“ก็แค่…”

“เพราะมันดูเจ็บ”

เขาเปลี่ยนท่วงท่ามาเป็นนั่งชันเข่า กอดรัดมันไว้แน่นโดยไม่ได้ดึงขากางเกงลงมาปิดรอยแผล ก่อนจะซบใบหน้าลง

“และน่าโมโหด้วย…” เสียงพึมพำนั้นแผ่วเบาและอู้อี้

มือเลื่อนรั้งขากางเกงนอนตัวยาวขึ้น จงใจเผยให้คนที่อยู่อีกฟากฝั่งของเตียงได้เห็นรอยสักที่พันรัดรอบข้อเท้าทั้งสองข้าง แม้แสงไฟจะสลัวรางจนแทบมืดมิด แต่ลายเส้นวิจิตรที่สลักทับลงบนเค้าโครงเดิมและรอยแผลเป็นกรีดลึกซึ่งยังหลงเหลือร่องรอยจาง ๆ นั้นกลับยังเห็นได้แจ่มชัด คงไม่ยุติธรรมหากเขาได้เห็นสิ่งที่อีกฝ่ายอยากปกปิด แต่เขากลับไม่ให้รับรู้อะไรเกี่ยวกับตนเลย

“ถ้าไม่อยากพูดถึงก็ไม่เป็นไรค่ะ”

+

และเปิดโอกาสให้บทสนทนาได้ดำเนินต่อไป

แน่นอนว่าเขาสนใจ
เพราะเป็นเรื่องของเธอถึงได้สนใจ

กระนั้น เขาก็ตระหนักดีว่าเรื่องราวบางอย่างก็เป็นดั่งตะกอนก้นบึ้งที่ไม่มีใครอยากกวนให้มันขุ่นเคืองขึ้นมา ความทรงจำสาหัสที่ต้องอาศัยความกล้าและความเชื่อใจหากจะเอ่ยปากให้ใครสักคนฟัง…ตัวเขาเองก็มีเรื่องพรรค์นั้นอยู่เช่นกัน

+

เขาทอดสายตามองตามการขยับไหวของเรียวขาที่เบียดชิดเข้าหากันมากขึ้น ยิ่งตอกย้ำถึงความต้องการที่จะซุกซ่อนร่องรอยนั้นไว้ให้พ้นสายตา บ่งบอกอย่างเด่นชัดว่ามันคือเศษเสี้ยวความทรงจำอันไม่น่าอภิรมย์ที่อีกคนอยากหลบเร้น

สุ้มเสียงที่เคยมีเงียบหายไปชั่วขณะเมื่ออีกฝ่ายผุดลุกไปจัดการกับแสงไฟภายในห้อง เขาคิดว่านั่นอาจเป็นการหลีกหนี ทว่าร่างนั้นกลับพากายกลับมาทรุดตัวลงบนเตียงอีกครั้ง-

+

(.มอม ๆ ไหม้ ๆ 😞)

(เค้าเขินด้วย.มุด ขอบคุณสำหรับเรย์กับปู่จินหล่อ ๆ อีกครั้งนะคะ!🫶)

สองเท้าที่เคยนึกประหม่าก้าวขยับเข้าไปหา ทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นที่ว่างตรงขอบเตียงกว้างข้างกายอีกฝ่าย เว้นระยะห่างคั่นกลางไว้พอสมควร

เขาส่ายหน้าตอบเรื่องเป่าผมที่ถูกเอ่ยถาม

“ไม่เปียกแล้วค่ะ”

ริมฝีปากระบายรอยยิ้มบาง น้ำเสียงอ่อนลงกว่ายามปกติอยู่หลายส่วน ดวงตาคู่สวยพลางเลื่อนมองไปยังตำแหน่งที่รอยนั้นประทับซ่อนใต้ผืนผ้าเนื้อพลิ้ว

“ทำให้หายไปไม่ได้เหรอคะ”

รอยยิ้มเจื่อนพลันปรากฏขึ้นบนดวงหน้าของคนที่ทุกสิ่งไม่ได้เป็นไปตามแผนการยืดเวลาที่วาดคิด

เขาจับใจความได้เพียงส่วนที่เป็นภาษาอังกฤษ คล้ายกับว่าคนตรงหน้ากำลังกล่าวถึงการเดินทางไปไหนสักแห่ง แต่แทนที่จะสนใจในเรื่องนั้น รอยจางตรงข้อเท้ากลับทำให้สายตาที่เคยหลบเลี่ยงเรือนร่างนั้นไม่หันหนีเหมือนดั่งเคย

หลังจากจัดวางสัมภาระในมือลงอย่างเป็นระเบียบแล้ว

+

ก่อนจะค่อย ๆ แง้มประตูห้องน้ำก้าวเดินออกไปด้านนอกอย่างแผ่วเบา พลางลอบสายตาไปมองยังเตียงนอนกว้าง เพื่อสำรวจดูว่าคนด้านนอกยังรอคอยเขาอยู่หรือไม่