ปัญหาหนึ่งคือ ความไม่ต่อเนื่องและความถือของเขาของเราแบบไทยๆ ด้วยอย่างนึง ที่ทำให้โปรเจคท์ที่ดี แต่เป็นของอีนั่นเลยโดนล้ม ส่วนจะทำต่อหรือไม่สุดแท้แต่ชะตากรรม แต่การมีองค์กรที่สนับสนุนงานศิลปะที่ไม่จำกัดกรอบว่าต้องเป็นงานใส่ชฎาเท่านั้น มีผู้บริหารที่เป็นงาน มีวิสัยทัศน์ และเปลี่ยนวาระบริหารแล้วก็ยังเดินต่อได้ด้วยเพซที่ไม่แผ่วลงมันสำคัญจริงๆ

ตอนนั้นเราก็สงสัยว่า ทำไมผู้ใหญ่ถึงให้เราทำสัญญารับทุนเป็นก้อนไปเลย (ปกติจะจ่ายเป็นงวดๆ เหมือนเงินเดือน) พอเจอเหตุการณ์นั้น ทำให้รู้เลยว่าทำไม โชคดีอย่างนึงคือ เพราะรัฐเป็นคนล้มสัญญา เราเลยไม่จำเป็นต้องอยู่ใช้ทุนก้อนนั้น แต่ก็นอยอยู่ดี

เพราะรร.ในเขตชนบทอยู่ไกลบ้าน จะให้ไปกลับก็ไม่ไหว แต่ละรรเลยเป็นรรประจำที่รับเด็กในพื้นที่ใกล้เคียงเป็นพันๆ คน หอพักและโรงอาหารเบียดเสียด ครูบ้าอำนาจ แล้วชอบเร่งให้เรียนหนักๆ นรบางที่ตื่นตีห้าแล้วก็เรียนๆๆจนถึงห้าทุ่ม นร.เลยเผารร.ประท้วงบ้าง เผาแค่เพราะได้ยินว่ารร.ที่ถูกเผาจะได้หยุดเรียนบ้าง แต่พอคนเยอะแล้วอาคารไม่มีมาตรฐาน เผาทีคนก็ตายกันที 😭