🇯🇵🇷🇺 || ผู้เหลือรอดจากเงามืด || นักเรียนคิไซปี 3 || 20Y || Alcoholic|| waah guy 😭 #KzK_Commu
Doc- https://shorturl.asia/rDGJ4 .。o○
☆ミทักโค เวิ่น โรล 24/7
“ขอโทษครับ ผมไม่ค่อยถนัดคุยเรื่องพวกนี้”
“อย่าใจดีแบบนั้นสิครับ…ผมจะร้องจริงๆนะ…อึ้ก”
*เสียงสะอึกเหล้า*
“เขาเคยบอกว่าผมร้องเพลงเพี้ยน…แต่ก็ยังฟังจนจบทุกครั้งเลย”
“บางที…ผมก็อยากพูดกับเขาอีกครั้ง แม้แค่ประโยคเดียวก็ยังดี”
【รามุเนะ รามิ - らむね らみ】
นักเรียนคิไซปี 3 || 19Y
⚠️ตัวละครติดเหล้าและบุหรี่
Doc- shorturl.asia/rDGJ4 .。o○
#KzK_Commu
เพราะเขาไม่เคยคิดสักครั้งว่าตัวเองจะ 'รอดไป' ออกไปได้จริงๆ
เด็กหนุ่มกำมือแน่น
เล็บจิกลงบนฝ่ามือจนเจ็บ
"นายเป็นคนแปลกมากเลยรู้ไหม…"
"ในโลกแบบนี้… คนอย่างนายหาแทบไม่ได้แล้ว"
คนที่ยังเชื่อ
คนที่ยังกล้าหวัง
คนที่ยังฝัน ทั้งที่รู้ว่ามันอาจไม่มีวันเป็นจริง
"…แล้วทำไมนายต้องเป็นคนที่หายไปด้วย"
เพราะเขาไม่เคยคิดสักครั้งว่าตัวเองจะ 'รอดไป' ออกไปได้จริงๆ
เด็กหนุ่มกำมือแน่น
เล็บจิกลงบนฝ่ามือจนเจ็บ
"นายเป็นคนแปลกมากเลยรู้ไหม…"
"ในโลกแบบนี้… คนอย่างนายหาแทบไม่ได้แล้ว"
คนที่ยังเชื่อ
คนที่ยังกล้าหวัง
คนที่ยังฝัน ทั้งที่รู้ว่ามันอาจไม่มีวันเป็นจริง
"…แล้วทำไมนายต้องเป็นคนที่หายไปด้วย"
บ่ายวันนั้น เราสองคนโดดเรียนออกมาด้วยกัน
มือของมารินนุ่มกว่าที่คิด เขาจูงฉันเดินไปเรื่อยๆ เหมือนโลกใบนี้มีเพียงแค่เราสองคน
เราหัวเราะด้วยกัน พูดเรื่องไร้สาระตลอดทาง
และใช้ช่วงเวลาแสนธรรมดา… ปล่อยใจเป็นไปดั่งฝัน
มารินที่กำลังส่งยิ้มให้ฉัน กระชับมือของฉันไม่ยอมปล่อย
แม้เพียงเท่านี้ แต่ฉันรู้สึกมีความสุขเหลือเกิน
.
.
.
บ่ายวันนั้น เราสองคนโดดเรียนออกมาด้วยกัน
มือของมารินนุ่มกว่าที่คิด เขาจูงฉันเดินไปเรื่อยๆ เหมือนโลกใบนี้มีเพียงแค่เราสองคน
เราหัวเราะด้วยกัน พูดเรื่องไร้สาระตลอดทาง
และใช้ช่วงเวลาแสนธรรมดา… ปล่อยใจเป็นไปดั่งฝัน
มารินที่กำลังส่งยิ้มให้ฉัน กระชับมือของฉันไม่ยอมปล่อย
แม้เพียงเท่านี้ แต่ฉันรู้สึกมีความสุขเหลือเกิน
.
.
.
