“ถ้ามากกว่านี้เดี๋ยวจะไม่ได้ดูหนังกันนะ”
เหล่มองคนด้านหลังบอกเป็นนัย

สองขายาวชันขึ้นมาเป็นท่านั่งกอดเข่า อีกมือนึงก็หยิบรีโมตมากดเล่นหนัง

แขนซ้ายยันพนักพิงช่วงพยุงตัวเองนั่งด้วย รู้สึกแปลกๆที่ต้องนั่งบนตักยังไงไม่รู้แต่ก็รู้สึกเขินอยู่นิดหน่อย

“นายอุ้มไปมาอย่างกับฉันตัวเล็กมากละ“
พูดพลางถอนหายใจแต่ก็ยิ้มด้วย

หัวไหล่ยกขึ้นเล็กน้อยเมื่อคนด้านหลังเอาแต่เล่นยุกยิกที่หลังคอเขา เดิมทีแล้วก็ไม่ใช่คนถูกปลุกง่ายหรอก แต่พอเป็นอีกฝ่ายอะไรอะไรมันก็ไม่เหมือนเดิม มือขวากุมหลังมืออีกฝ่ายที่กอดเขาไว้อยู่

“แล้วจะนอนหลับหรอ”
ตามองทีวีที่กำลังจะเล่นหนังผีสุดคลาสสิกก่อนจะละไปมองแก้วไวน์
“ไว้ให้พี่นอนกอดไหมน้อง”

”ก็ได้ก็ได้—“
เขายอมปล่อยมีดแล้วลุกไปอาบน้ำ กินเวลาไปกว่า20นาทีถึงจะออกมา เสื้อยืดสีเข้มและกางเกงวิ่งธรรมดา ดูเหมือนเขาจะยังไม่ได้เอาชุดนอนไปซักมันเลยเหลือแค่นี้

เขาเดินมากอดคออีกฝ่ายที่นั่งโซฟาอยู่ทางด้านหลัง ปอยผมยังเปียกอยู่หยดติ๋งๆใส่ไหล่อีกฝ่าย แก้มเย็นของเขาแนบแก้มอุ่นอีกฝ่ายเนียนๆ(?)

“เอาสิชีสบอดเป็นของทานเล่นด้วยดีกว่า”

ลากถุงซุปเปอร์มาแต่ยังนั่งข้างอีกฝ่ายที่เดิม ในนั่นมีชีสหลายชนิดที่อีกฝ่ายหยิบมา องุ่น แตงกว่าดอง และซาลามี่

มือนึงถึงมีดฝานชีสลงจานทีละแผ่น

”อยากดูไรละ ซุปเปอร์แมน?“
นั่งมองอีกฝ่ายเลือกหนัง

“?”

ไม่ได้พูดอะไรแต่ก็กินที่ยื่นมาให้
…
เรื่องอื่นเขาอาจจะเก่งแต่มีแค่เรื่องวิชาการกับการเก็บสีหน้าที่แหละที่อยู่ระดับค่อนข้างแย่…สองคิ้วขมวดเล็กน้อย ลิ้นรับสัมผัสแหยะๆเหมือนผักต้มใส่นมที่ติดเค็มๆจืดๆ โรเมียสพยักหน้าไม่ได้พูดอะไรแต่ก็กินคำนั้นจนหมด🥀
.
.

“เล่นอะไร—จั๊กจี้น่า“

เขาใช้ศอกดันพุงอีกฝ่ายเบาๆให้พอถอยออกก่อนจะยัดเส้นเข้าปากไป

“ก็ว่างั้นแหละ”

เขาหันไปปรุงเพิ่มก่อนจะช่วยจัดจานด้วยเหมือนกัน เห็นอีกฝ่ายทานผักขมแล้วก็รอดูว่ารสมือเป็นไงเพราะจานนั้นอีกฝ่ายเป็นคนทำตั้งแต่ต้นจนจบเลยนี่นะ

ชายเรือนผมน้ำตาลเข้มปล่อยมืออีกฝ่ายพลางยกขึ้นลูบหัวเบาๆสองจังหวะ
ก่อนจะแยกเก็บอุปกรณ์เข้าที่เหมือนตอนแรกที่มันออกมา รวบสำลีเปื้อนเลือดใส่ถุงเล็กๆก่อนจะทิ้งลงถังขยะใบเล็กในห้อง
.
.
“หิวแล้วหรอ?”

