(น้องน่ารักจังเลยค่ะ🥹💗)

ทำเอาเขาตาสว่างขึ้นมาทันทีที่สายตามองเห็นสิ่งที่ตามหาอยู่ในมือของคนที่ช่วยเหลือ

อ่า...เหมือนมีเทวดามาโปรดเลย 🍋

มือก็ขยับไปหยิบพวงกุญแจรูปเลม่อนนั้นอย่างถนุถนอม พร้อมกับเอ่ยขอบคุณกับคนตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนๆ

"ต้องขอโทษที่รบกวน แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยหาด้วยนะครับ"

"พวงกุญแจเลม่อนน่ะ ขนาดประมาณนี้"

ฮาคุเงยหน้าขึ้นมาคุยแล้วก็ทำมือ🤏อธิบายด้วยน้ำเสียงเนือยๆ

"พอจะเห็นระหว่างทางบ้างมั้ยครับ"

พูดไปปก็ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปด้วย 🥺

"ก็ประมาณนั้นครับ"

เขาพยักหน้าหงึกหงัก ตัวก็ค่อยๆขยับหันไปนั่งงมหาอีกทาง

"ความรู้สึกนี้เหมือนวันปฐมนิเทศเลยนะครับ"

ว่าแล้วฮาคุก็ชวนคุยซักหน่อยเพื่อไม่ให้เงียบ

"ก็จริงของคุณนะ แต่ว่าผมไม่ได้เป็นคนซื้อมาเนี่ยสิ"

เขาทำหน้าเหมือนจะครุ่นคิดไปตามที่อีกคนว่า อย่างง่วงซึมแล้วก็นึกเสียดายขึ้นมาว่าเราน่าจะถามว่าคนที่ซื้อมาให้ซื้อมาจากไหน จริงๆเลยนะเนี่ย😔

"อืมม" เขานึกไปก็เปล่งเสียงในลำคอ

"น่าจะได้ยินเสียงตุบแถวๆทางเดินจากตึกออกจากโรงเรียนที่นี่แหละ แต่ไม่รู้ว่ามันตกอยู่ตรงไหน"

สุดท้ายก็เลยมานั่งจ๋องหาอยู่ตรงนี้

"ถ้าขุดแล้วเจอเลม่อนซักลูกก็คงดีครับ"

ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายตั้งใจพูดเล่นมั้ยแต่เขาก็รับมุกมาเล่นต่อโดยอัตโนมัติซะแล้ว แล้วก็ได้แต่ยิ้มน้อยๆระบายความอายที่เล่นมุกแบบนั้นกับคนไม่รู้จักกันมาก่อน

"คือว่า"

"พอจะเห็นพวงกุญแจรูปเลม่อนอันเล็กๆหล่นอยู่ทางที่ผ่านมาบ้างมั้ยครับ"

ไม่ทันให้บรรยากาศมันน่าอายไปมากกว่านั้นก็เลยชิงถามก่อนเลย🍋

"อื้ม พอดีว่าทำของหายครับ "

เขาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่มๆและง่วงซึมพร้อมกับเงยขึ้นมองหน้าราวกับกำลังจะขอความช่วยเหลือเล็กๆ🥺

"คุณพอจะเห็นพวงกุญแจเหล็กรูปเลม่อนขนาดประมาณ5 เซนตกอยู่ที่ไหนบ้างมั้ยครับ"

เมื่อรุ่นน้องเอ่ยแบบนั้นร่างของชายหนุ่มก็ค่อยๆลุกขึ้นแล้วก็เอ่ยบอกรุ่นน้องพร้อมกับทำมือชี้ไปทางตึกอาคารเรียนดู

"ผมว่าบางทีมันอาจจะคงจะตกอยู่ไกลกว่านั้นก้ได้ครับ... "

ว่าจบแล้วก็จึงเดินตามทางเดินอย่างเชื่องช้าสายตาดูพื้นไปอย่างละเอียด

แต่เหมือนว่าตรงตำแหน่งที่รุ่นน้องกำลังหาอยู่นั้นจะเหมือนจะมีของขนาดเล็กที่สะท้อนเล่นกับแสงยามเย็นอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่ล่ะ

"ตุ๊กตาเลม่อนมีหน้ารูปยิ้มครับ เป็นแผ่นเหล็ก ขนาดประมาณ 5 เซน"

เขากล่าวไปแล้วก็ทำมือ🤏ตามไปด้วย

"แต่ว่า ผมไม่รู้เลยว่าผมเผลอทำตกอยุ่ตรงไหน...แต่ผมจำได้ว่ามันคือตามทางเดินน่ะครับ..."

