จังหวะที่ปลายนิ้วก้อยของอีกฝ่ายเกลี่ยผมของตนทัดหูเบาๆก็ทำเอากระพริบตาปริบๆ ความรู้สึกตื้นเขินก็ยิ่งทำเอาหัวใจเต้นแรงไปหมด

ทั้งคำพูดที้งการกระทำของเลโอทำเอาเรฟรู้สึกว่าตัวเองหัวใจจะวายเดี๋ยวนี้เลย

" ยอมกันนิดนึงก็ได้นี่ "

" แบบนั้นฉันจะอยู่ยังไง...เธอกำลังทำให้หัวใจฉันจะหลุดออกมาอยู่แล้วนะ "

แม้การสัมผัสกันเพียงนิดก็ทำเอารู้สึกมากมายขนาดนี้ บางทีอาจเป็นเพราะยังไม่เคยชินกับที่เลโอรุกใส่?

ไม่นานก็ลดมือลงไปดีๆ พอได้ยินเลโอพูดให้พยายามปรับตัว ทั้งที่ปกติแล้วจะไม่ยอมแท้ๆ..

แต่กับคนตรงหน้า

" ก็ได้ "

ใบหน้าก็ยังแดงอยู่หน่อยๆพรางหันหน้าไปทางอื่น

" เพราะชอบเธอ ถึงได้อยากปรับตัวเข้าหา "

เรฟเอ่ยออกมาก่อนใบหน้าจะขึ้นสีแดงเข้มมาอีกครั้ง มือก็ยุกยิกเล็กน้อยเพราะความเขิน

" ถึงได้.. คอยตามเข้าหาแบบนี้ด้วย "

" แล้วก็ไม่อยู่เฉยให้เธอรุกใส่แบบนี้อยู่คนเดียวหรอกนะ "

พอได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งทำเอาหัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ พยายามกลับมาแบบนี้ใครจะรับมือได้ทันกัน ทั้งที่ปีก่อนยังดูสู้กลับไม่ได้เลยแท้ๆ แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะสู้อีกฝ่ายไม่ได้เลย

เรฟค่อยๆลดมือที่ปิดหน้าลงให้เห็นนัยตาที่ดูจะสั่นไหวอยู่เล็กน้อย

" ...เธอพยายามกลับมาแบบนี้ก็ดีอยู่หรอก "

" แต่มันก็...รับมือยากนี่ทั้งที่ตอนนั้นยัง... "

เรฟพูดเสียงเบาก่อนจะเม้มปากเล็กน้อยที่เห็นรอยยิ้มอีกฝ่ายแบบนี้ก็ยิ่งทำให้รู้สึกเขินอีกรอบ

เรฟที่ฟังเพลงที่อีกฝ่ายเล่นใบหน้าของเรฟก็เริ่มขึ้นสีจางๆเขาสบตามองคนตรงหน้าเล่นเพลงนี้ไปพราง เขารู้ดีว่าตัวเพลงสื่ออะไรระหว่างเรา

เมื่อจบเพลงเรฟก็ดูจะเขินจนนัยตาสั่นเล็กๆ ความรู้สึกดีใจรวมทั้งรู้สึกเขินจนแทบพูดอะไรไม่ออก

" แบบนี้จะ...ทำตัวยังไงเล่า "

ก่อนจะยกมือขึ้นมาปิดหน้าที่ตอนนี้แดงก่ำหนักกว่าเดิมอย่างช่วยไม่ได้ แทบอยากจะมุดดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด

ไม่น่าแกล้งถามออกไปแบบนั้นเลย

พอเห็นอีกฝ่ายพูดดูเว้นช่วงคำแปลกๆแถมท่าทีแบบนั้นอีกก็อดที่จะแกล้งไม่ได้ เมื่ออีกฝ่ายพูดจบก็ขยับตัวเข้าไปนั่งใกล้ขึ้นอีกนิด

" ก็อยากฟังสิ "

อยากแกล้งดูอีกจัง..

