พอเป็นร่างละม้ายคล้ายเด็กก็อดเลิกคิ้วขึ้นอย่างนึกเอ็นดูไม่ได้

"จริงค่ะ"

ถึงร่างต้นกำเนิดจะอายุหลายร้อยแต่หากนับจากตอนเกิดขึ้นมาจากกระแสวิญญาณที่มารวมตัวกันก่อเกิดเป็น'ตัวนาง'ก็เพิ่งจะผ่านไปยี่สิบสี่ปีอย่างที่บอกไปจริงๆ

"งั้น ...ถ้าเป็นเด็กมันไม่ถูกใจทำไมถึงยังเรียกฉันว่าเจ้อยู่ละคะ?"

ย้อนกลับไปหาสรรพนามที่อีกฝ่ายเรียกตนอีกครั้งจนได้

(บลูทำร้ายเซม💔💔💔)

"ดูไม่เป็นมิตรกับคนที่พยายามจะช่วยคุณ แต่ก็ไม่ได้เป็นพิษภัยอะไรกับฉัน"

สดับถ้อยคำแสนใจดีเช่นนั้นก่อนจะชายตามองควันทมิฬนั้นอีกครา

"ถ้าเช่นนั้นก็ตามใจเถิดค่ะ"

"แต่ฉันเตือนไว้กลายๆว่าอย่าใจดีกับสิ่งที่กำลังเอาเปรียบคุณมากไปเลย ตราบใดที่ยังไม่รู้เจตนาก็อย่าเพิ่งตัดสินว่าปล่อยไว้เช่นนี้ต่อไปได้"

เอ่ยเตือนในมุมมองของหัวทุนนิยม

"งั้นหรือคะ ฟังดูเหมารวมอย่างไรชอบกล"

"ฉันอายุ24ค่ะ"

เอ่ยเรียบๆก่อนไขว้มือกอดอก ขบแนวฟันกับปลายท่อกล้องยาสูบพลางหลุบตาลงมองคนตัวน้อย

ก็เหมือนจริงๆ

"ไม่ดีหรือ? นึกว่าคนจะชอบให้ตัวเองรูปลักษณ์ดูเยาว์กว่าอายุจริงเสียอีก"

"ตัวเล็กตัวน้อยก็น่าเอ็นดูดีไม่ใช่หรือคะ?"

ได้ยินดื้อดึงเช่นนั้นก็จัดการรวมราคาถ้วยไปให้ตามความตั้งใจอีกฝ่ายแม้จะแค่ไม่กี่บาทก็ตาม

ดวงตาดำสนิทสบกับตำแหน่งที่คาดว่าเป็นดวงตาของเงาดำ ยกยาสูบขึ้นแตะริมฝีปากเล็กน้อยคล้ายกำลังครุ่นคิด

"ถ้าสิ่งนั้นยังทำให้คุณนอนไม่หลับก็กลับมาที่นี่ได้ค่ะ"

"เขตเรือนพ่อครูจะลดอำนาจของสิ่งลี้ลับลง คุณจะได้มีช่วงที่หลับสนิทบ้าง" จงใจพูดหยั่งเชิงกับควันตามติดนั้น "แต่ถ้าสิ่งนั้นไม่ยอมลดราวาศอก"

"ก็ต้องกำจัดเสีย"

เห็นคนมาประจำก็พยักหน้าให้น้อยๆเป็นเชิงทักทายในแบบคนไม่เก่งสนทนา

"เตรียมไว้ให้แล้วค่ะ"

หากเป็นลูกค้าประจำก็จะมีการจัดเตรียมแยกไว้ให้โดยเฉพาะอยู่แล้ว เมื่ออีกคนถามจึงได้เดินไปหยิบห่อผ้าผูกเชือกสีชาดออกมาวางให้

"ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง สบายดีไหมคะ?"

เอ่ยถามก่อนจะจรดปลายกล้องยาสูบที่ริมฝีปากแม้ยังไม่ได้จุดไฟ

ขีดเขียนจดบางอย่างในหน้ากระดาษก่อนคิ้วจะขมวดเล็กน้อย

"'เจ้'นั่นเอาไว้เรียกคนอายุมากกว่าไม่ใช่รึคะ?"

