เขาไม่รู้ว่าที่อีกฝ่ายคอยถามย้ำเป็นเพราะเป็นห่วงหรือกำลังพยายามจับผิดที่เขาดูจะทำตัวน่าสงสัยกันแน่…

อากิฮิโตะขยับมือออกจากโค้ท เอื้อมมือไปแตะแก้มอีกฝ่ายด้วยมือที่เย็นเฉียบจนทำเอาคนโดนต้องสะดุ้ง

” …เชื่อยัง.. “

เขารู้ว่าฮายาโตะเป็นคนช่างสังเกต

แต่คราวนี้เขาคงจะประหม่าเกินไปเผลอเอามือซุกโค้ทมาตลอดทั้งทริป

อากิฮิโตะชะงักเล็กน้อย ชั่งใจอ้าปากค้างนิดก่อนจะตอบ

“ …..ก็นิดหน่อย.. ”

“ นายไม่หนาวหรอ ”

อากิฮิโตะเลือกนั่งข้าง ๆ รถเคลื่อนไปตามทางมุ่งหน้าไปที่หมู่บ้านของฮายาโตะ

มือที่ซุกอยู่ใต้โค้ทกำกล่องของขวัญแน่น.. หากถึงที่หมายเมื่อไหร่..

เขาจะ..หาจังหวะมอบมันให้

สำหรับเขาระยะห่างที่ไปดูจะใกล้..ใช้เวลาอยู่นานกว่าที่หัวใจจะเต้นช้าลงไม่ให้ประหม่าหรือตื่นเต้นเกินไป

….อากิฮิโตะขมวดคิ้วก่อนจะส่ายหัว

“ แค่ทำให้ไม่ได้ยินมันไม่พอหรอก…. ”

…. “ ขึ้นรถไปส่งนายก่อนค่อยว่ากันทีหลัง.. ”

มายืนรอรถก็เหลือบมองเพื่อนก่อนตอบกลับ

” แล้วนายก็กลับคนเดียวอีกน่ะสิ.. “

อากิฮิโตะเลิกคิ้วหันมองขณะที่เท้ายังคงก้าวเดิน “ ….ห้ะ.. ”

“ แล้วนายจะไปส่งฉันอีกรอบทำไม… “ จับดึงแก้มดึงสติเพื่อนดู

….ไม่ได้หมายถึงแบบนั้น..

ตอนรุ่นน้องนึกอยากจับมันก็ทำได้เลยอยู่หรอก แต่ไอแบบนี้จะไปลอกว่าขอจับมือเดินหน่อยได้มั้ยก็ดูกระไร..

อากิฮิโตะขยับมือยุกยิก แต่สุดท้ายก็เก็บมือเข้ากระเป๋าเสื้อโค้ท

“ นั่งไปลงบ้านนายก่อนก็แล้วกัน ”

อากิฮิโตะหันหลังเดินกลับ แต่ก็หันกลับไปมองทางอพาร์ตเท้นของเอย์เก็นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะรีบก้าวยาวตามเพื่อนไป

“ อือ ” ขานตอบก่อนจะขยับไปเดินอยู่ข้าง ๆ

หวังว่าเสียงแว่วที่เขาได้ยินคงเป็นแค่เสียงที่ไม่ได้เป็นอันตรายอะไร

“ อย่าเดินไปก่อนล่ะ ซากุราอิ.. เดี๋ยวจะคลาดกัน “

อากิฮิโตะโบกมือให้ผู้มีศักดิ์เป็นรุ่นน้อง โชคดีที่ตลอดทางไม่ได้ยินเสียงแปลก ๆ และการจับมือกันไว้ ก็มาถึงที่หมายแบบครบ 32(?)

“ รีบขึ้นห้องแล้วล็อคประตู เช็คหน้าต่างให้ดี ๆ ”

“ ดูแลตัวเองด้วย.. ”

จับมืองั้นหรอ..

“ เอางั้นก็ได้ ”

คว้ามือจับหมับชูขึ้นเผื่อรุ่นน้องจะหนี

ถึงแม้อีกฝ่ายจะเร่งฝีเท้า แต่เพราะเป็นคนตัวสูง ขายาวเลยก้าวถึงตัวได้ในไม่กี่ก้าว

มือหนาคว้าคอเสื้อรุ่นน้องยื้อไว้จนเหมือนหิ้วแมวขึ้นไม่ให้เดินหนีไปไหนไกล ” มิยาคาวะ.. “

” ….อุ้มแทนดีมั้ยนะ.. “

หันไปมองฮายาโตะถามความเห็นกลับ

หาได้ถามความเห็นของรุ่นน้องไม่…

อากิฮิโตะเองก็สังเกตและมองตามเอย์เก็นที่ดูจะจุก

ระยะขาของเขากับฮายาโตะคงกว้างเกินไปสำหรับคนตัวเล็ก…

”…“

” มิยาคาวะ “

” ขี่หลังฉันมั้ย ? “

(แจ้งเตือนไม่ขึ้น ขออภัยที่ต่อโรลช้า)

อากิฮิโตะส่ายหัว

“ ระยะทางจากที่นี่ไปบ้านฉัน.. คงย่อยไปหมดแล้วล่ะ ”

แต่เพราะอากาศหนาวก็ทำให้รู้สึกอยากจะกลับไปซุกผ้าห่มอุ่น ๆ …

“ ถ้าปวดท้องก็กินยาล่ะมิยาคาวะ.. ”

อากิฮิโตะซุกมือเข้าโค้ทหาความอบอุ่น พอออกมาเดินอากาศ อากาศเย็นช่วงปลายปีก็ไม่ค่อยปรานีผู้อยู่อาศัยบนเกาะเลยแม้แต่น้อย

“ หนาวชะมัด…. ”

บรรยากาศยามเย็นช่วงฤดูหนาวบนเกาะค่อนข้างวังเวง โชคดีที่ยังพอมีผู้คนเดินผ่านไปมาอยู่บ้าง จึงไม่ได้รู้สึกเงียบเหงาจนเกินไป

อากิฮิโตะแบมือพ่นลมอุ่นก่อนเอาแนบใบหูที่เริ่มเย็นเพื่อเพิ่มอุณหภูมิร่างกายให้อุ่นขึ้น

” ถึงห้องแล้วรีบอาบน้ำอุ่นล่ะ.. “

ลูกแมวหนีมือ..??

