#StillwaterAlphaPrison
#StillwaterAlphaThetaChi
#ออร์ก้าเขียนหนังสือ

บทที่หนึ่ง
ภาคนี้เล่าสามคนอย่างเคย

คนแรกคือคุณแอ็บบ็อต บาทหลวงรูปหล่อผู้ไว้หนวดทรงดินสอจากภาคที่แล้วนั่นเอง คนที่เคยพูดไว้ว่า ติดคุกเหนาะ ๆ 20 to Life ในภาคนี้เราจะมาตามติดคดีของเขากัน ☺️

ภาคนี้ 18+ น้อง ๆ ที่อายุไม่ถึงห้ามแอบหม่ามี้อ่านนา แต่ให้หม่ามี้อ่านแล้วเล่าให้ฟังแทนได้ แบบย่อ ๆ น่ะ

เคยไปฟังบรรยายของโปรดิวเซอร์ GDH เขาเล่าว่าแค่ประโยคนึงที่อ่านเจอในหนังสือแล้วทำให้เขาคิดเรื่องได้ เขายังพยายามติดต่อเพื่อซื้อมาเลยต่อให้แพงแค่ไหนเพราะมันช่วยให้ผลงานสมบูรณ์ โคตรรักค่ายนี้

ตัดภาพมาที่ฝั่งผู้จัดละคร....

บางทีเราอาจไม่ต้องชงจิ้นทุกอย่างก็ได้ เหลือที่ว่างให้มิตรภาพของคู่เพื่อน/platonicบ้าง---

เรื่องน่าช็อกในวงการนั้นอีกอย่าง ไปเจอเพื่อนคนนึงตอนเรียนเขียนบท ทฤษฎีแน่นมากมองปัญหาในบทออกหมด งานที่ไปต่อไม่ได้ร่วมปีเคลียร์ได้เพียงคุยกันแป๊ปเดียว ออร่าบก. ระดับท็อปมาเลย
แต่ต้องทำงานเป็นตัวเล็กๆ อยู่ในวงการเขียนบทซีรี่ส์เขียนตามผู้จัดสั่งไม่สามารถออกความเห็นหรือแย้งได้
แบบ เชี่ยเอ้ยยย ถ้าเป็นต่างประเทศศักยภาพขนาดนี้คืออนาคตบก. การ์ตูนตัวตึงในวงการได้เลย

พิมในนี้ละกัน แค่อยากรู้ว่าซักวันมองกลับมาเขาจะละอายใจกันบ้างมั้ยที่สร้างแผลใจให้คนตั้งหลายคน ที่ไม่ได้ผิดอะไร เพียงเพื่ออวยกันอยู่ในโอ่งว่า มุช่วลชั้นตระหนักรู้ ดีแล้วที่เรามาเจอกัน ทั้งโลกแม่งมีแค่พวกเราที่ตระหนักรุ้ คืออยากรู้จริงๆอะ การทำตัวเปนไม้บรรทัดของทุกอย่างทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้ดีเด่อะไรแต่มาไล่จั้ดชาวบ้าน คือมีความสุขมากไหม

เห็นชื่อหนังสืออนุทินาลัย แล้วคำที่เด้งขึ้นมาในหัวคือ RIPอนุทิน

แต่ FMA ที่สุดเจ๋งน่ะ เล่าเรื่องแบบเส้นตรงเลยนะ ตรงแบบ ตรงงงงงงงงงงงง พุ่งไปข้างหน้าไม่ไขว้เขว ไม่หยุดยั้ง 5555555

อาจฟังดูไม่แฟร์จริง แต่เคสซีรี่ส์หงสาฯ พอต่างคนต่างชี้แจงฝั่งตัวเองแล้ว ก็จบแบบต่างคนต่างอยู่ เป็นความกันมันไม่สนุกและเสียเวลาชีวิตมาก โดยเฉพาะกับฝั่งคนที่ต้นทุนน้อยกว่า ที่เหลือก็ให้ผู้บริโภคเป็นคนตัดสินใจ แบบนี้คือจบดีที่สุดแล้ว ส่วนเรื่องความเห็นที่ตามมาของคนอ่าน คนดูเป็นสิ่งที่ห้ามกันไม่ได้ ก็ต้องยอมรับไปตามนั้น

ไม่ใช่เคสแรก และคงไม่ใช่เคสสุดท้าย แต่หวังว่าต่อๆ ไปจะแฟร์กับ creator ขึ้น

เครื่องดนตรีมีอาถรรพ์

ฉาปปปปปปป

I can breath here hehehehehehe

น่ากลัวโคตรๆ ๆม่ได้อ่านการ์ตูนแล้วกลัวขนาดนี้มานานแล้วนะ นักวาดเก่งอ่ะ
www.readawrite.com/a/c25e1c23ba...

