“เป็นไงครับ อร่อยไหม?” รอฟังคำตอบ

“ชิมของผมด้วยก็ได้นะ” เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ด้วย พยายามใส่ใจเต็มที่เลยล่ะ

ยืนมองตาละห้อย ถ้ทอีกคนยังไม่กิน เขาก็ไม่กล้ากิน ขณะเดียสกันก็ชินกับอะไรแบบนี้เพราะพี่สาวร้องสาวเขาก็เป็นพวกติดโซเชียลเหมือนกัน

อนิจจา น้ำตาลและช็อกโกแลตเป็นสสารปริศนาที่พอออกร้านมาแล้วชอบทำท่าจะละลายง่ายๆ พอหลังมือเผลอไปโดนจนเปื้อนช็อกโกแลตเข้าก็เลยเผลอยกหลังมือขึ้นมาเลียแผล็บซึ่งอาจติดเข้าไปในกล้องด้วย-

ขยับดึ๊บๆ ไปตามที่อีกฝ่ายชี้ แล้วยืนลุ้นต่อยังกับมีหางทิพย์ส่ายแว็กๆ ไม่รู้ตัวว่ากำลังใช้สายตา ✨✨ กดดันอีกฝ่ายอยู่รึเปล่า

ยิ้มโล่งอก รับของตัวเองมาถือกุมไว้สองมือ เขยิบออกมาให้ลูกค้าอื่นแล้วลุ้นต่อ

“วันก่อนผมได้ยินคุณแม่พูดว่าแอปเปิลต้นฤดูกำลังอร่อยเลย ลองชิมดูก่อนสิครับ”

มองสายตาพ่อค้า มองความมุ่งมั่นของเรย์วะ แต่ถ้าอยากออกจากความน่าอึดอัเนี้ ยูกิริก็มีแต่ต้องควักแบงค์ย่อยออกมาจ่ายในจำนวนที่พอดีแทน

“นี่ครับ แหะๆ”

หันกลับมามองเรย์วะหวังว่าจะไม่โกรธ 👉👈

“ครับ?? อ- เอ่อ อันนั้นมั้งครับ”

รีบชี้ไปสักอันตรงนั้น หวยออกที่สตรอเบอร์รี่สามลูกใหญ่ๆ เสียบไม้เคลือบช็อกโกแลต

ดึงนิ้วกลับมายืนนิ่งไปสามวิถึงคิดได้

”อ๊ะ! ให้ผมจ่ายดีกว่าไหมครับ! ผมมี... แบงค์ย่อย“

มองเรย์วะ มองพ่อค้าสลับไปมา ใจก็อยากโชว์ป๋าในตัว แต่คิดอีกทีโชว์ป๋ากับลูกคุณหนูก็แปลกๆ 🗿

ยูกิริ has no clue… มองแบงค์ในมือนั่นด้วยความคิดแค่

‘แบงค์ใหญ่แบบนั้น ร้านจะมีทอนไหมนะ...’

ยูกิริยืนเหนียมให้อีกฝ่ายเลือกก่อน แต่พอโดนถามก็ชี้ไปฝั่งผลไม้เคลือบช็อกโกแลต

”ผ- ผมชอบช็อกโกแลตมากกว่าน้ำตาลน่ะ...“ เพราะไม่ชอบเวลาเศษน้ำตาลมันหล่นใส่ตัวพอละลายแล้วจะเหนียวเหนอะอะนะ

“มิสึคามิซัง ส-สั่งก่อนเลย ผมรอได้”

พอถูดถามเรื่องนี้ก็รู้สึกเขินขึ้นมาเล็กๆแต่ก็ตอบไปตามสิ่งที่คิด

“ผมได้กินทาโกะยากิในงานนี้ทุกปี แต่มิสึคามิซังกำลังจะได้กินแอปเปิลแคนดี้เป็นปีแรกนี่นา เพราะงั้นแอปเปิลแคนดี้ก็ต้องสำคัญกว่า..ใช่ไหม.. ครับ?”