พับสมุดเก็บลงลิ้นชัก แล้วจึงเงยใบหน้าขึ้นมาสบตา

ถึงจะตัวเล็กแต่ทั้งกลิ่นอายและรูปลักษณ์ก็ให้ความรู้สึกไม่เหมือนเด็กวัยรุ่นเท่าไรนัก

"คุณอายุเท่าไหร่"

"ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ใช่ของมีราคาอะไร"

"ไม่บาดเจ็บก็ดีแล้วค่ะ"

เอ่ยเสียงเรียบเสียจนดูอารมณ์ไม่ออก

"งั้นหรือคะ" ตอบรับคำนั้นขณะบรรจงตวงเครื่องหอมลงสู่ผืนผ้าห่อบรรจุขนาดราวผ้าเช็ดหน้า

ของกู? วิญญาณอาฆาตหรือไร

หรือจะเป็น...ความพิศวาสกันหนอ

"ไม่ได้จะยุ่งค่ะ ก็แค่ทำให้เจ้าตัวรู้สึกสบายขึ้นสักนิด" เอ่ยราบเรียบโดยไม่เจาะจงคนฟัง "อะไรทำให้กิจวัตรมีปัญหา ก็ต้องกำจัดเป็นธรรมดา"

แม้จะตกใจแต่ก็สะกดสีหน้าให้เรียบนิ่งได้

ดูท่าทางจะของแรงไม่หยอก

"..."

"บาดเจ็บหรือเปล่าคะ?"

ถามพลางรับถ้วยเครื่องหอมที่แตกร้าวนั้นมาไว้ในมือตนแทน

"ไม้ซีดาร์ ได้ค่ะ จะจัดการห่อให้นะคะ เชิญนั่งรอทางนั้นก่อน"

ฝ่ามือเย็นเยียบแตะไหล่และดันหลังเบาๆไปทางโต๊ะน้ำชารับรองแขก

"ถ้ารบกวนการใช้ชีวิตมาก ก็ควรจะรีบกำจัดเสีย" ราตรีพึมพำเบาๆด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบก่อนหันเดินไปอีกทาง

สดับฟังคำถามนั้นก่อนเลือกหยิบแยกถ้วยออกมาสองสามใบตามคำขอ

"ถ้วยนี้เป็นกระดังงากลิ่นจะออกหวานและมีความเผ็ดจางๆ"

"ถ้วยนี้ไม้จันทน์หอม จะให้ความรู้สึกนุ่มนวลหรูหรา ส่วนอันสุดท้ายเป็นไม้ซีดาร์ เป็นไม้สนจากชาติตะวันตก กลิ่นอบอุ่น สงบ ช่วยผ่อนคลายค่ะ"

บรรจงกรีดกรายนิ้วเรียวยาวสีชาดไปบนขอบถ้วยแต่ละใบพลางอธิบายด้วยเสียงอ่อนนุ่มนวล

หันหลังเลือกหยิบตัวอย่างกำยานและยาดมสมุนไพรมาถ้วยใบเล็กที่เรียงรายอยู่ในถาดไม้อีกที ’กลิ่น‘ที่สัมผัสได้ก็ทำให้รับรู้ถึงอารมณ์และการจับจ้องจากควันทะมึนนั้นแม้ไม่ต้องชายตามอง

"นี่ค่ะ" ว่าพลางยกถาดมาวางให้บนโต๊ะตรงหน้า

"ทั้งหมดนี้เป็นเครื่องหอมช่วยผ่อนคลายประสาททำให้หลับสบายขึ้น แต่เพราะไม่ใช่ยาหรือการแก้ปัญหาที่ต้นเหตุจึงอาจจะไม่ได้ผลในบางบุคคล"

"ลองเลือกดูได้เลยค่ะว่าชอบกลิ่นไหน"

โถ หงุดหงิดอยู่หรือนี่

เมื่อเห็นทีว่าสาบโลหิตจะมาจากกายสมิงเบื้องบนมิใช่ผลไม้ผ่าครึ่งในมือเขา ใบหน้าก้มลงมองสิ่งที่คิดว่าเป็นเลือด พินิจดูจึงได้พบว่าเป็นเพียงน้ำจากผลไม้ก็เท่านั้น

