.
.
.
“ มันไม่มีประโยชน์อะไรแล้วล่ะ ” : https://bit.ly/Shingen-KzK
รู้ตัวอีกที ก็ได้กลับมาอ่านจดหมายอีกครั้ง
รู้ตัวอีกที...
ก็ร้องไห้ไปแล้ว
รู้ตัวอีกที ก็ได้กลับมาอ่านจดหมายอีกครั้ง
รู้ตัวอีกที...
ก็ร้องไห้ไปแล้ว
????????
คุณฝัน
.
.
น่าเสียดายนะ
ที่มันเป็นแค่ความฝัน
ที่ตื่นมาคุณก็จะลืม
|
ยินดีที่ได้พบ
และขอโทษที่อาจต้องลาจาก
แต่แค่ชั่วห้วงฝันเดียวที่เกิดขึ้น
ก่อนเลือนหายไปตลอดกาล
????????
คุณฝัน
.
.
น่าเสียดายนะ
ที่มันเป็นแค่ความฝัน
ที่ตื่นมาคุณก็จะลืม
|
ยินดีที่ได้พบ
และขอโทษที่อาจต้องลาจาก
แต่แค่ชั่วห้วงฝันเดียวที่เกิดขึ้น
ก่อนเลือนหายไปตลอดกาล
“ต่อจากนี้ก็ขอฝากตัวอีกครั้งด้วยเช่นกันนะครับ รุ่นพี่” )
10ปีแล้วสินะ..
รู้ตัวอีกทีพวกเราก็เติบโตขึ้นมาก
มากซะจน.. ไม่คิดไม่ฝัน
การเป็นผู้ใหญ่ ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร
10ปีแล้วสินะ..
รู้ตัวอีกทีพวกเราก็เติบโตขึ้นมาก
มากซะจน.. ไม่คิดไม่ฝัน
การเป็นผู้ใหญ่ ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร
แม้จะมีสิ่งใดเคยเกิดเมื่อ 10 ปี ก่อน ล้วนเป็นองค์ประกอบแห่งชีวิต
เมื่อเลือกจะหาความจริง
และได้ความจริงมากอบกุมไว้ในกำมือ ชีวิต ก็ต้องดำเนินต่อจนกว่าจะถึงจุดที่เรียกได้ว่าสมควร
แม้บางอย่างจะไม่ได้ไปถึงที่ฝันแต่ จังหวะหัวใจ ยังคงดังเสมออย่างไร้กังขา
=====================
(+)
แม้จะมีสิ่งใดเคยเกิดเมื่อ 10 ปี ก่อน ล้วนเป็นองค์ประกอบแห่งชีวิต
เมื่อเลือกจะหาความจริง
และได้ความจริงมากอบกุมไว้ในกำมือ ชีวิต ก็ต้องดำเนินต่อจนกว่าจะถึงจุดที่เรียกได้ว่าสมควร
แม้บางอย่างจะไม่ได้ไปถึงที่ฝันแต่ จังหวะหัวใจ ยังคงดังเสมออย่างไร้กังขา
=====================
(+)
วันที่ __ เดือน __ ปี ____
ผมไม่ค่อยแน่ใจว่าวันนี้คือวันไหน
แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกนะ!
วันนี้ผมได้กินข้าวกับครอบครัวได้ไปโรงเรียนแล้วก็ได้เล่นกับเพื่อนๆในชมรมด้วย
ทุกอย่างเหมือนเดิมเลยล่ะ
เหมือนเดิม
เหมือนเดิม
‘ทุกวัน’
อืม…
แต่ถ้าเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆตลอดเลยก็คงดีเหมือนกัน
ผมในตอนนี้น่ะ มีความสุขมากเลยล่ะ!
[ซาซากิ คามิชิน — ลูปนิรันดิ์]
“ไว้เจอกันนะ!”
วันที่ __ เดือน __ ปี ____
ผมไม่ค่อยแน่ใจว่าวันนี้คือวันไหน
แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกนะ!