เจ้าตัวกำลังจะเอาเส้นคลุกกับซอส ถึงจะเป็นซอสกระป๋องแต่เขาก็ปรุงตามใจไปอีกนิดหน่อย

มือขวาถึงซ่อมสองง่ามพันเส้นคลุกซอสขึ้นมาคำนึงพอดีแล้วยื่นให้อีกฝ่ายช่วยชิม

“อร่อยรึยังเปรี้ยวไปรึเปล่า”

“อยากทำต่อรึเปล่า?”

เมื่อได้คำตอบขึ้นว่าจะทำต่อเขาเลยหยิบพลาสเตอร์กันน้ำมาปิดให้ ถ้าอีกฝ่ายบอกพอแค่นี้เขาจะได้ไปติดให้ แผลแบบนี้ปล่อยให้แห้งจะดีว่าไปปิดมันไว้

”ค่อยแกะหลังอาบน้ำให้แผลมันแห้ง“
‘มือแข็งเหมือนเราแต่ก่อนเลย’ มือที่ประคองอยู่สัมผัสได้ถึงรอยปุ่มนูนตามมือซึ่งเป็นปกติของนักเทนนิส

เขาดูcalmกว่าที่คิดในสถานการณ์แบบนี้ เพียงทำอะไรให้เป็นขั้นเป็นตอน เขากลับมาพร้อมกล่องปฐมพยาบาลเล็กๆ จับอีกฝ่ายนั่งโซฟา

“วิธีหั่นแบบนั้นมันสำหรับคนที่เขาต้องการทำเร็วๆ สำหรับคนไม่ชินให้หั่นตามปกตินั่นแหละผลลัพธ์เหมือนกันแถมปลอดภัยกว่า”

เขาหยิบที่คิบ หยอดยาแล้วค่อยๆบรรจงซับไปที่แผลอย่างเบามือ

เขาพยักหน้ารับทราบเมื่ออีกฝ่ายบอกจะหาวิธีเอาเอง แต่ก็ยังละสายตาจากสปาเกตตี้ไปมองเรื่อยๆ จังหวะที่อีกฝ่ายหั่นหอมเพราะเขาชะล่าใจเลยปล่อยให้อีกคนทำดู แต่ไม่นานก็ได้เลือดจนได้

เขาหันไปดูแล้วจับอีกฝ่ายล้างมือก่อนจะซับให้แห้งไม่ได้พูดว่าหรือตกใจอะไร สองมือกุมมืออีกฝ่ายที่ยังมีเลือดออกอยู่

“มีอยู่ รอเดี๋ยว”

ก่อนจะเดินไปล้างหน้าล้างมือเปลี่ยนเป็นกางเกงขาสั้น เสร็จแล้วก็ลุกไปต้มน้ำร้อนใส่เส้นสปาเกตตี้ เป็นเวลาเดียวกับที่อีกฝ่ายอาบน้ำเสร็จพอดี

“ล้างผักไว้ให้แล้ว”
ชะเง้อหน้าไปทางตะกร้าผัก

ตาเหลือบมองกางเกงสีแดงตัวเดิม เกือบหลุดยิ้มแต่หันหนีไปหน้าเตาก่อน

“ทำเป็นรึเปล่าผักขมอกชีส?“

เขายิ้มผ่านดวงตาอย่างมีเลศนัยเมื่ออีกฝ่ายหยิบขวดที่เข้มกว่า ดูชั่วร้ายยังไงก็ไม่รู้…

“โอเคร”