ปลายนิ้วสีชาดสดที่ปาดขึ้นมาแตะบนริมฝีปากแลบลิ้นชิม อย่างไรเสียตนก็ไม่ใช่มนุษย์ แค่นี้คงไม่ส่งผลระคายกายดอกกระมัง

"ทานทิ้งทานขว้างเชียว ใช้ไม่ได้เลย"

ทอดสายตามองซากผลไม้ที่ถูกโยนแหมะลงพื้น

"ไม่เป็นไรค่ะ คิดเสียว่าเป็นสินค้าทดลองก่อนจะตัดสินใจซื้อไป"

ว่าพลางรับค่าสินค้ามานับอีกครั้งก่อนแยกจำแนกประเภทลงใต้ลิ้นชักอย่างเป็นระเบียบ

เมื่อเสร็จธุระกับการค้าขายจึงหยิบสมุดปกหนังเล่มราวฝ่ามือขึ้นมา เปิดหาหน้าว่างแล้วขีดเขียนบางอย่างลงไป

"ฮึ ถ้าไม่ใช้ยาแรงจะบำบัดการเสพติดได้หรือ?"

"มีแพ้อะไรไหมคะ? สมุนไพร ดอกไม้ สารเคมีหรือยาอะไร?"

ถามประหนึ่งเป็นหมอ

ช่างเป็นวิญญาณที่หยาบคายเสียนี่กระไร

แต่ด้วยเพราะไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังจึงไม่ใคร่จะสอดมือเข้าไปยุ่งย่ามมากนัก

"ค่ะ หมอผี"

"ถ้าเป็นอุปสรรคที่มองไม่เห็นฉันก็แนะนำทางนั้นมากกว่า"

หยิบก้านท่อทรงเพรียวยาวขึ้นมาถืออีกครั้งพลางกวัดแกว่งเบาๆคล้ายใช้ความคิด

"...ที่จริง ก็มีกำยานที่ทำงานคล้ายยานอนหลับอยู่ค่ะ แต่ฉันขายไม่ได้เพราะอาจจะมีคนซื้อไปใช้ในทางไม่ดี"

"ถ้าใช้แค่ในร้านนี้คงพอได้"

พยักหน้าอีกคราเป็นเชิงรับทราบ ยื่นมือออกไปรับเงินมาจัดการทอนส่วนต่างให้เสร็จสรรพแล้วเดินไปหยิบโหลแก้วบรรจุกำยานหอมฟุ้งมาเปิดวางบนโต๊ะ

ตักขึ้นมาชั่งตวงนับรอบคอบถี่ถ้วนแล้ววางลงบนผ้าชุบขี้ผึ้งกันความชื้น มือเอื้อมไปหยิบแถบผ้าแบนยาวผิวมันสีแดงสดมาตวัดผูกทับอย่างชำนิชำนาญ จนเมื่อผูกเป็นรูปโบว์เสร็จก็ใส่ถุงกระดาษยื่นให้อีกฝ่าย

"ขอบคุณที่มาอุดหนุน"

"ไว้มาอีกนะคะ"

/นั่งกอดเข่าลูบเงียบๆ
/เกาพุง
/สงบเสงี่ยมดีจัง
/อยู่ๆก็อยากลักกลับเรือน

เห็นพ่อตัวน้อยเลือกได้แล้วก็พยักหน้า วางกล้องยาสูบลงจากมือ เมื่อบอกราคาเสร็จสรรพแล้วจึงเอื้อมหยิบกระปุกยาดมใส่ถุงกระดาษให้อย่างบรรจง

ทว่ายามได้ยินคำถามต่อมาจากปากอีกฝ่ายคิ้วเรียวก็โก่งยกขึ้นน้อยๆ

"ที่จริงก็พอมีสูตรอยู่ค่ะ เป็นคล้ายๆกับยาอมที่ทำให้รสชาติกับกลิ่นบุหรี่หรือยาเส้นแย่ลงจนไม่อยากสูบ"