วันนี้ผมได้กินข้าวกับครอบครัวได้ไปโรงเรียนแล้วก็ได้เล่นกับเพื่อนๆในชมรมด้วย
ทุกอย่างเหมือนเดิมเลยล่ะ
เหมือนเดิม
เหมือนเดิม
‘ทุกวัน’
อืม…
แต่ถ้าเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆตลอดเลยก็คงดีเหมือนกัน
ผมในตอนนี้น่ะ มีความสุขมากเลยล่ะ!
[ซาซากิ คามิชิน — ลูปนิรันดิ์]
“ไว้เจอกันนะ!”
วันที่ __ เดือน __ ปี ____
ผมไม่ค่อยแน่ใจว่าวันนี้คือวันไหน
แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกนะ!
วันนี้ผมได้กินข้าวกับครอบครัวได้ไปโรงเรียนแล้วก็ได้เล่นกับเพื่อนๆในชมรมด้วย
ทุกอย่างเหมือนเดิมเลยล่ะ
เหมือนเดิม
เหมือนเดิม
‘ทุกวัน’
อืม…
แต่ถ้าเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆตลอดเลยก็คงดีเหมือนกัน
ผมในตอนนี้น่ะ มีความสุขมากเลยล่ะ!
[ซาซากิ คามิชิน — ลูปนิรันดิ์]
“ไว้เจอกันนะ!”
บ่ายวันนั้น เราสองคนโดดเรียนออกมาด้วยกัน
มือของมารินนุ่มกว่าที่คิด เขาจูงฉันเดินไปเรื่อยๆ เหมือนโลกใบนี้มีเพียงแค่เราสองคน
เราหัวเราะด้วยกัน พูดเรื่องไร้สาระตลอดทาง
และใช้ช่วงเวลาแสนธรรมดา… ปล่อยใจเป็นไปดั่งฝัน
มารินที่กำลังส่งยิ้มให้ฉัน กระชับมือของฉันไม่ยอมปล่อย
แม้เพียงเท่านี้ แต่ฉันรู้สึกมีความสุขเหลือเกิน
.
.
.
บ่ายวันนั้น เราสองคนโดดเรียนออกมาด้วยกัน
มือของมารินนุ่มกว่าที่คิด เขาจูงฉันเดินไปเรื่อยๆ เหมือนโลกใบนี้มีเพียงแค่เราสองคน
เราหัวเราะด้วยกัน พูดเรื่องไร้สาระตลอดทาง
และใช้ช่วงเวลาแสนธรรมดา… ปล่อยใจเป็นไปดั่งฝัน
มารินที่กำลังส่งยิ้มให้ฉัน กระชับมือของฉันไม่ยอมปล่อย
แม้เพียงเท่านี้ แต่ฉันรู้สึกมีความสุขเหลือเกิน
.
.
.
ลมพัดกลิ่นเค็มของทะเลมาปะทะใบหน้า
แสงแดดส่องกระทบผืนน้ำสีครามที่ทอดยาว
คลื่นสีขาวซัดเข้าฝั่ง
ทิ้งรอยเปียกไว้บนทรายสีอ่อน
10 ปีแล้ว... ที่เรื่องราวเหล่านั้นกลายเป็นเพียงฝันร้ายซึ่งถูกกาลเวลาชะล้างไป บาดแผลทั้งกายและจิตใจที่เคยเหวอะหวะ ได้รับการเยียวยาด้วยคืนวันอันแสนธรรมดา ที่พวกเขาค่อยๆ ประคับประคองและสร้างมันขึ้นมาด้วยกัน
ลมพัดกลิ่นเค็มของทะเลมาปะทะใบหน้า
แสงแดดส่องกระทบผืนน้ำสีครามที่ทอดยาว
คลื่นสีขาวซัดเข้าฝั่ง
ทิ้งรอยเปียกไว้บนทรายสีอ่อน