ขณะกำลังเดินกลับตอนที่อีกฝ่ายหยิบองุ่นชิมฟรีมาเขาก็ยื่นหน้าเข้าไปขอกินด้วย

“นั่นสิ กินก็กินเท่าเดิมแต่เงินดูลดเร็วขึ้นยังไงไม่รู้”
เงินไม่เคยหมดแค่รู้สึกลดเร็วขึ้นเฉยๆ
.
.
หลังจากโดนขัดจังหวะไปรอบก่อน คราวนี้ห้องเขามีโซนครัวเล็กๆเพิ่มมาแล้ว จะได้ทำในห้องได้เลย โรเมียสพยักหน้ารับคำอีกฝ่าย

/แอบหยิบบลูชีวชิ้นเล็กๆมาใส่ตะกร้าด้วย-

“ถ้าเป็นฉันชอบ***แต่มันค่อนข้างแรง ถ้านายคออ่อนเอา***ก็ได้“

ชี้สองขวดที่ราคาพอๆกันแต่ราคาก็สูงอยู่

สุดท้ายก็หยิบมา2-3แพ็คที่รสชาติดีและคุ้มค่าคุ้มราคาที่สุด เดินไปหยิบแตงกวาดองยี่ห้อประตำที่กินมาใส่รถเข็นด้วย

ว่าแล้วเขาก็หยิบเส้นสปาเกตตี้ลงรถเข็น

“ที่ห้องยังมีซอสสปาเกตตี้กระป๋องอยู่ เดี๋ยวอุ่นอันนั้นแล้วใส่เส้นแล้วกันง่ายดี”

“ผักขม ไม่เคยทำเลยแฮะ”
/เปิดดูสูตรในมือถือพลางเข็นรถเข็นไปโซนชีส

”ได้นะ น่าจะใช้ชีสเดียวกับที่ทำผักขมได้ นายลองเลือกสิจะเอาอันไหน“
”เลือกแพ็คเล็กที่เขาแยกไว้นะจะได้ซื้อได้หลายชนิด“

/หยิบแพ็คซะลามี่มาดูราคาเทียบกับน้ำหนักของแต่ละแบรนด์

/เอียงหน้ารับหอมจากอีกฝ่าย

”ไว้ว่างแล้วเราไปกันนะ ถ้านายเป็นนักเทนนิสมืออาชีพก็คงได้ไปเที่ยวหลายที่ด้วยนี่นะ“

ปลดเปิดประตูรถ วางข้าวของไว้ด้านหลัง ซื้อมาอีกแล้วกลัวห้องรกจัง แต่มันเป็นของจำเป็นนี่นะ

“อืม..”
นั่งประจำที่คนขับ

“ไปซื้อวัตถุดิบที่ซุปเปอร์ทำอะไรกินง่ายๆกันไหมละ?”

เขาดูเนิ้ดและมีเหตุผลเชิงตรรกะกับเรื่องนี้พอสมควร หลังจากที่ก่อนหน้านี้เขาแค่อยากทำสักอย่างให้แม่ภูมิใจ แต่หลังจากไปคิดทบทวนมาหลายวันมันทำให้เขามองภาพที่กว้างขึ้นและมีความคิดที่โตขึ้นโดยที่เขาไม่รู้ตัว

“แล้วตอนนี้ฉันก็กำลังทำให้ตัวเองมีความสุขกับปัจจุบันอยู่เหมือนกัน”

แขนซ้ายสอดเข้าควงอีกฝ่ายพร้อมเงยหน้ายิ้มแม้จะมองไกลขึ้นและกว้างขึ้นแต่เขาก็ยังไม่ทิ้งหลักการเดิมที่เขายึดถืออยู่กับปัจจุบันเป็นที่ตั้ง

“แต่จริงๆ มันก็มีข้อแม้อยู่เหมือนกัน”

“ถ้าฉันจะเลือกทำอะไรสักอย่าง ฉันอยากให้สิ่งนั้น ต่อให้คนในอนาคตมองย้อนกลับมา ก็ยังรู้สึกว่ามันเจ๋งอยู่”

“อย่างการก้าวข้ามขีดจำกัดของร่างกายตัวเอง ให้ไปได้ไกลกว่าที่คนทั่วไปเคยทำ”

