"ห๊า"

หรี่ตามอง ออกหากินกลางคืนแต่มองทางไม่เห็นเนี่ยนะ

ยกมือขึ้นเกาหัว โลกของสิ่งเหนือธรรมชาติ แปลกเกินไปแล้ว

"แล้วปกติมองทางไม่เห็นแล้วพี่กลับยังไง.."

"ผมไม่อยากนอนนอกบ้านนะพี่"

โดนเบิ้ดไปอีกรอบถึงได้ยกมือขึ้นคุมหัว

"ห๊ะ"

หันกลับไปมอง ทำหน้าเหรอหราอีกรอบ

"พี่ไม่รู้ทางเหรอ"

แย่แล้วสิ แบบนี้จะกลับบ้านยังไงเนี่ย

"ทำไงอะ แล้วพี่พอจะคุ้นทางไหม ทางไปบ้านหรือจุดสำคัญๆ"

จากที่กำลังสงสัยเรื่องอายุ พอมาโดนฉีดพุงกับเห็นรอยยิ้มมุมปากที่น่าหมั่นไส้นั่นแล้วก็อดคิ้วกระตุกไม่ได้

"คนในเมืองเขาดูแลตัวเองก็หน้าเด็กทั้งนั้นแหละน่า"

"ดูอย่างผมนี่ หน้าตาเด็กเหมือนพึ่ง14"

ไม่จริง

"เห็นงี้ผมก็เคยเกือบได้เป็นดารานะเว้ยย"

อันนี้ก็ไม่จริง

"เคยดูไหมพวกหนังสั้นๆ"

"..."

หรี่ตาลงมองไปยังหน้าท้องที่ดูท่าทางจะอิ่มจริง

"อ้วน"

พูดพลางลุกขึ้นยืนดีๆ มือปัดเนื้อปัดตัวปัดหัวที่ไปคลุกพื้นให้สะอาด จะกลับแล้วเหมือนกัน

แต่..

"พาไปทางแถวบ้านหน่อยได้ไหม หลง.."

หลับหูหลับตาวิ่งจนลืมมองทาง!

"ได้เลยครับ"

เขาคลี่ยิ้มพลางพยักหน้าหงึกๆ

"ผมว่าจะไปให้ผู้ใหญ่คนอื่นๆผูกให้อีก ถือว่าเป็นการทำความรู้จักไปในตัวด้วย"

"ถ้าอย่างนั้นไว้เจอกันนะครับ"

เขายกมือไหว้พร้อมโบกมือให้เบาๆเป็นการบอกลา

(จบเลยนะคะ ขอบคุณค้าบ✨)

(น่ารักอ้ะ เดชาเมียวๆๆ)

เห็นแมวน้อยตรงหน้าเล่นก็ยิ่งได้ใจ โบกกิ่งไม้ไปตรงนั้นทีตรงนี้ที ไม่วายเอาไปแตะๆที่หัวหยอกแกล้งด้วย

"ลงมานี่มา"

เลื่อนกิ่งไม้ลงไปยั้งกิ่งต่ำๆที่อยู่ไม่ห่างจากตัวเองเท่าไหร่

ยิ่งพูดเรื่องเงิน เรื่องรถก็ยิ่งค่อยๆเบ้ปาก เพราะไม่มีสักอย่างน่ะสิ!

