ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่ เขาไม่ได้คาดหวังในคำตอบของอีกฝ่ายว่าจะถูกหรือผิดแบบคนก่อน สำหรับอาจารย์องเมียวโดเรื่องเหล่านี้ถือว่าเป็นความรู้พื้นฐานทั้งนั้น

"ไม่รู้สิครับ ผมเป็นอาจารย์คณิตนะจะไปรู้คำตอบว่าผิดรู้ถูกได้ไง ผมเห็นหัวนี้ผ่านมาในเน็ตน่ะเลยเอามาถาม ฮ่าๆๆ"น้ำเสียงที่เอ่ยขึ้นมาอย่างติดตลก

"คำตอบน่ะ มันจะผิดหรือถูกก็ขึ้นอยู่กับที่ลิสซังเรียนมาเลยครับ"

คิดยากเลยแฮะ เพราะดันไม่ได้คิดคำถามมาเลยอันนี้เขากะมากินฟรีแล้วกลับไปเล่นปาจิงโกะต่อด้วยซ้ำ

"งั้นเอาคำถามง่ายๆแล้วกันนะครับ เอาเป็นโกเงียวมีกี่ธาตุและแต่ละธาตุสื่อถึงทิศไหนบ้าง จะบอกความหมายแต่ละธาตุมาก็ได้นะครับ"

"คุณมาสอนวิชาองเมียวโดนิ แค่นี้ง่ายๆ...ใช่มั้ยครับ"

เขาพูดไปมือก็หยิบตะเกียบแย่งเนื้อของใครไม่รู้เข้าปาก

"นั้นสินะครับ ถ้าคำตอบจะผิดแต่ก็ตอบได้ใกล้เคียง"

เขายกมือบิดขี้เกียจก่อนจะเลิกสนใจเกี่ยวกับเรื่องคณิตศาสตร์น่าปวดหัว

"ต่อไปก็...ลิสซัง T or D ครับ"

เขาเอ่ยถามหญิงสาวคนเดียวในกลุ่มด้วยสีหน้ายิ้มให้ ก่อนจะหันไปสั่งสาเกเพิ่มอีก 4 ขวด

@shr-lys.bsky.social

พอได้ยินคำถามยกที่ถือสาเกก็หยุดนิ่ง...ในหัวประมวลผลสักพัก พลางตอบคำถามผู้ถามไปแบบครูคณิตท่านนึง

"ไม่รู้สิครับ ผมนิยมกินเป็นขวดเสียมากกว่าไม่ค่อยกินเป็นจอก"

"แต่ถ้าลองคำนวนสาเกขวดเล็ก 1 ขวดสามารถรินได้ 20 จอก ตอนนี้ผมกินหมดไปแล้ว 3 ขวดกับขวดที่ 4 ที่จิบไปได้นิดเดียว....คุณคิดว่าผมดื่มไปเท่าไหร่แล้วล่ะครับ"

เอ่ยจบเขาก็ยกยิ้มให้เรกกะพลันหันมาจิบสาเกดั่งเดิม

เรย์โตะที่มานั่งได้ไม่ถึงสิบนาที พลางคิดว่าการมานั่งฟังทุกคนพูดคุยกันพก็ไม่แย่นัก มือยกจิบสาเกที่ได้มาจากร้านปาจิงโกะไม่พักก่อนที่จะมีคนทักตนพร้อมกับคำถาม

เขาชี้นิ้วที่เต็มไปด้วยแหวนพลันเอ่ยอย่างงวยงง

"ตาผมแล้วหรอครับ...ไวจังพึ่งมานั่งได้ไม่ถึงสิบนาทีเอง"

"อืม....ผมเอา T แล้วกันครับ"

เอ่ยจบก็ยกสาเกในขวดมาจิบต่ออย่างชิลๆ