อากิฮิโตะมองตามเอย์เก็นที่ดิ้นหลุดจากฮายาโตะมาก่อนจะวางมือบนหัวโยกรุ่นน้องไปมาเบา ๆ สองสามที

ผละมือมาก็เห็นเจ้าคนผมฟูกำลังจัดผมตัวเองที่ปกติก็ฟูอยู่แล้ว ขยับมือไปจับลูบผมฮายาโตะ ปอยผมที่ยาวจนถึงปลาย

“ เหมือนนายจะผมยาวขึ้นนี่ ” เขาทักก่อนจะผละมาเดินขนาบข้างรุ่นน้องตัวเล็กให้อยู่ตรงกลางระหว่างรุ่นพี่

“ นำทางเลยมิยาคาวะ.. ”

ให้ตายสิ.. ไหงกลายเป็นต้องเดินออกจากร้านในสภาพหัวฟูยถางกันหมดด้วยนะ

อากิฮิโตะเดินออกมาจากร้านพลางลูบจัดทรงผมไปด้วย มองกลับไปก็เห็นฮายาโตะกับเอย์เก็นที่ยังหยอกล้อกันทำให้เขายกยิ้มให้ทั้งสองก่อนจะออกแรงดึงเบา ๆ

“ ออกมาได้แล้ว ”

ไม่ลืมที่จะยื่นลูกอมล้างกลิ่นให้คนละเม็ด

อากิฮิโตะส่ายหัวเบา ๆ เหนื่อยหน่ายแต่ก็ยอมก้มให้เอย์เก็นได้ลูบตามที่เขาโวยวาย

แต่ก็มิวายลูบคืนเด็กที่โดนอุ้มขึ้นมาอีกรอบ

” เชิญ.. “

??????????

แล้วไหงเขาถึงโดนยีหัวด้วยล่ะ ????

“ ซากุ- ” หัวยุ่งหมดแล้ว…

“ ฮายาโตะ.. ”

ยื่นมือไปดึงแก้มเจ้าตัวการทำผมยุ่ง

” ทำอะไรของนาย.. “

อากิฮิโตะเดินกลับมาพร้อมบิลที่จ่ายเรียบร้อยก่อนจะกวาดตามองของหวานที่หมดเกลี้ยง

เลยยกมือสองข้างลูบหัวทั้งเพื่อนทั้งรุ่นน้องไป

“ เก่งมาก “

อากิฮิโตะเองก็นึกขำอยู่ไม่น้อย

ถึงแม้ใบหน้าเขาจะไม่ได้แสดงออกแบบนั้น

” พวกนายทานของหวานกันแล้ว มาทานของทอดก็เสียรสชาติกันพอดี.. “

ที่แปลว่าเขาเอาเทมปุระเข้าปากคนเดียวจนหมด

“ พวกนายทานกันเลย เดี๋ยวฉันไปจ่ายเงิน ”

อากิฮิโตะเคี้ยวเทมปุระต่อเล็กน้อย ถึงเขาอยากจะพูดออกไปว่าป้อนมั้ยก็เถอะ แต่จะให้ผู้ชายสองคนมาป้อนกันก็คงดูแปลก ๆ….

“ เอาสิ.. ล้างปาก “

” อยากชิมเทมปุระมั้ย ? “

หันมองคนที่กำลังต่อสู้(?)กับโมจิก่อนจะยื่นให้

” นายล่ะ ชิมมั้ย “

เมื่อของหวานมาเสิร์ฟครบ เขามองเทมปุระทอดใหม่ตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่กลับมีบรรยากาศที่สว่างไสวซะจนดูออกได้ไม่ยากว่านี่คือของโปรด

อากิฮิโตะใช้ตะเกียบคีบบรรจงกัดทีละคำ เคี้ยวและกลืนด้วยความอิ่มเอบ

ก่อนที่เขาจะมองไอศรีมที่ถูกยื่นมาให้ด้วยความงงงวย

“ นายอิ่มแล้วหรอซากุราอิ ”

ลอบมองคนที่ดูจะคิดมากอะไรอยู่ อากิฮิโตะหลุบตามองกล่อง..ของขวัญที่ตั้งใจเตรียมไว้ตั้งแต่คริสต์มาส แต่ไม่มีโอกาสจะได้ให้สักทีจนกระทั่งวันนี้

มือเรียวกำกล่องของขวัญขนาดเล็กก่อนจะเก็บมันกลับไป เงยมาสบตากับเจ้าคนที่พูดจาเหมือนคนแก่

“ ฉันกับนายเป็นเพื่อนกันมาตั้งนาน.. ไม่ลืมอยู่แล้วน่า ” และหวังว่าของที่จะให้ทำให้อีกฝ่ายดีใจ หรือสบายใจขึ้น..

” แต่เวลาก็ผ่านไปไวจริง ๆ … “

อากิฮิโตะหันมองคนที่นั่งข้าง ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองฮายาโตะ

“ นายพูดเหมือนคนแก่ ”