เขาหยิบเอากระเป๋าเงินขึ้นมาดู

"มี..สี่สิบบาท"

โชว์ให้ดูด้วยนี่! แบงค์เขียวๆสองใบ

"แต่พอมีเงินในบัญชีนะครับ น่าจะสองสามพัน"

เขายิ้มให้คนตรงหน้าพร้อมยื่นมือไปหา ปะหนึ่งว่าขอจับมือสักที นานๆทีจะมีคนรู้สึกเหมือนกัน

"ผมว่าบางทีเราควรจะจับมือกันไปหาหมอ พวกเราไม่ได้แปลกแต่สังคมสมัยนี้มันอยู่มากกว่า"

เห็นอีกฝ่ายเริ่มเล่าอาการเขาเองจึงได้พยักหน้ารัวๆเป็นคำตอบ อาการคล้ายกันมากจริงๆ

"ผมคิดว่าเราน่าจะเป็นโรคเครียดในเจนเราแน่ๆเลยครับ ดูจากสภาพหน้าที่การงาน รวมถึงสภาพแวดล้อม"

"แต่ของผมตอนมาอยู่ที่นี่เหมือนจะดีขึ้นนะครับ หรือไม่ก็เป็นเพราะว่าผมนอนไม่ค่อยหลับเท่าไหร่ พอหลับทีจึงได้หลับลึกกว่าปกติ"

+

"ได้เลยครับ"

เขาคลี่ยิ้มบางๆ

"ยังไม่แน่ใจเลยครับ คิดว่าอาจจะลองไปเดินดูที่ริมน้ำบ้างเหมือนกัน"

เขาเอ่ยพลางมองไปรอบๆ

"พึ่งได้เข้าร่วมเป็นครั้งแรก เลยยังเก้ๆกังๆอยู่นิดหน่อยน่ะครับ"

สีหน้าตอนนี้ของภาคแสดงออกมาอย่างเก้ๆกังๆ จะตื่นตาตื่นใจกับแสงที่หายไป หรือจะกลัวกับรอยรอบคอดี เจ้าตัวเองแสดงสีหน้าออกมาแบบประหลาดๆแทน

"เห็นเต็มตาเลย.."

ยกมือขึ้นมาปิดตาสองข้าง พร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมสติสักครู่แล้วลดมือลง

"ฟู่ว.."

"แล้วพี่จะทำอะไรต่อ จะกลับเลยมั้ย"

พอเริ่มใจเย็นลงจึงได้เริ่มพูดคุยแบบปกติขึ้นมาบ้าง

(ท้าทายยย รอก่อนนะชินเรื่องผีๆเมื่อไหร่โดนแน่👊)

"..."

อ้าปาก หุบปาก อ้าปากอีกรอบ เถียงไม่ได้ไม่มีแบ็คใหญ่ๆค่อยช่วยอะดิ

"ไม่อร่อยไม่กิน"

พูดไล่หลังไปอย่างหมั่นไส้ จนอีกฝ่ายหายลับตาไปแล้วจึงหันกลับมาสนใจบรรยากาศรอบกายต่อ

(จบแล้วว ฉับๆ ขอบคุณที่มาโรลกันนะคะะ🙌)

"..."

สีหน้าแสดงออกมาว่ากำลังเลิ่กลั่ก หาคำสู้คืน

"ถ้าตายผมก็กลายเป็นผีไง"

"เป็นผีก็สู้พี่คืนได้แล้ว"

สายตามองจ้องหน้าอังศุ เลื่อนสายตาสบเข้ากับดวงตาจากนั้นจึงไล่ลงมายังจมูกปาก

"ก็ใช้ได้"

"แต่ต่อให้หน้าตาดีแค่ไหน มีไฟแดงๆส่องหน้าก็น่ากลัวทั้งนั้นแหละ"

ขยับตัวลุกขึ้นมานั่งๆดีๆ

(อย่าหยามกันเชียว ไม่รู้จักหมัดภาคสะแล้ว😤)

"พอจะรู้สาเหตุไหมว่าเกิดจากอะไร"

เขาเอ่ยถามพลางมองไปรอบๆว่าพอจะมีตรงไหนให้จอมได้นั่งพักได้บ้าง

"2-3ครั้งต่ออาทิตย์นี่ไม่น้อยเลยนะ"

สีหน้าของภาคดูไม่สู้ดีนัก เขาแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าเป็นห่วงคนตรงหน้าไม่น้อย