บ่ายวันนั้น เราสองคนโดดเรียนออกมาด้วยกัน
มือของมารินนุ่มกว่าที่คิด เขาจูงฉันเดินไปเรื่อยๆ เหมือนโลกใบนี้มีเพียงแค่เราสองคน
เราหัวเราะด้วยกัน พูดเรื่องไร้สาระตลอดทาง
และใช้ช่วงเวลาแสนธรรมดา… ปล่อยใจเป็นไปดั่งฝัน
มารินที่กำลังส่งยิ้มให้ฉัน กระชับมือของฉันไม่ยอมปล่อย
แม้เพียงเท่านี้ แต่ฉันรู้สึกมีความสุขเหลือเกิน
.
.
.
บ่ายวันนั้น เราสองคนโดดเรียนออกมาด้วยกัน
มือของมารินนุ่มกว่าที่คิด เขาจูงฉันเดินไปเรื่อยๆ เหมือนโลกใบนี้มีเพียงแค่เราสองคน
เราหัวเราะด้วยกัน พูดเรื่องไร้สาระตลอดทาง
และใช้ช่วงเวลาแสนธรรมดา… ปล่อยใจเป็นไปดั่งฝัน
มารินที่กำลังส่งยิ้มให้ฉัน กระชับมือของฉันไม่ยอมปล่อย
แม้เพียงเท่านี้ แต่ฉันรู้สึกมีความสุขเหลือเกิน
.
.
.
.
.
ในขณะที่ประกาศจัดคอนเสิร์ตทัวร์ครั้งใหม่ของศิลปินนานาชาติชื่อดังในตอนนี้
ร่างเล็กร่างหนึ่งจ้องมองแท็ปเล็ตที่แสดงข่าวประกาศด้วยดวงตากลมโตเป็นประกาย
และหัวใจที่คาดหวังว่าสักวันหนึ่ง หากเขาโตกว่านี้ เขาก็อยากไปพบเจอศิลปินคนนั้นด้วยตาตัวเองสักครั้งหนึ่ง
แค่ครั้งเดียวก็ยังดี
" ***** ไปกรอกน้ำหน่อยลูกอย่ามัวแต่ดูโคโค่เมล่อน "
"ไม่ใช่โคโค่เมล่อนนะแม่!"
- END
.
.
ในขณะที่ประกาศจัดคอนเสิร์ตทัวร์ครั้งใหม่ของศิลปินนานาชาติชื่อดังในตอนนี้
ร่างเล็กร่างหนึ่งจ้องมองแท็ปเล็ตที่แสดงข่าวประกาศด้วยดวงตากลมโตเป็นประกาย
และหัวใจที่คาดหวังว่าสักวันหนึ่ง หากเขาโตกว่านี้ เขาก็อยากไปพบเจอศิลปินคนนั้นด้วยตาตัวเองสักครั้งหนึ่ง
แค่ครั้งเดียวก็ยังดี
" ***** ไปกรอกน้ำหน่อยลูกอย่ามัวแต่ดูโคโค่เมล่อน "
"ไม่ใช่โคโค่เมล่อนนะแม่!"
- END
.
.
[ ประกาศอีเว้นท์สำคัญ! พบกับทัวร์ครั้งใหม่ของศิลปินชื่อดัง ที่ครั้งนี้ได้เดินทางมาจัดแสดงที่ญี่ปุ่นตามคำเรียกร้องของเหล่าแฟนๆที่ล้นหลาม !! ]
[ เตรียมร่างกายให้พร้อม แล้วออกไปกระโดด very very jumpu กันสุดเหวี่ยง! ดังนั้นโปรดติดตามข่าวสารของพวกเราอย่าบใกล้ชิดด้วยนะครับ! ]
[ แล้วพบกันนะครับ!! รอบนี้รุกิติดแฮร์พีชด้วยล่ะ! ]
.
.