เขาขยับใบหน้าให้ใกล้กับอีกฝ่ายขึ้นแต่ก็ยังคงมีระยะห่างอยู่ รอยยิ้มนึกสนุกที่แสนคุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

" แต่แบบนี้..ก็เหมือนเธอมาเล่นดนตรีจีบเลยนะ "

" เอ๋... หรือว่าเธอตั้งใจมาเล่นจีบฉันจริงๆกันนะ~ "

แบบนี้จะเขินไหมนะ

เรฟเหลือบมองอีกฝ่ายที่พูดขอโทษออกมาก่อนจะยอมกลับไปหันมองดีๆ ความเขินในคร่าแรกก็ดูจะลดลงมาบ้างแล้ว

" ไม่ต้องขอโทษหรอก "

" ...เมื่อกี้มันก็ดีนะ "

ประโยคหลังเบาราวกับเสียงกระซิบปลายนิ้วสัมผัสที่ริมฝีปากตัวเองเมื่อครู่เป็นเพียงใบไม้ ถ้าเป็นริมฝีปากของอีกฝ่ายจริงๆเราคงได้... เขาลดมือลงกุมเอาไว้ที่ตัก

มองไปที่ฟลูตสีเงินที่อีกฝ่ายหยิบออกมาพรางยิ้มบางๆ

" จะเล่นให้ฟังหรอ?~ "

!!!

เรฟเบิกตากว้างทันทีที่ใบไม้ใบเดิมที่ตนเอาไปแปะที่มุมปากตอนนี้กลับถูกนำมาแตะที่ริมฝีปากของตน ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาลามไปยันหูแหลมของตน

ต่อให้จะอายุมากกว่าแต่ก็ใช่ว่าไม่รู้ว่านี่คือจูบทางอ้อมหรอกนะ!!

ไม่ทันไรก็จับมือของคนตรงหน้าออกเบาๆ ใบไม้ที่กำลังจะร่วงตนก็คว้ามากำเอาไว้

" เสมอกันตรงไหนเล่า.. "

" เธอน่ะขี้โกง "

พูดจบก็หันหน้าหนีไปอีกทางยกมือขึ้นมาบังใบหน้าตนเองที่แดงฉ่า

เมื่อปลายนิ้วอีกฝ่ายเอื้อมมาสัมผัสกับกลุ่มผมของตนก็ทำเอาชะงักเล็กน้อยมองตามใบไม้ใบเล็กทีถูกหยิบออกไป

แบบนี้ทำเอาใจเผลอเต้นผิดจังหวะไปครู่นึง เขาเบี่ยงสายตาไปทางอื่นก่อนจะกลับไปมองที่คนตรงหน้า

" ก็..ใช่ "

" แต่เธออยู่ๆก็มาเอาออกแบบนี้ดูขี้โกงจัง "

เขาเอ่ยก่อนจะหยิบใบไม้จากมืออีกฝ่ายมาก่อนจะเอาไปแปะที่มุมปากของเลโอเบาๆอย่างจงใจแกล้ง

" ที่นี้ก็... เสมอกันแล้วเนอะ "

" ไม่หรอก.. ก็อยากอยู่กับเธอเหมือนกัน "

เรฟยกยิ้มบางๆก่อนจะเกลี่ยผมตัวเองทัดหูเล็กน้อยพรางมองบรรยากาศรอบๆ ที่ตอนนี้ดูก็รู้ว่ามีแค่เราสองคน..

