"หือ? ม—ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมทำแค่แจกผ้าเอง ไม่ได้หนักหนาอะไรเท่าไหร่ครับ"

"แต่อามามิยะซังไปช่วยคนมานี่นา ยังดูเหนื่อยอยู่ด้วย พักก่อนเถอะนะครับ..."

เขากล่าวปฏิเสธอีกฝ่ายไป —ไม่ใช่ว่าไม่อยากรับน้ำใจของคนตรงหน้า เพียงแต่กลัวว่าจะเป็นการเพิ่มภาระให้เจ้าตัวมากกว่าเดิมเท่านั้น

(ได้เลยคับเซมไป🙌)

สัมผัสบริเวณลาดไหล่และเสียงทักทายจากด้านหลังที่ไร้สัญญาณบอกล่วงหน้าทำเอาเขาตกใจไม่น้อย โชคดีที่ยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่งได้อยู่บ้าง...นิดหน่อย

—ก่อนที่ใบหน้าผินไปทางต้นเสียงอย่างรวดเร็ว เป็นเพื่อนร่วมชั้นนี่เอง

"อย่างน้อยคุณก็ได้ยิ—เอ่อ...ครับ ครั้งหน้าผมจะพยายามเพิ่มระดับเสียงนะครับ..."

กล่าวพลางหัวเราะแหะ ๆ ปิดท้าย

ชายหนุ่มร้อง 'อ๋อ' เบา ๆ หลังได้ทราบที่มาของเจ้าหมึกสีแดงสะดุดตา ก่อนจะถูกดึงความสนใจกลับมาอีกครั้งด้วยคำขอของอีกฝ่าย

"ได้ครับ ผมจะพยายามเบามือให้นะ...จะได้ไม่เผลอปลุกเจ้าตัวเล็กนี่"

ว่าพลางกระชับกองผ้าในอ้อมแขนให้ร่นลงจนพ่นข้อมือ —เลิกแขนเสื้อทั้งสองชั้นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปพาแขกจากท้องทะเลออกจากศีรษะของหญิงสาว

—และเหมือนเจ้านี่จะไม่ยอมปล่อยจริง ๆ

ชายหนุ่มเดินมาตามคำขานของเจ้าของเสียงก่อนจะยื่นผ้าขนหนูในมือให้ พร้อมกับโค้งตัวรับคำขอบคุณ

ดวงตาใต้ผมหน้าม้าถือวิสาสะกวาดมองอีกคนเพื่อเช็คความปลอดภัย —โชคดีที่นอกจากเนื้อตัวที่เปียกโชกแล้วก็ไม่พบบาดแผลที่เห็นจากภายนอก แต่เหมือนเจ้าตัวจะล้ากว่าปกตินิดหน่อย—? จึงเอ่ยถามออกไป

"อามามิยะซังหาที่นั่งพักก่อนไหมครับ? —ตรงนี้ยังโดนลมทะเลอยู่เลย เดี๋ยวจะหนาวกว่าเอาได้น่ะครับ..."

ชายหนุ่มโค้งตัวให้แทนการกล่าวคำลา

เขามองตามแผ่นหลังของอีกฝ่ายไปเรื่อย ๆ เมื่อมั่นใจว่าเจ้าตัวไปถึงที่หมายแล้วจึงกลับมาให้ความสนใจกับการแจกจ่ายกองผ้าในอ้อมแขนต่อ

—เพราะตอนนี้ตัวเขาดูจะทำได้แค่นี้

(เค้าจบตรงนี้คับ🙌 ทางนั้นจะตัดจบตรงนี้เช่นกันหรือต่อเทิร์นเพิ่มอีกนิดนึงก็ได้ค่ะ! ขอบคุณที่แวะมารับผ้าขนหนูมาก ๆ เลยย🥺🙏)

(ได้เลยคับ🥺💞)

"อ๊ะ—ได้ครับ"

ขานตอบพลางยื่นผ้าขนหนูในมือให้คนตรงหน้า ดวงตาทั้งสองข้างถือวิสาสะมองสำรวจความปลอดภัยของอีกฝ่ายด้วยความเคยชิน —เมื่อเห็นว่าไม่ได้รับบาดเจ็บจึงโล่งใจ

กลับกัน สายตาพลันสะดุดเข้ากับเข็มกลัดชั้นปีบนเสื้อคลุมพิธีการที่เปียกโชก

"ปีหนึ่งเหรอครับ?...โชคไม่ดีเลยนะครับที่เจอเรื่องแบบนี้ตั้งแต่วันแรก..."

"อ่า...โชคไม่ดีเลยนะครับ..."