10 ปีแล้ว... ที่เรื่องราวเหล่านั้นกลายเป็นเพียงฝันร้ายซึ่งถูกกาลเวลาชะล้างไป บาดแผลทั้งกายและจิตใจที่เคยเหวอะหวะ ได้รับการเยียวยาด้วยคืนวันอันแสนธรรมดา ที่พวกเขาค่อยๆ ประคับประคองและสร้างมันขึ้นมาด้วยกัน
ลมพัดกลิ่นเค็มของทะเลมาปะทะใบหน้า
แสงแดดส่องกระทบผืนน้ำสีครามที่ทอดยาว
คลื่นสีขาวซัดเข้าฝั่ง
ทิ้งรอยเปียกไว้บนทรายสีอ่อน
10 ปีแล้ว... ที่เรื่องราวเหล่านั้นกลายเป็นเพียงฝันร้ายซึ่งถูกกาลเวลาชะล้างไป บาดแผลทั้งกายและจิตใจที่เคยเหวอะหวะ ได้รับการเยียวยาด้วยคืนวันอันแสนธรรมดา ที่พวกเขาค่อยๆ ประคับประคองและสร้างมันขึ้นมาด้วยกัน
สิบปีผ่านไปไวราวกับโกหก
ในตอนนี้ผมกำลังเปิดร้านขายดอกไม้อยู่ล่ะ ถึงตอนแรกจะเป็นสัตวแพทย์ก็เถอะ แต่เพราะมันเหนื่อยผมเลยเลือกที่จะลาออกมาเเอง อีกอย่างนึงผมอยากจะใช้เวลากับคนที่ผมรักเยอะ ๆ ด้วย
ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมาผมตามหาสิ่งที่เรียกว่า ‘ความสุข’ มาตลอดเลย แม้จะฟังดูง่ายแต่มันไม่ง่ายสำหรับผมเลยครับ
สิบปีผ่านไปไวราวกับโกหก
ในตอนนี้ผมกำลังเปิดร้านขายดอกไม้อยู่ล่ะ ถึงตอนแรกจะเป็นสัตวแพทย์ก็เถอะ แต่เพราะมันเหนื่อยผมเลยเลือกที่จะลาออกมาเเอง อีกอย่างนึงผมอยากจะใช้เวลากับคนที่ผมรักเยอะ ๆ ด้วย
ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมาผมตามหาสิ่งที่เรียกว่า ‘ความสุข’ มาตลอดเลย แม้จะฟังดูง่ายแต่มันไม่ง่ายสำหรับผมเลยครับ
ถึง...คู่หมั้นผู้ฝ่าฟันจนกลายเป็นรักนิรันดร์
ดั่งคลื่นที่โอบอุ้ม ดั่งดวงดาวที่นำทาง
10 ปี ดั่งบทพิสูจน์ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยเรื่องราว
เพราะพายุที่เคยผ่านมา...จึงทำให้รู้ว่าความเงียบสงบ
ในอ้อมกอดของกันและกันนั้นมีค่าเพียงใด
+
ถึง...คู่หมั้นผู้ฝ่าฟันจนกลายเป็นรักนิรันดร์
ดั่งคลื่นที่โอบอุ้ม ดั่งดวงดาวที่นำทาง
10 ปี ดั่งบทพิสูจน์ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยเรื่องราว
เพราะพายุที่เคยผ่านมา...จึงทำให้รู้ว่าความเงียบสงบ
ในอ้อมกอดของกันและกันนั้นมีค่าเพียงใด
+
ฉันมีคนที่คอยมาดูแลฉันแต่ก็ยังไม่ค่อยชินซักเท่าไรเพราะฉันชินกับการเป็นผู้ดูแลและปกป้องเสียมากกว่าถ้าไม่นับพี่ๆ หรือผู้ใหญ่ที่เคยรู้จักซึ่งฉันเคยเจอเขาเมื่อ 10 ปีก่อนที่เป็นฝ่ายดูแลฉัน
แต่สักวันนึง...
พวกเราจะได้อยู่ด้วยกันแบบนี้รึเปล่านะ ?