[ ประกาศอีเว้นท์สำคัญ! พบกับทัวร์ครั้งใหม่ของศิลปินชื่อดัง ที่ครั้งนี้ได้เดินทางมาจัดแสดงที่ญี่ปุ่นตามคำเรียกร้องของเหล่าแฟนๆที่ล้นหลาม !! ]
[ เตรียมร่างกายให้พร้อม แล้วออกไปกระโดด very very jumpu กันสุดเหวี่ยง! ดังนั้นโปรดติดตามข่าวสารของพวกเราอย่าบใกล้ชิดด้วยนะครับ! ]
[ แล้วพบกันนะครับ!! รอบนี้รุกิติดแฮร์พีชด้วยล่ะ! ]
แม้จะไปหลายประเทศ แต่ประเทศเดียวที่ฉันยังไม่ตอบรับคำขอ ก็คือญี่ปุ่น
ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกกลัวบางสิ่งแต่พูดออกมาเป็นคำไม่ได้
แต่ก็นะ สุดท้ายก็ยอมบินไปเพราะงานแต่งงานของคู่หนึ่ง ที่พวกเขาแนบซองผ่านอีเมลแชแนลของฉัน กล้าสุดๆเลยล่ะ
พอยอมเปิดใจอีกครั้ง ก็คงสรุปได้ว่าไม่ได้แย่อย่างที่คิดไว้เท่าไหร่ หนักกว่าคือทุกคนจำฉันได้
แม้จะไปหลายประเทศ แต่ประเทศเดียวที่ฉันยังไม่ตอบรับคำขอ ก็คือญี่ปุ่น
ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกกลัวบางสิ่งแต่พูดออกมาเป็นคำไม่ได้
แต่ก็นะ สุดท้ายก็ยอมบินไปเพราะงานแต่งงานของคู่หนึ่ง ที่พวกเขาแนบซองผ่านอีเมลแชแนลของฉัน กล้าสุดๆเลยล่ะ
พอยอมเปิดใจอีกครั้ง ก็คงสรุปได้ว่าไม่ได้แย่อย่างที่คิดไว้เท่าไหร่ หนักกว่าคือทุกคนจำฉันได้
10 ปีผ่านไปไวเหมือนโกหก
ในที่สุดฉันเองก็ได้ทำตามความฝันอย่างที่ใครสักคนได้เคยพูดกับฉันไว้
แม้ระหว่างทางจะไม่ได้สวยหรู
แต่ในที่สุดฉันก็มีวันนี้
ในฐานะศิลปินระดับนานาชาติคนหนึ่ง
+
10 ปีผ่านไปไวเหมือนโกหก
ในที่สุดฉันเองก็ได้ทำตามความฝันอย่างที่ใครสักคนได้เคยพูดกับฉันไว้
แม้ระหว่างทางจะไม่ได้สวยหรู
แต่ในที่สุดฉันก็มีวันนี้
ในฐานะศิลปินระดับนานาชาติคนหนึ่ง
+
10 ปีผ่านไปไวเหมือนโกหก
ในที่สุดฉันเองก็ได้ทำตามความฝันอย่างที่ใครสักคนได้เคยพูดกับฉันไว้
แม้ระหว่างทางจะไม่ได้สวยหรู
แต่ในที่สุดฉันก็มีวันนี้
ในฐานะศิลปินระดับนานาชาติคนหนึ่ง
+
10 ปีผ่านไปไวเหมือนโกหก
ในที่สุดฉันเองก็ได้ทำตามความฝันอย่างที่ใครสักคนได้เคยพูดกับฉันไว้
แม้ระหว่างทางจะไม่ได้สวยหรู
แต่ในที่สุดฉันก็มีวันนี้
ในฐานะศิลปินระดับนานาชาติคนหนึ่ง
+
ฝีเท้าคู่หนึ่งไม่เคยหยุดนิ่ง แม้ว่าจะผ่านมาแล้วจวบจนสิบปี หรือแม้แต่อะไรจะเกิดขึ้น เท้าคู่นี้ก็ยังคงก้าวไปข้างหน้าดังเคย
ถึงแม้จะได้วิ่งบนลู่วิ่งดั่งใจฝัน แต่เขาก็ไม่เคยลืมอดีตเลยแม้แต่น้อย
และจะใช้ชีวิตต่อไปในวันข้างหน้า ทั้งในฐานะ 'นักกีฬา' และ 'นักเคลื่อนไหว'
ฝีเท้าคู่หนึ่งไม่เคยหยุดนิ่ง แม้ว่าจะผ่านมาแล้วจวบจนสิบปี หรือแม้แต่อะไรจะเกิดขึ้น เท้าคู่นี้ก็ยังคงก้าวไปข้างหน้าดังเคย
ถึงแม้จะได้วิ่งบนลู่วิ่งดั่งใจฝัน แต่เขาก็ไม่เคยลืมอดีตเลยแม้แต่น้อย
และจะใช้ชีวิตต่อไปในวันข้างหน้า ทั้งในฐานะ 'นักกีฬา' และ 'นักเคลื่อนไหว'
แสงแดดแรกของปี 2017
ท้องฟ้ายามเช้าที่ได้เห็นทุกวัน และรัศมีอบอุ่นของดวงอาทิตย์ฉายส่องเปรียบเหมือนการฉลองให้แก่ชีวิตวัยรุ่นสุดบัดซบ
อยากลุกขึ้นมาไชโยอยู่หรอก
ทว่า
แสงแดดแรกของปี 2017
