมือแล้วเงยหน้าทำตาแป๋วใส่คนตรงหน้าอย่างมีความหวัง

"...มันไม่น่ารักเหรอคะ แต่หนูเชื่อใจแม่พลับนะว่าจะช่วยทำให้อันนี้กลายเป็นเซเลอร์มูนที่สวยที่สุดในชีวิตหนู"

“สวัสดีค่ะแม่นวล ตื่นเช้าจังเลยนะจ๊ะ”

น้ำฟ้าโบกมือยิ้มหวานพร้อมกับหยิบข้าวต้มมัดขึ้นมา

“หนูกำลังจะไปขายข้าวต้มมัดพอดีเลย แม่นวลเอาซัก1คู่ไหมจ๊ะ“

/แกล้งตกใจ

“เกิดอะไรขึ้นกับเขาเนี่ย น่าสงสารเขานะคะ โดนจักรยาน เอ้ย เป็นอะไรไม่รู้สลบไปเลย”

“เขายังมีชีวิตอยู่ใช่ไหมคะเนี่ย นอนยาวเลย”

/จิ้มๆร่างคนโดนชน

สองขาหยุดชะงัก สายตาพยายามเพ่งมองผ่านความมืดเพื่อดูว่าใครหรืออะไรกำลังยืนอยู่ตรงนั้น หัวใจเต้นแรงขึ้นเพราะบรรยากาศโดยรอบ ทำใจดีสู้เสือแล้วค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้ทีละนิด

"เออ…โอเคมั้ยคะ มาทำอะไรแถวนี้เหรอคะ"

สายตาพยายามเพ่งมองผ่านความมืดอีกครั้ง พยายามจะดูให้ชัดว่าอีกฝ่ายเป็นใครกันแน่

/เดินหลงมาเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง
/คิดว่าจะบอกคนพายเรือดีไหม
/มองพี่ดาแบบเลิ่กลั่ก

“ส…สวัสดีค่ะ พี่ดา วันนี้หน้าตาสดใสดีนะคะ“

”แล้วแมวพี่อยู่ไหนเหรอคะ หนูแวะมาเล่นด้วย“