'ฮิซาชิ'
คำสัญญาและการมีชีวิตของพวกเราคงจะมีความหมายมากยิ่งขึ้นไปอีกนั่นล่ะนะ
อาโอโซระ โควงะ หรือถ้าเอาตามความเคยชินก็โยชิดะ โควงะ
ใน 10 ปีให้หลัง ณ ตอนนี้ได้เป็นครูสอนยูโดรวมถึงรับเด็กคนนึงมาเลี้ยง
เด็กคนนี้ชื่อสึบาเมะ
และนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันต้องการจะดูแลเด็กคนนี้รวมถึงอยากเป้นที่พึ่งพาให้เขาในฐานะ'แม่'ให้เขา
หน้าตาของเด็กคนนี้เหมือนกับเหมือนนั่นราวกับแกะ รวมถึง...ชอบดนตรีเหมือนกัน
บางทีก็คิดถึงหมอนั่นเหมือนกันนะ..
อาโอโซระ โควงะ หรือถ้าเอาตามความเคยชินก็โยชิดะ โควงะ
ใน 10 ปีให้หลัง ณ ตอนนี้ได้เป็นครูสอนยูโดรวมถึงรับเด็กคนนึงมาเลี้ยง
เด็กคนนี้ชื่อสึบาเมะ
และนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันต้องการจะดูแลเด็กคนนี้รวมถึงอยากเป้นที่พึ่งพาให้เขาในฐานะ'แม่'ให้เขา
หน้าตาของเด็กคนนี้เหมือนกับเหมือนนั่นราวกับแกะ รวมถึง...ชอบดนตรีเหมือนกัน
บางทีก็คิดถึงหมอนั่นเหมือนกันนะ..
เด็กชายตรงหน้าเดินยิ้มร่า ชี้นู่นชี้นี่ด้วยความร่าเริง
เขาพูดกับบางอย่างด้านหลังอย่างไม่หยุดปาก แม้จะไม่มีใครเห็นอะไรเลยก็ตามที
“นี่ๆดูนั้นสิครับ“
”เค้กล่ะ ผมอยากกินเค้กล่ะ!“
‘อื้อ เห็นแล้วล่ะครับ’
’พวกเราไปซื้อเค้กที่อาคัตสึกิชอบกันเถอะ‘
”เย้ ฮ่ะๆ“
.
.
.
แม้จะผ่านมา 10 ปี ผมก็ยังมีความสุขดีล่ะครับ
เด็กชายตรงหน้าเดินยิ้มร่า ชี้นู่นชี้นี่ด้วยความร่าเริง
เขาพูดกับบางอย่างด้านหลังอย่างไม่หยุดปาก แม้จะไม่มีใครเห็นอะไรเลยก็ตามที
“นี่ๆดูนั้นสิครับ“
”เค้กล่ะ ผมอยากกินเค้กล่ะ!“
‘อื้อ เห็นแล้วล่ะครับ’
’พวกเราไปซื้อเค้กที่อาคัตสึกิชอบกันเถอะ‘
”เย้ ฮ่ะๆ“
.
.
.
แม้จะผ่านมา 10 ปี ผมก็ยังมีความสุขดีล่ะครับ
นี่ ปู่ ตั้งแต่ตอนนั้นก็ผ่านไปตั้ง10ปีแล้วนะ—
อันที่จริงหลังจากจบเรื่องในวันนั้นผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าจะไปไหนต่อ
ไม่มีศาลเจ้าให้อยู่
ไม่มีปู่ที่เป็นครอบครัวคนสุดท้าย
ไอเรื่องที่จะไปอยู่บ้านที่จัดหามาให้ ไม่เอาด้วยหรอก ทีแรกผมก็คิดว่า..คงต้องหาเรื่องนอนโรงพยาบาลต่อซะแล้ว
แต่ว่านะ— ตอนนี้ผมย้ายมาอยู่ที่เกียวโตแล้วน่ะ เหมือนไม่ได้กลับมาตั้งนานแหนะ
+
นี่ ปู่ ตั้งแต่ตอนนั้นก็ผ่านไปตั้ง10ปีแล้วนะ—
อันที่จริงหลังจากจบเรื่องในวันนั้นผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าจะไปไหนต่อ