รุ่นน้องจริงด้วย เขานึกในใจก่อนจะแอบยิ้มเล็กน้อยบนใบหน้าง่วงซึม

"ผมอยู่ปีสามครับ"

เขาว่าไปตัวก็ขยับหาของไปตามทางเดินอย่างระมัดระวังเพราะกลัวว่าถ้าเดินออกเส้นทางเขาจะหลงไปไหนก็ไม่รู้น่ะนะ...

"ทางนั้นเจอ...เจอบ้างมั้ยครับ"

เขายิงคำถามถามต่อไป

เขาก้มหัวทักทายเบาๆอย่างสุภาพพร้อมค่อยๆขยับตัวเองไม่ให้ขวางทางอีกคน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยเสียงอ่อนโยน

"ขอโทษนะครับ แต่ว่าคุณพอจะเห็นพวงกุญแจรูปเลม่อนตกอยู่บนพื้นที่ไหนซักแห่งบ้างมั้ยครับ"

ก็เพราะว่าไม่รู้ว่ามันตกอยู่ในสถานที่ใด ซ้ำที่ตัวเขาเป็นคนหลงทางบ่อยๆ ก็ได้แต่ค่อยๆกระดึ๊บหาตั้งแต่หน้าตึกมาเรื่อยๆนี่ล่ะ

"ขอโทษนะครับ...พอจะเห็นพวงกุญแจรูปเลม่อนตกอยู่ตรงพื้นทางเดินด้านนอกบ้างรึเปล่าครับ"

หนุ่มขี้เซาเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยถามด้วยความคาดหวัง

ถึงในใจจะไม่ได้คาดหวังอะไรมากนักหรอก..แต่สายตาของเขากลับจ้องมองคู่สนทนาอย่างมีความหวังสุดๆว่าจะได้รีบข่าวดีอะไรมาบ้างก็ตาม😔

ด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็นมิตรของเธอนั้นก็ดูเหมือนจะล่อให้อินโทรเวิร์ดที่ไม่พุดอย่างเขาค่อยๆโพล่หัวขึ้นมายอมเปิดใจชวนคุย

"คุณฮามากุจิ ยินดีที่ได้รู้จักครับ
..ผมฮาคุ ครับ"

เขาเอ่ยทักทายกลับไปพร้อมผงกหัวไปทีนึงอย่างยินดี

แล้วตัวของเขาก็หันไปหันมาด้อมๆมองๆของอยู่แถวๆนั้น ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาเพราะอยากต่อบทสนทนา บรรยากาศจะได้ไม่เงียบ

"เอ่อ..ขอโทษนะครับ คุณฮามากุจิอยู่ชั้นปีอะไรหรอครับ?"

"เอ่อ..ผมกำลังหาพวงกกุญแจรูปเลม่อนครับ"

เสียงของหนุ่มขี้เซาตอบอย่างแผ่วเบา มือก็ทำมือว่ามันอันเท่านี้ 🤏ไปด้วย

"แต่ว่า มันติดอยู่ที่ผมจำไม่ได้ว่าผมทำตกเอาไว้ตรงไหนเลย"

"ผมจะรบกวนคุณรึเปล่าครับ ถ้าให้คุณช่วยผมหาด้วย"

เขาเอ่ยถามผู้มีเมตตาตรงหน้าอย่างปนะหม่าเล็กน้อย ได้แต่จะรู้สึกขอบคุณในใจที่อย่างน้อยดูเหมือนจะมีคนมาช่วยซะแล้ว🍋