“ เชพเพิร์ดพายกับสตูว์เนื้อน่ะครับ ผมคิดว่าคงไม่ต้องถามว่าคุณทานได้รึเปล่า “

อย่างว่าคนตรงหน้าดูจะทานได้เสียทุกอย่างจริงๆ ซึ่งเขาก็เข้าใจเช่นกัน แต่เลือกกินสักหน่อยก็คงดี ที่นั่งที่ถูกจัดไว้เผื่อสี่ที่เหมือนจะพอรู้ว่าแขกคนประจำคนนี้จะแวะเวียนมาเช่นเคย

” หรือถ้าอยากทานอะไรเป็นพิเศษ ก็ลองเสนอคุยกับเด็กๆตอนพวกเขาลงมาทานข้าวดูนะครับ “

” ไว้ผมค่อยหาเวลาว่างทำ “ ก็เห็นทำอยู่แทบทุกมื้อ

เจ้าของบ้านนึกถอนหายใจเบาๆ กับท่าทีไม่สะทกสะท้านกับคำพูดเสียดสีใดๆของอีกฝ่ายแต่เขาก็นึกชินเสียแล้วล่ะ

อาจจะเพราะความซื่อน่าเอ็นดูแบบนี้ถึงได้ถูกหลอกจนหมดตัวอยู่บ่อยครั้งละมั้ง เขานึกคิดพลางปิดล็อคกลอนประตูบ้านลง

ปลายเท้ายาวก้าวเดินตามเจ้าของเปลวไฟที่เดินอย่างเปี่ยมสุขไปยังสถานที่ประจำอย่าง ห้องรับประทานอาหารที่คุณพ่ออย่างเขาพึ่งเตรียมอาหารให้ลูกๆภายในบ้านเสร็จไม่นาน

เสียงขูดเขี่ยประตูไม้คุ้นหูคงเดาได้ไม่ยากว่าใครมาเยือน เขาในชุดลำลองที่เตรียมพักผ่อนตามอัธยาศัยคงปิดหนังสือเผื่อมาต้อนรับแขกคนประจำที่ไม่เคยมาอย่างปกติสักครา

“ คุณเลียม ผมบอกกี่ครั้งแล้วครับว่าอย่าอินกับบทบาทขอทานนักเลย ”

“ เคาะปกติก็ได้ครับ “ คงเปิดประตูกว้างพลางผายมือให้เข้ามาข้างใน

( คุณไซลาสต้องช่วยผมสิครับ😞❤️‍🩹 )

( คุณมอธแมน…ได้ครับ ผมจะจำเอาไว้…แล้วเราจะได้เห็นดีกัน😞🖤 )

( แล้วเรา…จะได้…เห็นดีกัน… )

( อยู่ด้วยกันก่อนนะครับเด็กชาย❤️‍🩹 )

( ขอบคุณนะครับคุณทูธเบน รอฟังเสียงคุณแล้วสิ จิ้ม cv ไว้รึยังครับคนนี้✋🏻🖤 )

( เป็นลูกชายคุณพ่อทั้งที คงมีอีกบ่อยๆเลยน่ะครับ^^🖤✌🏻 )

( ฝากไว้ได้นานๆเลยนะครับ ผมรับฝากระยะยาว ^^🖤 )

( ไม่เป็นไรนะครับมิสโรฮาน… ให้ผมสร้างภาพน่าจดจำ ‘ ใหม่ๆ ‘ ให้คุณอีกดีกว่า🧏🗝️🖤 )

( ขอโทษด้วยนะครับเด็กชาย เพราะน้องร็อบเดินผ่านมาก็เลยขอยืมตัวอีกหนด้วยนะครับ🧏❤️‍🩹 )

( สองหน่วยกิตผมว่าก็ดีนะครับคุณโรฮาน✌🏻 )

( ขอยืมหลังคาบ้านคุณไซลาสมาป้องกันตัวหน่อยนะครับ🏠🗝️ )

( งั้นผมขอเพิ่มอีกหนึ่งหน่วยกิตนะครับ^^☝🏻 )

“หากคุณไม่ว่าอะไร ผมขอชดเชยด้วยการพาคุณชมโรงเรียนแทนได้รึเปล่า?”

เขาเอียงใบหน้าเล็กน้อย ราวรอคำตอบจากคนตรงหน้าถึงคำเชิญชวนของตน ทว่าไร้ซึ่งการกดดันหรือวางมาดใด

“Though, I suppose we can only improve from here.”

“I’d rather not leave you with a poor impression of me.”

ใบหน้าก้มลงยังมือเรียวเพียงเล็กน้อย
เขารักษาระยะห่างไว้อย่างเหมาะสม
ก่อนที่มือขวาจะยกขึ้นประคองจับตอบ

“ Likewise, Miss Rohan “

” Lucien Null Vayne “

เขาตอบรับแนะนำตนอย่างสุภาพราวยินดีที่ได้พบ

“ It’s a shame our first meeting was rather less than memorable ”

และไม่วายยอมรับอย่างไม่นึกปิดบังถึงการพบกันคราแรกที่ดูจะไม่น่าประทับใจเสียเท่าไหร่

.
.

หล่อนหันศีรษะกลับมา ยกมือขึ้นระหว่างลำตัว

ราวว่าเป็นการฑูต
หนักแน่น ทางการ ไม่โอ้อวดนัก

“ Miss Amélie Mantis ROHAN “
“ It’s pleasure to meet you, Mister “

( voice claim : father gascoigne — corner byrne )