ท้องฟ้ายามเช้าที่ได้เห็นทุกวัน และรัศมีอบอุ่นของดวงอาทิตย์ฉายส่องเปรียบเหมือนการฉลองให้แก่ชีวิตวัยรุ่นสุดบัดซบ
อยากลุกขึ้นมาไชโยอยู่หรอก
ทว่า
แค่ได้ให้ก็พอใจแล้ว
แด่กรีฑา
แด่ครอบครัวของฉัน
แค่ได้ให้ก็พอใจแล้ว
แด่กรีฑา
แด่ครอบครัวของฉัน
ถึงชมรมกรีฑา เพื่อนของฉัน
กองไม้แกะสลักรูปสัตว์ถูกจัดวางไว้เงียบ ๆ ในห้องของโต๊ะชมรม
แต่ละตัวไม่เหมือนกัน ไม่มีชิ้นไหนซ้ำ
มีเพียงชื่อของสมาชิกติดไว้ ...เรียบง่าย
เคยคิดจะทำของขวัญให้พวกเขามาตั้งแต่ช่วงที่เพิ่งเข้าชมรม
งานไม้แกะสลักที่มักทำเป็นประจำ
แต่สุดท้ายก็ปล่อยให้ความคิดนั้นถูกเลื่อนออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า
ด้วยข้ออ้างสารพัด
ถึงชมรมกรีฑา เพื่อนของฉัน
กองไม้แกะสลักรูปสัตว์ถูกจัดวางไว้เงียบ ๆ ในห้องของโต๊ะชมรม
แต่ละตัวไม่เหมือนกัน ไม่มีชิ้นไหนซ้ำ
มีเพียงชื่อของสมาชิกติดไว้ ...เรียบง่าย
เคยคิดจะทำของขวัญให้พวกเขามาตั้งแต่ช่วงที่เพิ่งเข้าชมรม
งานไม้แกะสลักที่มักทำเป็นประจำ
แต่สุดท้ายก็ปล่อยให้ความคิดนั้นถูกเลื่อนออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า
ด้วยข้ออ้างสารพัด
กลางดึกสิ้นเดือนธันวา ฉันตัดสินใจทำอะไรบ้าบิ่น
แม้ท้องฟ้ากำลังจะพังลง และพื้นดินไม่มั่นคงอีกต่อไป มันก็ไม่แย่นักเมื่อมีสาวสวยคอยปลอบอยู่ข้าง ๆ
ดวงตาจดจ่อราวกับอยากเก็บรายละเอียดทุกอย่างเอาไว้ก่อนจะหมดโอกาส ส่วนความในใจมีมากเกินกว่าจะเรียบเรียงเป็นคำพูด
ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราใกล้ชิดกันขนาดนี้
แต่ใครจะรู้ว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายรึปล่าว
จากนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น—
กลางดึกสิ้นเดือนธันวา ฉันตัดสินใจทำอะไรบ้าบิ่น
แม้ท้องฟ้ากำลังจะพังลง และพื้นดินไม่มั่นคงอีกต่อไป มันก็ไม่แย่นักเมื่อมีสาวสวยคอยปลอบอยู่ข้าง ๆ
ดวงตาจดจ่อราวกับอยากเก็บรายละเอียดทุกอย่างเอาไว้ก่อนจะหมดโอกาส ส่วนความในใจมีมากเกินกว่าจะเรียบเรียงเป็นคำพูด
ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราใกล้ชิดกันขนาดนี้
แต่ใครจะรู้ว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายรึปล่าว
จากนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น—
(สกินสู้บอส + อาวุธ
- ดาบที่ DIY มาจากใบเลื่อย ตัด เจียร ลับคม ประกอบ By มอร์ทริด
- เอเทลน่าตั้งชื่อว่า Excalibur แม้ว่ามอร์ทริดจะบอกว่าเป็นชื่อที่ไม่เป็นมงคลก็ตาม)
(สกินสู้บอส + อาวุธ
- ดาบที่ DIY มาจากใบเลื่อย ตัด เจียร ลับคม ประกอบ By มอร์ทริด
- เอเทลน่าตั้งชื่อว่า Excalibur แม้ว่ามอร์ทริดจะบอกว่าเป็นชื่อที่ไม่เป็นมงคลก็ตาม)
(About ruki part)
ท่ามกลางเสียงอึกทึกจากการต่อสู้ไทไม่หยุดหย่อน แม้จะมีใครสักคนร่วงหล่นไม่อาจยืนหยัดต่อทว่าก็ยังไม่มีใครยอมท้อถอย
เด็กหนุ่มผมสีส้มอ่อนที่ยุ่งเหยิงก้มหน้าลง ยืนมองบริเวณที่โล่งที่ครั้งหนึ่งเคยมีคนที่รู้จักยืนอยู่ตรงนี้ไม่กี่นาทีที่แล้ว
"......."
