เริ่มละนะ 3 2...1 ยะโฮ่ !! สวัสดีครับทุก ๆ คน พวกเราคือ
[ ชมรมวิทยุกระจายเสียง-โทโมยาสึ ]

ครับ ! หายหน้าหายตากันไปนานทีเดียวที่เราไม่ได้โชว์หน้ากันปกติได้ยินแค่เสียง แต่เนื่องจากวันนี้เราได้รับโอกาสพิเศษจากทางโรงเรียนให้เป็นพิธีกรวันนี้นั่นเองครับ

วี๊ด—ขอบคุณไมค์ที่มาหอนส่งกันตอนท้าย

หัวเราะแหะ ๆ กลบเกลื่อน
หมดเท่แล้วสิเรา

@ryusei-rkm.bsky.social

15/06 เวลา 13.00 น. 📍เวทีการแสดง

#2BアリスRKM #BunkasaiRKM

เมื่อม่านได้เปิดขึ้นมา…
“กาลครั้งหนึ่ง เด็กสาวได้พบกระต่ายสีขาวที่ถือเรือนเวลา”
“เพียงก้าวเดียวที่เธอตัดสินใจเดินตาม…”
“ทว่า..ลกธรรมดาก็แปรเปลี่ยนเป็น ดินแดนแสนมหัศจรรย์!”

🎥 รับชมได้ที่นี่
👉 bit.ly/4s6Kqnm
📖 ข้อมูลรายละเอียด
👉 bit.ly/49hrlaJ

🎞️ วิดีโอจัดทำโดย
ผปค[email protected]

อ่าว! เฮ้ย! เฮ้ย! เปียโนสุดตราตรึงยังไม่ทันหายไปจากบรรยากาศจู่ ๆ ทำนองสนุกสนานก็แทรกเข้ามาและสมาชิกชมรมทุกคนแสตนบายยังตำแหน่งของตัวเอง

@rkm-yuusei.bsky.social

(มานม่ายทันเลยเป็นงานกลุ่มไงต้ะ ><)

"....そんな恋にしよう
私と貴方の 恋物語"

นี่คือเรื่องราวความรักระหว่างฉันกับคุณ

ส่งเพลงกระบวนสุดท้ายตรงยังผู้คนตรงหน้า และก่อนดนตรีสิ้นสุดลง

"หัวใจของผมถูกขโมยไปใน"
ชูมือขึ้นสุดแขนนับ "3! 2! 1!"

"Koi Dorobou! (恋泥棒)"
"ขอบคุณครับทุกคน!!"

@rkm-ryouji.bsky.social

จัดแจ็คเก็ตสักนิด ขยับไมโครโฟนสักหน่อย

เอาล่ะ

สายตาที่เต็มด้วยความรู้สึกส่งยังผู้ชมตรงหน้าจังหวะเดียวกับแสงไฟสบลงบนแววตา เผยยิ้มเบาบาง ก่อนละยังใครอีกคนที่ยืนอยู่เคียงกัน

@ryusei-rkm.bsky.social

"หา อะไรนะครับ~"

"แนะนำสมาชิกน่ะเหรอ~ อืม~"

ทำทีคิดหนักเอายังไงดีน้า

"ผมจะลองคิดดูอีกทีหลังพาทุกคนไปสนุกสุดเหวี่ยงกับโชว์ของพวกเรา ตอนนี้มีเพลงต่อไปรอส่งเสียงเพราะ ๆ ให้ทุกคนได้ฟังอยู่ คงต้องส่งเวทีให้กับคุณนักร้องแล้วล่ะ ฝากด้วยนะครับ~"

มือข้างหนึ่งผายออก นำสายตาสู่คุณรุ่นน้องที่อีกฝั่งหนึ่งของเวที

@ayane-rkm.bsky.social

"เดี๋ยว~ เดี๋ยว~ ก่อนไปฟังเพลงต่อไป ผมคิดว่าคุณผู้ชมคงอยากรู้จักพวกเราแล้ว" ยกมือปรามรุ่นน้องพลังงานสองร้อยข้าง ๆ

