Belê ,
Weke ew rojên berê,
Ew rojên ku bi yek siloganê difikirîn ,
Pişta me li çemê Dîjle ,
Berê me li Tava Rojê.

Esîlbûn ne ji mal û milkê dinyayê tê. Esîlbûn ruhek e û ruh jî li pey rehetiyê nagere. Ruh li pey nasbûniyê ye.

Mesela me yî Kurdan jî weke meseleya şêr e. Şêr herdem ji xwe kêm dike û dawîyê de dibe pisîk. Lê şêr bila şêrbûna xwe bizanibe ku ji xwe kêm neke. Em Kurd ew şêr in ku piştî vê seetê ji xwe kêm nakin. Şivanê li ser serê me jî dê dawîyê de bibe pisîk.

Bele , straneke dawî !