[ .. เรย์โอะ ]

…

“แบบนี้พอใช้ได้ไหมคะ ?”

รอยยิ้มสวยประทับบนใบหน้าที่มักบึ้งตึงตลอด

พร้อมแสงไฟของงานเทศกาลฤดูร้อนที่สว่างท่ามกลางหมู่ดาวยามค่ำคืนที่พลั่งพราวราวกับบอกว่าคืนนี้ทุก ๆ

อย่างกับดลบันดาลให้หัวใจดวงนี้เริ่มเปิดออกมาทีละนิด

“อั้ม~“

งับดังโงะชิ้นสุดท้ายเข้าปากอย่างว่าง่าย✨

ดูเหมือนคำว่าไดเอตจะใช้ไม่ได้กับผู้หญิงคนนี้(..) เพราะอะไรที่ยูเซย์ป้อนให้ เธอก็รับหมดตลอดอย่างเต็มใจ

“ขอบคุณสำหรับอาหารนะคะ~“

ดื่มน้ำแอปเปิ้ลปิดท้ายมื้ออาหาร ก่อนจะหยิบกระจกขึ้นมาเติมลิปเล็กน้อย พร้อมรวบรวมภาชนะบนโต๊ะเตรียมนำไปทิ้ง

“พวกเราไปกันต่อเลยมั้ยคะ..?”

ลุกขึ้นยืนพร้อมกับจัดชายยูกาตะให้เข้าที่ ก่อนจะยื่นมือไปหาอีกฝ่าย

“….“

แน่นอนว่าเขาไม่ได้เข้าไปยุ่งอะไรกับบทสนทนา ก็นะอีกฝ่ายไม่ได้ถามเขา

แต่หมอนี่เนี่ย… น่าหงุดหงิดไปหน่อยไหมนะ ?
ชั่วขณะที่เผลอมองคนที่ไม่ได้มาด้วยกันด้วยความคิดนั้น

ทว่าก็เพียงครู่เดียว เขาหันมาสนใจเครื่องดื่มของคนข้างกาย ก้มชิมมันและบอกอร่อยเฉกเช่นเดียวกันกับที่อีกคนบอกเครื่องดื่มของเขา

…ไม่ใช่กงการอะไรที่ต้องยุ่ง
นิ้วเรียวจับก้านหลอดคนก้อนน้ำแข็งในแก้วใส

กรุ๊งกริ๊ง

/ห้ามแล้วแต่ไม่เคยจะฟัง สุดท้ายก็ต้องยอมแต่โดยดี~

เดี๋ยวให้รางวัลทีหลังนะคะ---

มือที่กำลังเตรียมจะคีบอยู่ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นปลาดิบที่ถูกยื่นมาจ่อริมฝีปาก

ดวงตาเหลือบมองอีกฝ่ายยิ้มๆ ก่อนที่เสียงตอบรับแผ่วเบาจะหลุดออกมา

“…อ้า~”

งับชิ้นปลาเข้าปากอย่างว่าง่าย มืออีกข้างยกขึ้นป้องปากขณะเคี้ยวหงุบๆ

ไม่นานนักดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด

“อื้อ..อร่อยมากเลยค่ะ“

เคี้ยวหมดถึงได้คีบทงคัตสึชิ้นโตขึ้นมา สลับเป็นฝ่ายป้อนให้บ้าง,,