เกาแก้มจะเดินต่อแต่ อ้อ นึกขึ้นมาได้ก็คว้ามือที่ยังว่างของอีกฝ่ายให้เดินตามกันมา เป้าหมายคือร้านที่น่าจะอยู่ถัดไปไม่กี่ซุ้ม ซึ่งไม่ได้มีแค่แอปเปิลแคนดี้ แต่รวมถึงถังหูลู่ กล้วยและผลไม้เคลือบช็อกโก้

“ปกติก็ถือกลับบ้านนะครับ.. หรือจนกว่าจะทำแตก น้องอยู่กับเราได้ไม่นานหรอก... แต่ถ้าไม่ชอบ... จะคืนก็ได้ บางครั้งผมก็แอบใส่คืน”

ประโยคหลังกระซิบเบาๆ และลุงก็ไม่ได้สนใจ เพราะลูกค้าเริ่มเยอะ พอมองไปบนถนนก็เหมือนจะเริ่มแน่น

”ผมว่า.. เรารีบไปหาแอปเปิลแคนดี้ก่อนคนแน่นกว่านี้ดีกว่า“

เพราะยิ่งใกล้ช่วงดอกไม้ไฟมากเท่าไหร่ คนก็จะยิ่งเยอะ แห่พาไปกระจุกกันข้างหลัง

เป็นกองเชียร์ที่ดีนั่งลุ้นอยู่เงียบๆ จนสำเร็จ

“!! สุดยอดเลยมิสึคามิซัง” ร่วมปรบมือให้ด้วยก่อนที่ตาจะเห็นว่าปมเชือกกำลังละลาย

”โอ๊ะ!“

รีเฟล็คร่างกายเลยยื่นตะกร้าไปรับไว้ก่อนที่ลูกโป่งลูกนั้นจะหล่นลงน้ำตามตะขอไป

“เกือบไปๆๆ เฮะๆ ผมว่าวันนี้เราคุ้มแล้วล่ะ“ คิดในแง่ดี

ยูกิริก้มลงลองตกอีกชิ้น ครั้งนี้เป็นสีเขียวล้วนลูกเดิมที่ใกล้ของอ่างที่สุด จึงสามารถตกขึ้นมาอย่างง่ายดาย

“ฮึบ! ได้อีกลูกแล้ว...” ยิ้มกว้างให้อากาศภาคภูมิใจ

“มิสึคามิซังเอาของผมไปลองอีกรอบก็ได้นะครับ”

ยื่นเชือกมือสองในมือให้ มันเริ่มชื้นแต่ถ้ามีสมาธิมากพอก็สามารถใช้ตกได้อีกลูกสบายๆ

“ผมว่าลูกนี้เหมือนมิสึคามิซังเลย” ชี้ไปยังลูกสีเหลืองอ่อน ตกแต่งด้วยลายวงกลมสีพาสเทลสดใส แชะทำกานล็อกเป้าหมาย

“เอาอันนี้แหละ...... อะ ได้ละ.... ได้ละๆๆ”

ครั้งนี้ยูกิริใช้สมาธิจดจ่อไปกับการตกจนสามารถตกมันขึ้นมาใส่ตะกร้าได้สำเร็จ

“เย่ ได้แล้ว! อันนี้ของมิสึคามิซังนะ” หยิบโยโย่นั่นยื่นให้คนข้างๆ ด้วยความภาคภูมิใจ

ลุงเจ้าของร้านมองเด็กชายทั้งสองคนด้วยสายตาเวทนาอย่างสุดซึ้ง

“ไม่ได้สักลูกเลยเหรอไอ้หนู? เลือกหยิบมาคนละลูกสิ จ่ายตังค์แล้วต้องได้อะไรกลับไปนะ”