“เพราะขีดจำกัดของมนุษย์มันไม่ได้เปลี่ยนไปตามเวลาเท่าไหร่ ต่อให้เวลาผ่านไปอีกนาน สิ่งที่มนุษย์ทำได้ก็ยังอยู่ภายใต้ข้อจำกัดของร่างกายเหมือนเดิม”

“ตอบได้สมเป็นนายจังนะ”

โรมพูดพลางเดินเบี่ยงไหล่ไปชนเฟรเดอริกเบาๆ มืออีกข้างถือถุงกระดาษสำหรับใส่ตุ๊กตา ส่วนถุงที่ใส่หมวกเฟรเดอริกเป็นคนถืออยู่

“แล้วคำว่าคุ้มในความหมายของนายคืออะไรเหรอ?”

เขาเหลือบมองอีกฝ่ายเล็กน้อยก่อนพูดต่อ

“สำหรับฉัน แค่ครั้งนึงถูกบันทึกไว้หน้าประวัติศาสตร์ ว่าฉันเป็นใคร แล้วก็เคยเก่งแค่ไหน แค่นั้นก็พอใจแล้ว”

“ฮะฮ่าแล้วมันก็อร่อยด้วย”
เขาพูดกลบเกลื่อน

“เพราะฉันคิดเสมอ…ถ้าเราเกิดมาแล้วไม่ได้ทำอะไรที่มีความหมายเลย พอวันหนึ่งหายไป ก็คงไม่มีใครจำได้ด้วยซ้ำว่าเราเคยอยู่ตรงนี้”

“ฉันคงไม่อยากเป็นแบบนั้น”

“ถ้าต้องอยู่บนโลกนี้สักครั้ง อย่างน้อยฉันก็อยากทำอะไรสักอย่างที่ต่อให้ฉันไม่อยู่แล้ว มันก็ยังเหลือร่องรอยว่าฉันเคยทำมันไว้”

เป็นครั้งแรกที่เขาแชร์มุมมองการใช้ชีวิตของตัวเองให้คนอื่น คู่นัยตาสีหมอกมองอีกฝ่าย กลัวในใจลึกๆว่าจะถูกมองว่าแปลก

“ถ้านอกจากหมา…ก็คงเป็นแซลมอนมั้ง”

เฟรเดอริกมีท่าทีประหลาดใจตามที่เขาคิดไว้

“ฉันชอบที่มันเกิดมาในแม่น้ำ แต่พอโตกลับต้องออกไปใช้ชีวิตในทะเล แล้วสุดท้ายก็ยังต้องว่ายกลับมาที่เดิมเพื่อวางไข่”

“มันเหมือนเกิดมาเพื่อทำบางอย่างให้สำเร็จ แล้วทิ้งบางอย่างไว้ข้างหลัง ก่อนที่ตัวมันเองจะหายไป”

“มันก็เหมือนเป็นความรับผิดชอบร่วมกันน่ะ ในเมื่อมนุษย์เป็นคนเปลี่ยนแปลงพวกมันจนกลายมาเป็นแบบนี้ เราก็ต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่เราสร้างขึ้นมา”

เขาเหลือบมองสัตว์ป่าในกรงรอบๆ ถึงจะตื่นเต้นแต่ก็ไม่ได้มีความรู้สึกเชิงบวกต่อที่นี่เท่าไหร่

“ส่วนสัตว์อื่นที่ชอบ..”
.

เขารับตุ๊กตายีราฟมาพร้อมรอยยิ้มอ่อน ก้มมองมันในมือแล้วลูบไปตามพื้นผิวของตุ๊กตาเบาๆ

“ดีจังที่ยังเหลืออยู่”

ปลายนิ้วยังคงลูบเล่นไปมาอย่างถูกใจ ขณะเดียวกันก็เริ่มนึกถึงคำถามของอีกฝ่าย พลางคิดอยู่ว่าจะตอบออกไปอย่างไรดี

“ต้องบอกก่อนว่าที่ฉันชอบสุนัข เพราะมันเป็นสัตว์ที่ถูกมนุษย์พัฒนาสายพันธุ์มาจนพึ่งพาตัวเองได้ยากแล้ว”