"เฮ้อ— เธอเนี่ยนะ"

เธอถอนหายใจเฮิอกใหญ่ก่อนจะดึงทั้งสมุดปากกามานั่งลงข้างๆ ซึ่งมันก็คือโ๊ะของยุยนั่นแหละ

"จะเขียนอะไรบอกมา"

ขืนรอให้อีกฝ่ายเขียนคงไม่ได้ไปพักสักที

"ห่วงการบ้านแต่ไม่ห่วงตัวเอง?“

ยุยถามด้วยน้ำเสียงค่อนข้างไม่สบอารมณ์ แม้ว่าตัวเธอจะพยายามใจเย็นตลอดทาง

แต่พอเห็นท่าทางไม่ทุกข์ร้อน ฝืนตัวเองทั้งที่จับปากกาแทบไม่อยู่ อารมณ์ที่พยายามเย็นก็เหมือนปะทุออกมาง่ายๆ เพราะความเป็นห่วง

"ฉันถามโซชินแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น"

"จะไปพักเองดีๆ หรือจะให้ฉันหิ้ว?"

ยุยเข้ามาในห้องสีหน้าบ่งบอกถึงอารมณ์ขุ่นมัว、ร่างสูงกว่าผู้หญิงทั่วไปเดินย่างสามขุมหยุดยืนข้างโต๊ะคู่หู

"ทำไมไม่พัก?"

เธอพ่นลมหายใจพร้อมกับยื่นมือไปปิดสมุดอีกฝ่ายเชิงบังคับให้คนดื้อรั้นเลิกฝืน

(หาบ้างสิ)

(แบ่งๆ คนอื่นทำบ้าง)

(ดาเมจเท่าไกร่)

(ซิสเตอร์เท่านั้น)

(ที่นี่พระมิโกะเยอะแล้ว ขอชุดซิสเตอร์หน่อย)

(น่ารักมากเคะน้อย)

(เกิดเป็นโซชินต้องทำใจ๋)

(แน่นอน)

(สาวน้อยเวทมนตร์พริ*ตี้lคียว)

"บอกว่าฉันบังคับเธอเองก็ได้"

ยุยเอ่ยไม่แยแสว่าใครจะบ่นหรือว่าตัวเองเลยสักนิด อีกอย่างมันเป็นเรื่องปกติจนรู้สึกชินชากับเสียงของผู้คนไปแล้ว

"ได้สิ"

เวลานี้เธอแค่อยากให้มิเรย์ได้พักผ่อนเท่านั้นเอง

พอได้เห็นสีหน้าผ่อนคลายลงของอีกฝ่าย เสียงลมหายใจเบาๆ สม่ำเสมอก็รู้สึกคุ้มค่าที่มากแล้ว

’งีบสักหน่อยแล้วค่อยปลุกละกัน‘

ว่าแล้วเธอก็ควรเก็บเกี่ยวช่วงนี้นี้เอาไว้ให้มากๆ ละนะ