ยูกิริหันไปตามเสียง เขายังไม่ยอมแพ้

“ข- ขอลองอีกเส้นได้ไหมครับ?” ลุกขึ้นหยิบเหรียญมายื่นให้คุณลุง

“ถ้าครั้งนี้ยังตกไม่ได้ก็หยิบเพิ่มไปอีกลูกล่ะ” คุณลุงยื่นเชือกกระดาษให้อีกเส้น ยูกิริค้อมหัวขอบคุณแล้วกลับมานั่งลงที่เดิมมุ่งมั่น

+

หันไปมองเชือกในมืออีกฝ่ายตาละห้อย

“ผมว่าลูกนี้... น่าจะตกง่ายนะครับ”

ชี้เจ้าลูกโป่งสีเขียวๆ ที่ลอยโดดเดี่ยวใกล้ขอบอ่างก่อนจะรีบชักมือกลับเพราะคิดว่าตัวเองอาจกำลังจุ้นจ้านมากไป

กระนั้นก็ยังกอดเข่ารอดูใจจดจ่อ

“ตอนเลือก ต้องเลือกลูกที่อยู่ใกล้ๆ ขอบแบบนี้ จะได้ยกออกมาได้ง่ายๆ พยายามอย่าให้เชือกโดนน้ำ- โอ๊ะ!”

คงเพราะสมาธิของเขาถูกแบ่งไปกับการพูด ปมเชือกเลยแช่โดนน้ำนานกว่าที่ควร ทำให้เชือกละลายจนตะขอหลุดก่อนจะยกห่วงขึ้นมาได้ซะอีก

แหมะ

ความผิดพลาดเป็นเรื่องปกติ แต่ดันมาพลาดตอนอยากจะโชว์ออฟซะนี่...

“...“

จุ๋ง

พอเลื่อนนัยน์ตาสบเข้ากับนัยน์ตาอีกคน ยูกิริหลุบตามองไปทางอื่นทันที มือข้างนึงยกขึ้นขยำชายผ้าที่ช่วงอก หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะแบบนี้เป็นปกติเวลาตกใจ แต่ความรู้สึกที่ตามมากลับไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความรู้สึกที่ทำให้มุมปากยกยิ้มโง่ๆ ออกมาแทน

”ด- เดี๋ยวผมทำให้ดูนะ“

ย่อตัวลงนั่งยอง เลือกลูกที่ลอยใกล้ของอ่างและเห็นห่วงชัดที่สุด

+

ตอนเดินกลับมายูกิริก็สังเกตเห็นสายตานั่น
ซึ่งเขาเคยชินกับเหตุการณ์แบบนั้นดี เพราะพี่ๆ ของเขาก็ระดับดาวโรงเรียน แถมอัคคุงเองก็เข้ากับใครง่ายไปหมด ทำให้เขาที่ยืนข้างๆ แทบกลืนหายไปกับฉากหลัง

จังหวะที่ยื่นเชือกให้ยูกิริลอบมองใบหน้าคนช้างกายให้ชัดๆ เขารู้ว่าอีกฝ่ายหน้าตาดี แต่ไม่เคยตั้งใจมองให้ชัดๆ เลยสักครั้ง เพราะมันไม่ใช่สาระสำคัญ

+

(ไม่หรอกน่า ถึงกล้ามแน่นแต่สมองเจ็ดขวบเหมือนเดิม-)

“งั้นแวะสักหน่อยเถอะครับ”

ยูกิริออกแรงดึงมืออีกคนให้เดินตามมาเบาๆ แล้วปล่อยให้อีกฝ่ายรอหน้าบ่อที่ว่างอยู่ ขณะที่เขาไปคุยกับเจ้าของซุ้ม ก่อนกลับมาพร้อมเชือกกระดาษสองเส้นที่มีตะขอที่ปลาย

“นี่ครับ เราจะใช้ไอ้นี่เกี่ยวลูกโป่งขึ้นมา ถ้าเชือกไม่ขาดจะเอาลูกโป่งกลับกี่ลูกก็ได้”