"แบบนี้ไม่ค่อยโอเคเลย"

"ถ้าเราล็อคประตูให้แน่นเราจะแน่ใจเหรอว่าจะไม่เดินออกมา"

เขาเอ่ยพลางเลื่อนมือลงจากหน้าผากคนเด็กกว่าตรงหน้า พลางถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา

+

ยังไม่ทันที่เจ้าตัวจะได้เอ่ยปากตอบอะไร ร่างกายกลับเริ่มเบาหวิวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน กระทั่งแรงที่พยุงตัวเขากลับสูงขึ้นจนกระทั่งเท้าทั้งสองข้างเยียบไม่ถึงพื้น

ใบหน้าของมนุษย์ผู้นี้ขาวซีดลงยิ่งกว่าผีเสียอีก เมื่อเป็นเช่นนี้ เขาจะหนีได้ยังไงกัน

"ข ขอโทษด้วยครับ"

"คุณผีรู้สึกไม่ดีที่ผมมาเยียบถิ่นของคุณใช่ไหม.. ผมจะรีบกลับเลยครับ"

เพราะงั้นปล่อยผมไปเถอะ..นะครับคุณผี...

ได้แต่กรีดร้องในใจ..

สายตามองดูนากน้อยตรงหน้าด้วยความชอบใจ แอบหมั่นเขี้ยวอยากจับฟัดให้หายน่ารักไปเลย เจ้าพวกสัตว์ตัวเล็กๆทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้กันนะ

ยื่นมือไปยีหัวเจ้าตัวกลมเบาๆ

"มานี่มา เราไปเดินเที่ยวกันดีกว่า"

ใช้มืออีกข้างประคองร่างของเจ้ากลมขึ้นมาในอ้อมแขน และปล่อยให้อีกมือโดนกอดอยู่อย่างนั้น

ยกมือขึ้นทาบไปที่ต้นคอของตนเองที่มีแผลเป็น

"ถึงจะดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือเท่าไหร่ แต่ผมว่าเราต้องมีทางออกที่เราสบายใจอยู่แน่ๆ อาจจะไม่ใช่วันนี้ แต่ต้องมีสักวันที่เจอแน่ครับ"

"ส่วนเรื่องอยู่ตลอดชีวิตไหม ผมคิดว่า ผมเองก็คงจะลองออกไปหางานจริงๆจังๆดูอีกครั้งอยู่เหมือนกัน"

เขานั่งฟังสิ่งที่อีกฝ่ายเล่าอย่างเงียบๆ โดยไม่ได้เอ่ยสิ่งใด อยากรับฟังในเรื่องที่หนักหนาในชีวิตนั้นแหละนะ

มือหนายื่นไปตบไหล่เบาๆให้กำลังใจ

"ผมเองก็ตกงานนะครับ เรียนจบแล้วหาที่ทำงานไม่ได้ พอดีกับที่ย่าอยากให้มาหาเลยมาแวะพักผ่อน"

เขากล่าวในเรื่องของตนเองบ้าง

"เรื่องผีผมไม่เคยเจอหรอกครับ แต่เรื่องสุขภาพค่อนข้างเป็นบ่อยเลย บางทีก็จำเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ รู้ตัวอีกทีก็มีแผลซะแล้ว"
+

"ขอบคุณครับ"

ภาคยิ้มแฉ่งยกมือขึ้นไหว้พร้อมรับข้าวต้มมัดมาถือเอาไว้ ไม่วายหยิบเอาขนมเทียนที่ย่าทำไว้ให้ทานวันนี้ยื่นให้ด้วย

"แบ่งกันครับ"

ระหว่างนั้นจึงได้เริ่มผูกสายสิญจน์ให้อย่างแผ่วเบา ไม่มัดแน่นจนเกินไปแต่ก็ไม่หลวมจนหลุด

"ขอให้พี่บุษพบเจอความสุขมากๆนะครับ"