"ถ้าสนใจ อาจจะต้องสั่งล่วงหน้าค่ะ เพราะไม่ค่อยมีคนสนใจอยากจะเลิกยาสูบเท่าไหร่"

/เดินผ่านมา
/แวะนั่งลูบ

ยามถูกชื่นชมหรือสินค้าเป็นที่นิยมชมชอบ ในฐานะผู้รังสรรค์ก็เป็นธรรมดาที่จะภาคภูมิพึงใจ

ถึงจะไม่ได้แสดงสีหน้าหรือคำพูดใดตอบท่าทางชื่นชอบนั้นแต่ก็เบนสายตาหลุบมองทางอื่นคล้ายกระดากเก้อเขินเล็กๆในใจ

"ห่อเล็กสามสิบ ห่อใหญ่หกสิบค่ะ"

มือเรียววางกล้องยาสูบลงเตรียมจัดการห่อสินค้า เปิดลิ้นชักหยิบหาภาชนะรอระหว่างอีกฝ่ายตัดสินใจ

ปลายจมูกโด่งของสตรีผิวซีดขยับเล็กน้อย ดวงตาเหลือบมองควันทะมึนที่รวมกันเป็นรูปร่างคล้ายมนุษย์แต่ปราศจากไออุ่นของชีวิต

แปลกจริง ไม่เห็นกระนั้นรึ?

"ได้ลองปรึกษาหมอหรือยังคะ"

เอ่ยถามขณะเลือกหยิบตัวอย่างชาในโหลแก้วและขวดเครื่องหอมมาใส่ถาด

"อาจจะเป็นภูติผีวิญญาณที่ตามรังควานก็ได้ ถ้าเป็นเพราะแบบนั้นจะได้จัดการที่ต้นเหตุเลยค่ะ"

กระพริบตาน้อยๆก่อนผงกหัวรับไหว้นั้นแม้จะไม่ทราบอายุอีกฝ่าย

"ถ้าช่วยให้หลับเลย เกรงว่าจะไม่มีค่ะ"

"แต่ถ้าเป็นของที่ทำให้ผ่อนคลายลงและเคลิ้มหลับไป ก็พอมีแนะนำอยู่บ้าง"

หันไปกวาดสายตามองชั้นวางโหลแก้วบรรจุชาสมุนไพร ถัดไปอีกก็เป็นกระปุกขี้ผึ้งน้ำมันหอมหลากหลายกลิ่น

ร่างสูงเพรียวเดินตรงไปหยิบโหลแก้วออกมา

"ถามได้หรือเปล่าคะว่าสาเหตุเป็นเพราะอะไร จะได้เลือกกรองให้ถูกจริต"

แมวนี่

แมวชัดๆ

"คุณไงคะ ตรงนี้มีคนอื่นด้วยหรือ?" ตอบพลางเอียงคอน้อยๆ "หางปุกปุย"

เมื่อถูกฟาดหางนุ่มนิ่มใส่ก็หลับตาอัตโนมัติก่อนกระพริบตาปริบ

เสือสมิง?

เธอย่นจมูกเล็กน้อยเมื่อกลิ่นสาบโลหิตกระทบโสตประสาทชัดเจนกว่าเดิม ยกมือแต้มชาดขึ้นปาดหยดเลือดที่เปื้อนไหล่ออก ดีที่สวมอาภรณ์เป็นสีดำจึงไม่ทิ้งคราบใดไว้

ไม่อาจสรุปได้ว่าเป็นคำชมจากความพิศมัยหรือเป็นเพียงคำป้อยอเอาใจจึงไม่ได้ตอบสนองมากกว่านั้นเป็นพิเศษ

"ถ้าให้แนะนำ ที่ขายดีที่สุดคือกำยานไม้กฤษณา ควันน้อยและกลิ่นนุ่มนวลไม่ฉุน"

"มีทั้งแบบกฤษณาล้วนกับผสมกลิ่นดอกไม้ ลองดมดูก่อนได้ค่ะ"

มือสลักเสลาหยิบกำยานสองชนิดทรงยอดเจดีย์ใส่ถ้วยใบเล็กมายื่นให้