ไม่มีศาลเจ้าให้อยู่
ไม่มีปู่ที่เป็นครอบครัวคนสุดท้าย
ไอเรื่องที่จะไปอยู่บ้านที่จัดหามาให้ ไม่เอาด้วยหรอก ทีแรกผมก็คิดว่า..คงต้องหาเรื่องนอนโรงพยาบาลต่อซะแล้ว
แต่ว่านะ— ตอนนี้ผมย้ายมาอยู่ที่เกียวโตแล้วน่ะ เหมือนไม่ได้กลับมาตั้งนานแหนะ
+
10 ปีผ่านไปไวเหมือนโกหก
ทุกการสูญเสีย ความเจ็บปวด ความเสียใจ ทุกๆอย่างในตอนนั้นยังคงจำได้ดี
สิ่งนึงที่ตั้งเป้าแน่วแน่หลังจากรอดชีวิตมาได้ คือการที่จะเล่าเรื่องราวลงผืนผ้าใบ เพื่อ"จดจำ"ทุกๆคนที่ได้จากลาหายไป ณ ตอนนั้น
จะวาดต่อไป เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีใครถูกลืมไว้ข้างหลัง
10 ปีผ่านไปไวเหมือนโกหก
ทุกการสูญเสีย ความเจ็บปวด ความเสียใจ ทุกๆอย่างในตอนนั้นยังคงจำได้ดี
สิ่งนึงที่ตั้งเป้าแน่วแน่หลังจากรอดชีวิตมาได้ คือการที่จะเล่าเรื่องราวลงผืนผ้าใบ เพื่อ"จดจำ"ทุกๆคนที่ได้จากลาหายไป ณ ตอนนั้น
จะวาดต่อไป เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีใครถูกลืมไว้ข้างหลัง
10 ปี
เป็นช่วงเวลาที่นานพอจะให้หลายสิ่งเปลี่ยนแปลง
บางอย่างก็เกิดขึ้น บางอย่างก็สิ้นสุดลง
ผมเปลี่ยนชื่อตัวเอง ไปเรียนต่อ แล้วก็เข้าสอนในระดับมหาวิทยาลัย
เป็นเส้นทางชีวิตที่ดูไม่ค่อยแน่นอนเท่าไหร่
+
10 ปี
เป็นช่วงเวลาที่นานพอจะให้หลายสิ่งเปลี่ยนแปลง
บางอย่างก็เกิดขึ้น บางอย่างก็สิ้นสุดลง
ผมเปลี่ยนชื่อตัวเอง ไปเรียนต่อ แล้วก็เข้าสอนในระดับมหาวิทยาลัย
เป็นเส้นทางชีวิตที่ดูไม่ค่อยแน่นอนเท่าไหร่
+
10 ปีที่ผ่านมาเป็นไงบ้างหรอ?
ก็แค่ใช้ชีวิต ไม่มีอะไรมากมาย ต้นปีค่อนข้างหนักหนาไปหน่อย กว่าจะจัดการตัวเองได้
จริงสิ ฉันเกิดวันเดียวกับวันภัยพิบัตินี่หน่า รู้ตัวอีกทีก็อายุ28แล้วสินะ ลืมไปเลย
ช่างเถอะ เอาเป็นว่าปีนี้สำหรับฉัน เดือน7เป็นที่น่าจดจำที่สุดเลยล่ะ นาโอเอะได้แต่งงานและหลังจากวันนั้น..
เอาเป็นว่าเรามาเจอกันดีกว่า ไว้ถ้าอยากรู้จะเล่าให้ฟังแล้วกัน
- ชินเงน
10 ปีที่ผ่านมาเป็นไงบ้างหรอ?
ก็แค่ใช้ชีวิต ไม่มีอะไรมากมาย ต้นปีค่อนข้างหนักหนาไปหน่อย กว่าจะจัดการตัวเองได้
จริงสิ ฉันเกิดวันเดียวกับวันภัยพิบัตินี่หน่า รู้ตัวอีกทีก็อายุ28แล้วสินะ ลืมไปเลย
ช่างเถอะ เอาเป็นว่าปีนี้สำหรับฉัน เดือน7เป็นที่น่าจดจำที่สุดเลยล่ะ นาโอเอะได้แต่งงานและหลังจากวันนั้น..