บรรยากาศดีเป็นพิเศษ

" ที่นี่บรรยากาศดีเหมือนกันนะ "

" เธอคิดว่างั้นรึป่าว "

พูดจบก็หันไปมองหน้าอีกฝ่ายอีกครั้ง ยกยิ้มบางๆให้อย่างเคย และคงเป็นยิ้มที่ต่างจากคนอื่นพอสมควร

" ฮึ้ม อย่าแกล้งกันสิ "

เรฟเอ่ยตอบเบาๆก่อนจะค่อยๆหันกลับมามองอีกฝ่ายเหมือนเดิม ยังคงทิ้งความรู้สึกเขอะเขินเอาไว้บนใบหน้าอยู่ไม่จางไปไหน

" ก็เดี๋ยวก็จะกลับหอแล้วละ "

" ก็เลย...มาหาเธอก่อนกลับหอ.. "

เขายกมือขึ้นเกี่ยวผมทัดไว้หลังหูเล็กน้อย พอเหตุผลที่ยังอยู่ตรงนี้แค่เพราะอยากเจอมันก็ดูเขินๆอีกยังไงก็ไม่รู้ อยู่ไม่สุขเลย

พออีกฝ่ายโน้มเข้ามาใกล้ความรู้สึกแรกที่เห็นใบหน้าหล่อนั่นชัดอีกครั้งก็อดเชยชมอยู่ครู่นึงไม่ได้...

!!?!!?!

พอรู้ตัวเข้าก็ขยับถอยหลัง เบิกตากว้างใบหน้าที่ดูจะไม่ได้แดงแล้วก็กลับมาแดงอีกครั้ง

" อ อือ! 1รอบแล้ว 1รอบ "

เรฟเอ่ยบอกก่อนจะหลบหน้าไปทางอื่นตอนนี้ดูท่าจะแดงลามมายันหูแหลมๆของเขาแล้ว

ใกล้มาก ใกล้จนเผลอลืมหายใจเลย

เรฟก็หัวเราะเบาๆก่อนจะขยับถอยออกมาใบหน้าก็ดูจะลดอาการเขินลงไปแล้ว เขายกมือขึ้นมากอดอกอีกครั้งพร้อมยกยิ้มมุมปาก

" หึ "

" พอเธอเริ่มเอาคืนเป็นแบบนี้... ก็ต้องมีวิธีรับมือสิ จะเอาคืนได้ซักกี่รอบกันละ~ "

เรฟเอ่ยบอกใบหน้าก็ดูจะสนุกกับที่ได้พูดหยอกล้อไปแบบนั้น เอาเข้าจริง ก็ไม่รู้ว่าจะรับมือเด็กตรงหน้าไหวไหมเหมือนกัน แต่ทำเหมือนรับมือได้ไปก่อน

" ดีจังที่เป็นคนเดียว "

เรฟยกยิ้มพึงพอใจกับสิ่งที่เลโอตอบตนมา ก็ไม่รู้ตัวหรอกว่าแสดงออกไปมากแค่ไหน.. รู้แค่ว่าอยากอยู่ด้วยใกล้ๆก็เท่านั้นเองเลยทำตามใจตัวเอง

" ก็..อยากอยู่ใกล้ๆน่ะ "

เขาเอ่ยออกไปแบบนั้นใบหน้าก็ดูไม่ได้ลดจากการเขินเลยแม้แต่นิดเดียว มือที่ยุกยิกอยู่ก็หยุดนิ่ง

" แบบ..ใกล้กันแบบนี้ "

ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกเล็กน้อยพร้อมยิ้มบางๆให้แม้จะรู้สึกเสียเปรียบนิดๆก็เถอะ

เรฟที่ได้ยินอีกฝ่ายตอบมาแบบนั้นก็ทำเอาอึ้งเล็กๆ ถึงจะรู้ตัวว่าตัวเองตามเข้าหาเขามากแค่ไหน แต่ได้ยินว่าคนแรกนี่มัน

ก็ทำเอาเขินขึ้นมาทันใด

ไม่ทันได้พูดอะไรหน้าของเรฟก็ขึ้นสีแดงอีกครั้ง

" คนแรกหรอ.. "

รู้สึกดีจังที่เป็นคนแรก หัวใจเต้นผิดจังหวะจนเผลอเม้มปากแน่นก่อนจะเอ่ยถามเสียงอ่อน

" คนเดียว..ไหมนะ? "