ดูภูมิใจนำเสนอพร้อมอวดฝีมือสุดๆ

(5555แล้วสีผมมันได้ด้วยสิ เหลือแค่ไปฟิตกล้ามเนื้อให้แน่นๆ ละ)

ยกยิ้มแหะๆ ให้

“ถ- ถ้าเกิดหลงดันขึ้นมาจริงๆ ผมจะมารอ เอ่อ...” มองไปรอบๆ แล้วชี้ไปยังซุ้มโยโย่น้ำ (Yo-yo tsuri) เพราะอยู่ใกล้ที่สุด

“ตรงนั้นแล้วกันนะครับ”

พอเห็นเด็กๆ กำลังตกลูกโป่งน้ำกันสนุกสนานถึงหันกลับไปมองลูกคุณหนูอีกครั้งพร้อมความสงสัย

“ปกติชอบเล่นอะไรอย่างนั้นไหมครับ”

เอียงคอหูตก ย้อนคิดว่าพวกเขาก็เคยเดินจับมือกันมาแล้วครั้งหนึ่งนี่นา คิดจบมือก็ยื่นไปจับซะแล้ว เหมือนร่างกายไปไวกว่าความคิดเสมอ...

“ก็คนมันเยอะใช่ไหมล่ะครับ..” ซึ่งก็เป็นความจริง

“ถ้าไม่จับไว้ ผ- ผมอาจจะ... หลงก็ได้” เพราะตามสถิติแล้วในบรรดาพี่น้อง ยูกิริมีอัตราการเป็นเด็กหลงในงานวัดสูงที่สุด...

“แอปเปิลแคนดี้...” พูดทวนเบาๆ

“งั้นไปหาแอปเปิลแคนดี้กันเถอะครับ!”

น้ำเสียงตื่นเต้น มุ่งมั่น มีเป้าหมาย ร่างกายขยับเดินมาขนาบข้างทำท่าจะนำไปหนึ่งก้าว มือกำลังคว้ามืออีกฝ่ายด้วยระบบอัตโนมัติ แต่ทุกอย่างชะงักกึกไว้ก่อน

ยูกิริมองมือตัวเอง มองมือเรย์วะ แล้วเงยหน้ามองเจ้าของมือแบบไปมาเงอะงะ สงสัยว่า จับมือได้ไหม ต้องจับรึเปล่า หรือไม่ควรจับควรเดินไปเลยกันนะ ล่ก💦

(ถ้าเรวะเป็นสแกมคือหมดตัวแน่ๆ 🤣)

พอดูเหมือนได้รับการยืนยันเรื่องเดตหนักแน่น(?)ขนาดนั้น นัยน์ตาสีชมพูก็เริ่มมีประกายวิบๆ

ถ้าการเดตคือการเรียนรู้กันแปลว่าต้องบอกเรื่องของตัวเองเยอะๆ ใช่ไหม? งั้นสิ่งที่ยูกิริชอบและจะไม่มีทางพลาดถ้ามางานวัดก็คงเป็น..

“ทาโกะยากิ!” จู่ๆ ก็โพล่งชื่ออาหารออกมาตามประสาเด็กวัยกำลังโต

“ผ ผมชอบทาโกะยากิน่ะ..ครับ... แล้วมิสึคามิซังล่ะครับ?”

แต่ที่แน่ๆ เขาแปลกใจที่ตัวเองไม่ได้รู้สึกรังเกียจ มันออกไปทางอยากรู้อยากเห็นมากกว่า กลัวคิดไปเองแต่ก็เสียโอกาสจนเหตุผลใดก็ดูไม่สำคัญไปชั่วขณะหนึ่ง

"ผม..." ยกนิ้วชี้ขึ้นมาจิ้มๆ "ผผ ผ ผมไม่เคยเดตมาก่อน... ไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไง อาจทำให้มิสึคามิซัง.. ไม่พอใจก็ได้"