“แปลกดีนะ…”
เสียงพึมพำหลุดออกมา
“เรารู้จักกัน… แค่นี้เองแท้ๆ”
+
(About ruki part)
ท่ามกลางเสียงอึกทึกจากการต่อสู้ไทไม่หยุดหย่อน แม้จะมีใครสักคนร่วงหล่นไม่อาจยืนหยัดต่อทว่าก็ยังไม่มีใครยอมท้อถอย
เด็กหนุ่มผมสีส้มอ่อนที่ยุ่งเหยิงก้มหน้าลง ยืนมองบริเวณที่โล่งที่ครั้งหนึ่งเคยมีคนที่รู้จักยืนอยู่ตรงนี้ไม่กี่นาทีที่แล้ว
"......."
“แปลกดีนะ…”
เสียงพึมพำหลุดออกมา
“เรารู้จักกัน… แค่นี้เองแท้ๆ”
+
(About ruki part)
ท่ามกลางเสียงอึกทึกจากการต่อสู้ไทไม่หยุดหย่อน แม้จะมีใครสักคนร่วงหล่นไม่อาจยืนหยัดต่อทว่าก็ยังไม่มีใครยอมท้อถอย
เด็กหนุ่มผมสีส้มอ่อนที่ยุ่งเหยิงก้มหน้าลง ยืนมองบริเวณที่โล่งที่ครั้งหนึ่งเคยมีคนที่รู้จักยืนอยู่ตรงนี้ไม่กี่นาทีที่แล้ว
"......."
“แปลกดีนะ…”
เสียงพึมพำหลุดออกมา
“เรารู้จักกัน… แค่นี้เองแท้ๆ”
+
(About ruki part)
ท่ามกลางเสียงอึกทึกจากการต่อสู้ไทไม่หยุดหย่อน แม้จะมีใครสักคนร่วงหล่นไม่อาจยืนหยัดต่อทว่าก็ยังไม่มีใครยอมท้อถอย
เด็กหนุ่มผมสีส้มอ่อนที่ยุ่งเหยิงก้มหน้าลง ยืนมองบริเวณที่โล่งที่ครั้งหนึ่งเคยมีคนที่รู้จักยืนอยู่ตรงนี้ไม่กี่นาทีที่แล้ว
"......."
“แปลกดีนะ…”
เสียงพึมพำหลุดออกมา
“เรารู้จักกัน… แค่นี้เองแท้ๆ”
+
เขาเจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งกายใจ
แต่ถึงอย่างงั้นตัวเขาก็ยังคงสู้ต่อไป
แม้ร่างกายจะตะโกนกู่ร้องออกมาไม่หยุดเพื่อบอกให้เขาพอได้แล้ว
แต่เขาก็ยังคง
ลุกขึ้น
ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
.
.
.
.
