ได้ยินคำว่าโยไคใบหน้าก็เปลี่ยนไปเพียงชั่วครู่ก่อนจะเผยยิ้มร่าให้เช่นเดิม

「ถ้าถึงเวลานั้นฉันขอเป็นคนปราบรุ่นพี่นะ ?」

เห็นการเตรียมการของอีกคนก็ไม่รอช้ารีบลุกขึ้นเตรียมพร้อมตาม แต่ก็ไม่นึกว่าจะเริ่มเลยเช่นนี้

ก้อนหินเข้ามาเฉียดหัวไหล่แต่รินเซะก็หลบได้ทันอย่างหวุดหวิด

「รุ่นพี่สึกิโนะ !?!? ให้สัญญาณเตือนกันหน่อยสิ !!」

เจ้าตัวโวยวายขึ้นมาที่อีกคนไม่ให้เวลาเตรียมตัว

(+)

ตัวกำลังพลิกเอียงไปหาแต่ก็ต้องดีดตัวหลบก้อนหินที่ถูกปาเข้ามาใส่ กะพริบตาปริบ ๆ กำลังประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้น

ก่อนจะหัวเราะชอบใจออกมา

「รุ่นพี่คิดจะปาใส่ฉันยังเร็วไปอีก100ปีนะ」

「แต่นี่คือสิ่งที่รุ่นพี่อยากเล่นกับฉันสินะ ? เอาสิ ! มาแข่งกันไหม ? ใครโดนก่อนคนนั้นแพ้ !」

เสนอกติกาการเล่นขึ้นมา ส่วนคนแพ้จะต้องทำอะไร...คิดไม่ออกแฮะ ไว้ชนะค่อยคิดล่ะกัน

" ใช้ ๆ ไปเถอะยังไงดวงก็รีทุกวันอยู่แล้วนี่น่า~ "

ความเชื่อจากศาสตร์ไหนเนี่ย

" ฉันไม่ได้อู้สักหน่อย แค่ได้รางวัลของผู้ชนะนะ ? "

หัวเราะคิกคักชอบใจกำลังจะเดินออกไปแต่ปลายเท้าก็ต้องหยุดชะงักและหันกลับมาด้วยแววตาเป็นประกาย

" ฉันสวยจริง ๆ อ้อ !? "

เหมือนประโยคสุดท้าย คำที่เข้าหูจะมีเพียงแค่แม่คนสวยเท่านั้นนะ...

#SHR_Roleplay
[โรลเปิด&แยกรูท | ช่วงเที่ยงใกล้เวลาเรียน | ไม่อิงเวลาจริง]

ขณะที่'คุณ'กำลังเดินผ่านไปจู่ ๆ ก็รู้สึกถึงบางอย่างตกลงมาใส่หัวอย่างจังราวกับตั้งใจปาใส่

และเมื่อมองดูดี ๆ มันคือลูกอม แต่ลูกอมตกมาจากฟ้าเนี่ยนะ ?

「 โทษที ๆ มือลื่นน่ะ~ 」

เสียงนึงเอ่ยขึ้นมาจากด้านบนไม้ เมื่อเงยมองก็พบกับคนหน้าคุ้นกำลังนอนพักผ่อนอย่างสบายใจเฉิบอยู่ แม้อีกไม่กี่นาทีจะเริ่มเรียนแล้วก็ตาม...

รับฟังไปเรื่อย ๆ แม้ท่าทีจะดูเหมือนไม่ได้ฟังอยู่ก็ตาม

" นั่นสินะ~ ผู้ชายแค่สามคนเอง "

แถมรวมโยมิจังด้วย-
เอ๊ะ
ผู้ชาย ????????????????

หน้าหันขวับไปมองอยู่สักพัก จริงด้วยใส่เครื่องแบบนักเรียนชายนี่น่า ก่อนจะเผยยิ้มโดยไม่ได้พูดอะไรออกไป

หยิบลูกอมให้อีกชิ้น

" แต่ต่อให้ผู้ชายหรือผู้หญิงจะไม่เท่ากันยังไงการฝึกก็ไม่ต่างกันมากหรอกนะ "

ชูเยี่ยมให้เป็นกำลังใจ

" ยังไงที่นี่ก็แปลกอยู่แล้วนี่น่า ? "

ใบหน้าเผยยิ้มให้เมื่อเห็นว่าอีกคนนั้นก็ดูสนใจเช่นเดียวกัน เหมือนว่าเธอจะคิดว่าพวกเราเป็นพันธมิตรอู้งานกันแล้วล่ะ

ก่อนที่สายตาจะละไปมองโยไคอีกรอบท่าทางทะมัดทะแมงของมันกำลังตกปลาอย่างตั้งใจ

และในที่สุดーー

" ไชโย !! ฉันทายถูกล่ะ ! "

หันไปยิ้มเยาะให้อีกคน ว่าไงล่ะ ?

(( พี่ปี2ทำอะไร ))

#SHR_Event1_ปฐมนิเทศ

ปลายเท้าช่วยเหลืออย่างเต็มกำลังเท่าที่ทำไหว ทว่าตัวเธอไม่อาจรู้เลยว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือตุ๊กตาตัวน้อย ไม่ใช่คนที่ต้องรับความช่วยเหลือ

" ห่ม ๆ น้า "

ทำภารกิจเสร็จเรียบร้อยก็ได้ยินเสียงเรียกจากเพื่อนสนิท รินเซะหันไปด้วยความสงสัย แต่เห็นภาพตรงหน้าก็ยิ่งสงสัยกว่าเดิม ไหนจะคำพูดแบบนั้นอีก

" อะไรนะ โชคุง ? "

@shoshr.bsky.social

(( เหตุการณ์ที่สามารถเจอได้ในห้อง 2-C ในทุก ๆ วัน ฝากเพื่อน ๆ ปลุกทีนะ ))

(( รินจัง & โชคุง คร่อกฟี้ @shoshr.bsky.social ))

#SHR_Commu

「ถึงไม่มีพรสวรรค์ก็เป็นที่สุดได้ไม่ใช่รึไง ?」
「ทุกสิ่งล้วนเป็นเพราะตัวเราเองทั้งนั้น」

...

「ก็แค่พูดไปเรื่อย ไปพักกันดีกว่า~ ฉันขี้เกียจซ้อมแล้ว...」

____
軽島 凛世 - คารุชิมะ รินเซะ | Y2 | Susanoo 🍃

Doc : shorturl.asia/8WNSn || บวกได้ทุกโพสต์ที่เปิดเมนชั่น