"ครับ และที่เพิ่งจบไปเมื่อครู่คือเพลงแรกจากพวกเรา ชมรมดนตรีที่เจ๋งที่สุดในโรงเรียนมัธยมปลายโทโมยาสึ"

"โทโมยาสึ มิวสิค~ คลับ~!"
"หวังว่าจะไม่ได้ออกมาทักทายทุกคนช้าจนเกินไปนะครับ"

พร้อมเสียงรัวฉาบและกีตาร์ชุดใหญ่ แต่เหมือนจะขาดอะไรบางอย่างไป

♫

ดนตรีสุดท้ายแผ่วลง

ความตื่นเต้นจากเพลงเมื่อครู่ไม่ทันได้คลาย ลิ่มคีย์บอร์ดสองสามโน๊ตไล่เสียงหยอกล้อ

"เปิดตัวได้เท่สุด ๆ ไปเลยไม่ใช่เหรอ~ เนอะ? ทุกคน?"

อะไรแบบนี้ก็ต้องหาพวกใช่ม้า?

@rkm-yuusei.bsky.social

"แบบนั้นต้องมาหากันหน่อยแล้ว ฝาแฝดส้มวันคริสต์มาสเชียวน้า~"

แค่ฟังยังนึกภาพตามออก มือป้องปากกลั้นขำคิกคักเดี๋ยวคนที่กำลังถูกพูดถึงได้ยินเข้า

ส่วนอีกเรื่อง...

"มอไซค์?"

ถามซ้ำจนเหมือนเด็กเล่นต่อคำ พยายามเก็บสีหน้าขณะที่คำถามผุดในหัวเป็นสิบให้ทำตัวสบาย ๆ ตามปกติได้ไง??!

"เอ่อ คือ ผมไปทางเมืองเก่า... ทางผ่านเหรอ?"

เหมือนจะปฏิเสธแต่ก็ไม่ได้ห้าม ยืนกะพริบตาปริบ ๆ อยู่แบบนั้น

(โดนจับได้แล้ว!? น้ำตุวเดียวกันด้วยน่ารักจังง 😭🫵🏻)

ถึงจะไม่เข้าใจเท่าไหร่แต่เสียงหัวเราะพานให้ขำตาม เขย่ามือเบา ๆ แทนบีบมือกลับไป

"ครับ อิบุยดีใจที่ได้รู้จักมิสึคามิคุงนะครับ"
"ตรงนี้ลมค่อนข้างแรง ถ้าไม่ติดอะไร... สนใจเดินเล่นด้วยกันหน่อยไหม"

สังเกตอีกฝ่ายต้องจัดการกับผมหน้าบ่อย ๆ ไม่ได้พกกิ๊บหรืออะไรทำนองนั้นติดมาด้วย เลยออกปากชวนไปจุดอื่นแทน

รีแอคอะไรนั่นน่ะ คราวนี้เหงื่อตกของจริง มองสลับไปมาไม่เข้าใจอะไรเลย

“อะ…? อิบุย??”

“ผมเหรอ?”

มืออีกข้างชี้ตัวเอง

(เท่เท่แบบนิ้ขอโตเป็นสปาร์กี้ได้ไม๊)

เลิกคิ้วสงสัย พยายามจับสังเกตสีหน้าแต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ ครั้งหน้าคงต้องพูดให้บ่อยขึ้นแล้วล่ะ

"พอบอกว่านายเหมือนสตอเบอรี่ เจ้านั่นก็เหมือนคิฮารุคุงขึ้นมาเลย~"

หัวเราะเบา ๆ กับอะไรสักอย่างสีส้มที่แถมมาด้วย อาจจะเพราะเพิ่งผ่านหน้าผ่านตากันไปไม่นานเลยอดนึกถึงไม่ได้

ฟังผิดรึเปล่า

"เห ไปส่ง?"

ยิ้มแห้งจนเห็นได้ชัด

"เอ่อ~ นั่นน่ะ จะไม่รบกวนนายไปหน่อยเหรอ~"