เขากุมมือตัวเองเอาไว้ข้างหน้านิ้วมือยุกยิกไปมาเหมือนคนประหม่า

จงใจเอาคืนกันนี่ พอแบบนี้แล้วทำไมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเสียเปรียบอยู่ละเนี่ย

" ทำไมต้องยอมละ "

" ตอนนั้นก็ไม่เห็นจะต้องเอาคืนกันเลย เธอควรจะปล่อยวางนะ~ "

เรฟเอ่ยก่อนจะเก็บมือลงมากอดอกเอาไว้ ใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก็จางลงไปบ้างแล้ว ก็ขยับเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นทำให้ระยะห่างน้อยลง

" ตอนนั้นเธอเขินมากเลยหรอ ที่แหย่ไปแบบนั้นน่ะ "

ก่อนจะยกยิ้มมุมปากออกมาเล็กๆ

เขาชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นอีกฝ่ายชี้ที่แก้ม มือก็รีบยกขึ้นมาจับแก้มตัวเองทั้งสองข้างแทบจะทันที

ดูเหมือนว่ามันจะยิ่งออกสีมากกว่าเดิมนะ

" พอใจแล้วละสิ เธอน่ะ "

เรฟมุ่ยหน้าเล็กน้อยก่อนจะลดมือออกจากแก้มของตนเปลี่ยนเป็นเอาผมทัดหูพยายามให้ตัวเองหายจากอาการใจเต้นโครมครามในตอนนี้

" พอเอาคืนได้ก็เอาใหญ่เลยนะ "

เขายกมือไปจิ้มที่ปลายจมูกอีกฝ่ายเบาๆเป็นการเอาคืนแทน

เรฟที่ตอนแรกจะเอ่ยตอบก็เบิกตากว้างมองอีกฝ่าย ไม่ได้ตั้งตัวว่าจะโดนตอบกลับแบบนี้นี่!

" อ อืม ก็.. "

เขาหันหน้าไปอีกทางนิดหน่อยสายตาก็ยังคงมองอีกฝ่ายเอาไว้อยู่ ใบหน้าขึ้นสีแดงจางๆอย่างช่วยไม่ได้

" ก็..คิดถึงเธอไง "

เสียงตอบกลับดูจะเบาลงก่อนจะยกมือขึ้นมาข้างนึงจิ้มไปที่อกอีกฝ่ายสองสามที

" แต่ก่อนหน้านั้น ที่ถามไปเธอจงใจเมินกันสินะ "

ถามแก้เขิน

เขายืนดูการกระทำของอีกฝ่ายเห็นรอยยิ้มนั่นทีก็ยกยิ้มตอบไปตามปกติที่ทำอยู่ตลอด

" ก็คนตรงนั้นเยอะนี่ พึ่งเลิกพิธีไป ออกจะวุ่นวายจะยืนคุยกับเธอตรงนั้นก็ดูจะเกะกะนะ "

มือยกขึ้นมากอดอกเล็กน้อย

" ก็ดีนะ ที่บ้านก็ตีกันเหมือนเดิมเลยน่ะ เธอละ "

เขาเอ่ยถามกลับไปบ้าง รู้สึกประหม่าแปลกๆหรือเพราะไม่ได้เจอกันนานรึป่าวนะ

ความรู้สึกเหมือนโดนข้ามอะไรไปนี่มันยังไงกันนะ...ช่างเถอะ

จนเมื่อเห็นแผ่นหลังที่ตนรู้สึกคุ้นเคยก็ไม่พ้นที่จะรีบเดินเข้าไปหา คว้าแขนอีกฝ่ายดึงออกมาจากจุดที่ยืนอยู่ตอนแรกพาไปยังจุดที่คนเดินป่านไปมาน้อยๆ

" เจอตัวแล้ว~ "

เรฟเอ่ยก่อนจะเปิดฮู้ดชุดพิธีการออกสะบัดหัวเล็กน้อยเป็นการจัดทรง

" คิดถึงกันบ้างรึป่าวน้า เลโอคุง "