เอาเป็นว่าเรามาเจอกันดีกว่า ไว้ถ้าอยากรู้จะเล่าให้ฟังแล้วกัน
- ชินเงน
.
.
[ ประกาศอีเว้นท์สำคัญ! พบกับทัวร์ครั้งใหม่ของศิลปินชื่อดัง ที่ครั้งนี้ได้เดินทางมาจัดแสดงที่ญี่ปุ่นตามคำเรียกร้องของเหล่าแฟนๆที่ล้นหลาม !! ]
[ เตรียมร่างกายให้พร้อม แล้วออกไปกระโดด very very jumpu กันสุดเหวี่ยง! ดังนั้นโปรดติดตามข่าวสารของพวกเราอย่าบใกล้ชิดด้วยนะครับ! ]
[ แล้วพบกันนะครับ!! รอบนี้รุกิติดแฮร์พีชด้วยล่ะ! ]
.
.
[ ประกาศอีเว้นท์สำคัญ! พบกับทัวร์ครั้งใหม่ของศิลปินชื่อดัง ที่ครั้งนี้ได้เดินทางมาจัดแสดงที่ญี่ปุ่นตามคำเรียกร้องของเหล่าแฟนๆที่ล้นหลาม !! ]
[ เตรียมร่างกายให้พร้อม แล้วออกไปกระโดด very very jumpu กันสุดเหวี่ยง! ดังนั้นโปรดติดตามข่าวสารของพวกเราอย่าบใกล้ชิดด้วยนะครับ! ]
[ แล้วพบกันนะครับ!! รอบนี้รุกิติดแฮร์พีชด้วยล่ะ! ]
เขาคิดเอาไว้ว่าจะเรียนไปจนกว่าจะไม่มีอะไรให้เรียน
ดังนั้นปริญญาเอกจึงเป็นประตูด่านสุดท้าย
ท่าทาง"คุณหมอสัตวแพทย์เฉพาะทางสัตว์พิเศษ"คนนี้จะทำงานควบกับการอ่านหนังสืออย่างเอาเป็นเอาตาย
นี่คือเส้นทางชีวิตที่เขาเลือกเอง
เขาคิดเอาไว้ว่าจะเรียนไปจนกว่าจะไม่มีอะไรให้เรียน
ดังนั้นปริญญาเอกจึงเป็นประตูด่านสุดท้าย
ท่าทาง"คุณหมอสัตวแพทย์เฉพาะทางสัตว์พิเศษ"คนนี้จะทำงานควบกับการอ่านหนังสืออย่างเอาเป็นเอาตาย
นี่คือเส้นทางชีวิตที่เขาเลือกเอง
หลังจากช่วงเวลานั้นนี่ก็ผ่านมาสิบแล้วงั้นหรอ ไม่รู้ตัวเลยแหะ....
ผ่านมาสิบปี
เขาไม่ได้ยิ่งใหญ่ ไม่ได้โดดเด่นอย่างที่ฝัน
รอยแผลที่เคยมองว่าเป็นความอ่อนแอ วันนี้กลับกลายเป็นหลักฐานว่าเขาผ่านอะไรมาบ้าง
หากให้มองย้อนกลับไป เขาไม่ได้ภูมิใจกับความสำเร็จเท่านั้น แต่ภูมิใจที่ครั้งหนึ่ง…เขา “ไม่ยอมแพ้” ต่อชีวิตของตัวเอง
หลังจากช่วงเวลานั้นนี่ก็ผ่านมาสิบแล้วงั้นหรอ ไม่รู้ตัวเลยแหะ....
ผ่านมาสิบปี
เขาไม่ได้ยิ่งใหญ่ ไม่ได้โดดเด่นอย่างที่ฝัน
รอยแผลที่เคยมองว่าเป็นความอ่อนแอ วันนี้กลับกลายเป็นหลักฐานว่าเขาผ่านอะไรมาบ้าง
หากให้มองย้อนกลับไป เขาไม่ได้ภูมิใจกับความสำเร็จเท่านั้น แต่ภูมิใจที่ครั้งหนึ่ง…เขา “ไม่ยอมแพ้” ต่อชีวิตของตัวเอง