เพื่อที่จะสู้ต่อไป
เพื่อที่จะไม่เป็นภาระ
เพื่อที่จะไม่ไร้ประโยชน์
เพื่อทุกคนที่พยายาม
เพื่อทุกสิ่งทุกอย่างที่ทุ่มเทไป
เพื่อ…
เขาเจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งกายใจ
แต่ถึงอย่างงั้นตัวเขาก็ยังคงสู้ต่อไป
แม้ร่างกายจะตะโกนกู่ร้องออกมาไม่หยุดเพื่อบอกให้เขาพอได้แล้ว
แต่เขาก็ยังคง
ลุกขึ้น
ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
.
.
.
.
เพื่อที่จะสู้ต่อไป
เพื่อที่จะไม่เป็นภาระ
เพื่อที่จะไม่ไร้ประโยชน์
เพื่อทุกคนที่พยายาม
เพื่อทุกสิ่งทุกอย่างที่ทุ่มเทไป
เพื่อ…
ทางทีมงานขอขอบคุณทุกท่านที่เป็นส่วนหนึ่งของคอมมูนิตี้เรา และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้พบกันอีกครั้งในโอกาสหน้า
www.facebook.com/share/v/1A8p...
ทางทีมงานขอขอบคุณทุกท่านที่เป็นส่วนหนึ่งของคอมมูนิตี้เรา และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้พบกันอีกครั้งในโอกาสหน้า
www.facebook.com/share/v/1A8p...
เหมือนเขายังเชื่อว่าอีกฝ่ายจะขานรับดั่งทุกครั้งก่อนหน้านี้
ทว่าความเงียบตอบกลับเข้ามาทดแทน
หัวใจรามิเต้นแรงเป็นจังหวะรวน เหมือนกำลังพยายามหนีบางอย่างที่ไม่มีทางหนีได้
มือเขาสั่น
ขาไร้แรง
โลกทั้งใบเอียงไปชั่วขณะ
เขาก้าวไปข้างหน้า
หนึ่งก้าว
สองก้าว
เหมือนเด็กที่ยังไม่เข้าใจว่าคำว่า 'หายไป' หมายถึงอะไร แม้จะผ่านการสูญเสียมานับไม่ถ้วน
“…ไม่จริง…”
+
เหมือนเขายังเชื่อว่าอีกฝ่ายจะขานรับดั่งทุกครั้งก่อนหน้านี้
ทว่าความเงียบตอบกลับเข้ามาทดแทน
หัวใจรามิเต้นแรงเป็นจังหวะรวน เหมือนกำลังพยายามหนีบางอย่างที่ไม่มีทางหนีได้
มือเขาสั่น
ขาไร้แรง
โลกทั้งใบเอียงไปชั่วขณะ
เขาก้าวไปข้างหน้า
หนึ่งก้าว
สองก้าว
เหมือนเด็กที่ยังไม่เข้าใจว่าคำว่า 'หายไป' หมายถึงอะไร แม้จะผ่านการสูญเสียมานับไม่ถ้วน
“…ไม่จริง…”
+
รวดเร็วพอๆกับลมหายใจหนึ่งครั้ง
แล้วอีกคนก็ไม่อยู่ตรงนั้นอีกเลย
ไม่มีร่าง
ไม่มีเสียง
ไม่มีแม้แต่เงาที่ควรจะหลงเหลือ
พื้นที่ตรงหน้าโล่งเปล่าอย่างโหดร้าย
ราวกับโลกตั้งใจลบเขาออกไปจากความจริงโดยไม่ทิ้งคำอธิบาย
รามิยืนค้างอยู่ตรงนั้น
ดวงตาเบิกกว้าง
สมองปฏิเสธสิ่งที่เห็น
“ …รุกิ ? ”
.
.
(+)
รวดเร็วพอๆกับลมหายใจหนึ่งครั้ง
แล้วอีกคนก็ไม่อยู่ตรงนั้นอีกเลย
ไม่มีร่าง
ไม่มีเสียง
ไม่มีแม้แต่เงาที่ควรจะหลงเหลือ
พื้นที่ตรงหน้าโล่งเปล่าอย่างโหดร้าย
ราวกับโลกตั้งใจลบเขาออกไปจากความจริงโดยไม่ทิ้งคำอธิบาย
รามิยืนค้างอยู่ตรงนั้น
ดวงตาเบิกกว้าง
สมองปฏิเสธสิ่งที่เห็น
“ …รุกิ ? ”
.
.
(+)