ในจุดๆนึง ไม่กล้าเขียนอะไรสุ่มเสี่ยงทัวร์ ก็เลยชื่นชมคนที่เขามั่นคงในจุดยืนของตัวเองมากๆ

ในจุดที่บอกว่าฉันทำไม่ได้เพราะฉันไม่มี(ต้นทุน/เงิน/เวลา/โอกาส or whatever) มันก็เป็นการปิดประตูความเป็นไปได้ด้วยตัวเองเลยนะ ตัวเราในตอนนี้นึกย้อนกลับไปก็รู้สึกว่าน่าเสียดายจัง ถ้ารู้จักแง้มประตูนั้นไว้ด้วยความหวังเล็กๆอยู่เสมอตั้งแต่ตอนนั้น อาจได้ค้นพบสิ่งที่ต้องการเร็วกว่านี้

ใครๆ ก็ว่าอิหนูเป็นตัวกาลกิณี เป็นร้าบานเื่อไหร่ฉิบหายรัวๆ แต่นุนะ นุว่านะ นุแอบคิดนะ นุว่าที่กาลกิณีอ่ะมีอีกคนเว้ย ตั้งแต่ขึ้นมาก็

โฮะๆ วันนี้ชั้นปั๊มหัวใจพี่อิติกลับมาได้แล้ว สั้นๆ! เริ่มใหม่หมด ไอ้การตะบี้ตะบันเขียนตามทรีทเม้นไม่เหมาะกับจั๋นเลย (แต่รอฟีลเป็นปีอ้ะนะ..?)

ทำไมกาตุนเก angstๆ เนื้อเรื่องแบบ gold เลยหละ อร่อยเลียจาน ต้องเสิร์ฟมาคู่กับเรพ/นอนคอน/ไม่ก็กรูมมิ่งตลอดเลยนะ…………….

บางทีก็อยากให้โลกนี้มีคนอยู่แค่ 1% บนยอดพีระมิดนั่น 99% ที่เหลือจะได้ไม่ต้องทนทุกข์อีกต่อไป

เคยไปทำ human design สมัยที่มันยังฟรี ไอ้ศูนย์ความกดดัน/แรงขับเคลื่อนตรงท้องกลวงโบ๋ ไม่มีอะไรเลย55555555 แบบ เข้าใจละทำไมเอ็งไม่เคยรู้สึก “ได้ทำสุดความสามารถ” กับอะไรเลย

อ่านจิ้งหรีดกับหมาแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นกระสอบทราย อุ้ก แอ้ก โดนต่อยอยู่อย่าง เจ็บว้อย พี่พอเหอะ พี่ ฟังก่อ- แอ้ก โอ้ก อห ทำไมไม่ไปให้ไกลกว่านี้ แอ้กกก อ๊ากกกกก

ซื้อหนุ่มบ้างานมาอ่านนานแล้ว อ่านไปสามเล่มก็ไม่ได้อ่านต่อ ไม่ค่อยตรงจริต จนเป็นเมะ รีบแจ้นไปดู ก็ยังรู้สึกไม่ตรงจริตอีกอยู่ดี

อยากได้นักแปลสำนวนแบบสมัยก่อนกลับมาอะ ที่เค้าโลคอลไลซ์เก่งๆ คือภาษานมเนยไม่ได้รังเกียจ ชอบด้วยซ้ำ แต่นี่แม่งนมจนจะเป็นชีสแล้ว อีกนิดแข็งเป็นวีลชีสเลย ถ้าเอาปาเต่า เต่าก็กระดองแตกอะ ท้อ🫩

“ต่อให้เจอคนอีกเยอะแยะแค่ไหนก็ไม่มีกู้เฟยคนที่สองแล้ว”

ประโยคนี้โรแมนติกมากจัง

ช่วงปีใหม่กลับบ้านไปไม่ได้เล่นติ้กต่อกเลย แฮปปี้มากกกก สมองปลอดโปร่ง