"แต่หลังจากนี้คงจะมีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นแน่นอนครับ! ถือว่าวันนี้ฟาดเคราะห์ไป"

คิดว่า...นะครับ

เป็นประโยคที่จงใจไม่พูดออกไป ถึงตัวเขาเองจะไม่ค่อยเชื่อวลีที่ว่า 'ฟ้าหลังฝนย่อมสวยงามเสมอ' เท่าไรนัก แต่การบั่นทอนกำลังใจเด็กปีหนึ่งคงไม่ใช่เรื่องดี

แม้จะได้ยินดังนั้น แต่ก็ไม่วายหันซ้ายหันขวาเพื่อเช็คสภาพของอีกคนอยู่ดี —แต่เมื่อเจ้าตัวบอกว่าไม่เป็นไรเขาก็ไม่ควรเซ้าซี้ จึงทำเพียงพยักหน้ารับทราบคำตอบของอีกฝ่าย

"ง งั้น เตนท์ช่วยเหลือผู้ประสบภัยแสตนบายรออยู่ตรงนั้นนะครับ"

"ถ้าขาดเหลือหรือต้องการอะไรเพิ่มเติมไปติดต่อที่นั่นได้เลยนะ"

กล่วพลางชี้นิ้วไปยังสถานที่ดังกล่าว

"ผมขอตัวไปแจกผ้าขนหนูต่อ...ขอโทษที่นำทางไปให้ไม่ได้นะครับ..."

(ได้เล้ยย ค เค้ามาแล้วว ขอโทษที่ช้านะคะorz)

ผ้าขนหนูในมือถูกส่งให้คนตรงหน้าพร้อมกับโค้งตัวรับคำขอบคุณไปพลาง เมื่อเห็นอีกฝ่ายผ่อนคลายขึ้นจึงโล่งใจ

มาฮิโระถือวิสาสะมองสำรวจความปลอดภัยของเจ้าตัวอีกครั้ง เผื่อมีอะไรติดมาจากทะเลจะได้เอาออกได้ทันท่วงที—

โชคดีที่ไม่มีอะไรแปลก ๆ เช่น สาหร่าย หรือปลาหมึก—? ก่อนสายตาจะพลันหยุดลงที่เข็มกลัดชั้นปีของเจ้าตัว

"ปีหนึ่ง...เหรอครับ?"

"คุณครับ...รับผ้า—"

ยังไม่ทันจบประโยคดี ก้อนสีแดง ๆ บนศีรษะของคนตรงหน้ากลับดึงดูดความสนใจจากเขาไปเสียหมด

"คุณเซย์นะ...เลี้ยงหมึกด้วยเหรอครับ? ไม่คยรู้มาก่อนเลย"

"สีเดียวกับสีผมของคุณด้วย —เข้ากันดีนะครับ..."

(แวะมาบวกเด่กอ้วม)

บริเวณชายฝั่งของเกาะ —มาฮิโระกำลังเดินไปเดินมาเพื่อแจกผ้าขนหนูให้แก่ผู้ประสบภัยและผู้ช่วยเหลือคนอื่น ๆ

สายตากวาดไปรอบ ๆ จนสะดุดเข้ากับร่างของหญิงสาวอันคุ้นตา เมื่อมองดูดี ๆ จึงพบว่าเธอเองก็ตัวเปียกโชกเช่นกัน

—จึงไม่รอช้าที่จะเข้าไปหยิบยื่นผ้าผืนหนา เผื่อจะช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บได้บ้าง

(+)

(ได้เลยค้าบ🤲)

ผ้าขนหนูในมือถูกโอนย้ายเจ้าของพร้อมเสียงขอบคุณที่ได้รับจากผู้ที่คาดว่าจะเป็นผู้ประสบภัย

มาฮิโระถือวิสาสะสำรวจความปลอดภัยของคนตรงหน้า —เมื่อพบว่าทั่วทั้งร่างของอีกฝ่ายเปียกชุ่มไปหมดจึงเริ่มไม่แน่ใจว่าผ้าผืนเท่านี้จะช่วยได้

"คุณ...โอเคไหมครับ? ถ—ถ้าไม่รังเกียจเอาเสื้อผมไปคลุมตัวก่อนได้นะครับ เผื่อจะช่วยให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นสักนิดก็ยังดี..."

เอ่ยถามไปด้วยเสียงตะกุกตะกัก

(จะเป็นผู้ประสบภัยที่ตกน้ำป๋อมแป๋ม หรือคนที่ไปช่วยผู้ประสบภัยจนตัวเปียกก็แวะมารับผ้าขนหนูได้นะคะ🥺💞🤲)