“!!!”

พ่อทศน์ถึงกับสะดุ้งก่อนจะรีบออกจากที่หลบซ่อนทันที

ซ่อนตัวต่อคงจะไม่ดีนัก อาจจะหัวแตกได้ขึ้นมาจริงๆ

“ข้าเอง..“

”ช้าก่อน ข้า-ข้ามิได้แอบมาดูหนา แค่เดินผ่านมาแถวนี้แล้วได้ยินเสียงฮัมเพลงเพียงเท่านั้น“

เขายกมือขึ้นและพูดออกไป ขณะที่สายตาก็พยายามไม่มองไปยังแม่เทียนหยดที่อาจจะยังไม่ได้สวมเสื้อผ้าดีๆนัก

”ข้าพูดจริงๆหนา ข้าสาบาน“

ใจนึงกลัวว่าถ้าเดินไปทางนี้เธอก็จะรู้ว่าเขามา เขาเลยเลือกที่จะอยู่เฉย ให้คนที่ไปก่อนคือแม่เทียนหยดเสียดีกว่า

แต่แม้จะพยายามอยู่นิ่งขนาดไหน ไม่หันไปมองขนาดไหน

เท้าของเขาก็ดันไปเหยียบเข้ากับกิ่งไม้แถวนั้นจนเกิดเสียงดัง

'แกร๊ก!'

พ่อทศน์กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ภาวนาอย่าให้เธอได้ยินเสียงเลย

เป็นเวลาเดียวกันกับที่พ่อทน์เองก็ออกมาเดินเล่นยามเช้า หมู่นี้เขาไม่ค่อยอยู่ติดบ้านเท่าไหร่ ราวกับว่า การออกมาข้างนอกจะช่วยให้เรื่องที่คิดอยู่ในใจมันจะมลายหายไปบ้าง ไม่มากก็น้อย

ระหว่างที่เดินเหม่อๆก็ได้ยินเสียงเพลง ฝีเท้าของเขาชะงักกึกและเดินไปตามแหล่งที่มา

ก่อนจะรีบหลบหลังต้นไม้เมื่อเห็นว่าคนที่ร้องคือแม่เทียนหยด และเธอกำลังจะอาบน้ำ!

เขารียหันหลังชนต้นไม้ไม่มองไปทางนั้น
+

"เช่นนั้นก็ดีแล้วล่ะ"

เขายิ้มบางๆและหันไปมองรอบเรือนของแม่เทียนหยด

"เรือนของข้าอยู่ไม่ห่างจานี่มากหรอก"
"ถ้ามีอะไรหรือไม่มี ก็แวะไปหาข้าได้เสมอนะ"

เขายินดีต้อนรับอรีกฝ่ายเป็นแขกเสมอ ระหว่างที่คุยกันเจ้าสุนัขของเขาก็เดินมานั่งพิงกับขา

"ขอโทษเรื่องมันอีกรอบ แต่ถ้าเห็นว่าแม่เทียนหยดใจดี มันคงจะมาหาบ่อยๆเป็นแน่ ถ้าแม่ไล่มันได้ก็ไล่ไปได้หนา"

/แววตาของเขาหม่นลงเล็กน้อย คำพูดของแม่มาลาเปรียบเสมือนเข็มนับพันทิ่มแทงเข้ามาในใจ

"ข้า..ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน"

"แต่ข้าไม่สน"

/ผิดมันต์ เพราะเขาดันสนเต็มๆ

"ข้าเสียเวลามากแล้วล่ะ ข้าขอตัวไปก่อนเสียดีกว่า"

/เขาพูดจบก็ทำท่าจะเดินไปโดยไม่หันกลับไปมองแม่มาลา แต่ทว่าฝีเท้านั้นกลับก้าวช้าๆราวกับไม่ได้อยากออกไปจากตรงนั้น

พอได้ยินแบบนั้น เขาก็พยักหน้า แต่คนแบบเขาไม่เคยขอความช่วยเหลือจากใครมาก่อน

"ถ้ามี ฉันจะนึกถึงแม่เทียนหยดคนแรกเลยจ้ะ"

เขายิ้มให้เธอก่อนจะก้มลงไปบดยาต่อ

"แม่เองก็มีอะไร ให้ฉันช่วยเหลือได้เสมอ เรื่องเล็ก เรื่องใหญ่ มาเที่เรือนของฉันได้เลย"

"เรือนของฉันยินดีต้อนรับ"

เขาค่อยๆผละมืออกจากครกบดและกลับมานั่งดีๆ

( ขอบคุณที่ให้เล่นด้วยคับบ )

"พี่ยังไม่ได้ผูกให้ใครจ้ะ"

"แค่มาเดินเล่นเพียงเท่านั้นจ้ะ"

/เขายิ้มให้เธอ

"เช่นนั้น พี่กลับเรือนก่อนหนา"

“หืม?”

/ทศน์เลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ยินคำชม เขาไม่ได้ไม่ชอบหรือหงุดหงิด แถมยังรู้สึกดีเสียด้วย

“ง งั้นหรือ”

/ค่อยๆยิ้มออกมา

“แม่เทียนหยดก็เก่งเหมือนกัน”

/เลยเอ่ยชมบ้าง

“…..”

/หลังจากได้ยินประโยคนั้น แววตาของทศน์สั่นไหววูบหนึ่ง

/ลมที่พัดมาทำเอาเขาขนลุกขึ้นมาเสียอย่างนั้น เขาหลบสายตาคู่นั้นก่อนจะมองไปทางอื่น

/เขาไม่รู้ว่าเหตุใดถึงรู้สึกแบบนี้

“ทำไม..”

“ทำไมข้าคุยกับเจ้าแล้วรู้สึก..”

/เขาพยายามจะเค้นคำพูดออกมาแต่ก็ยากราวกับไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกไป

“ทำไมข้าคุยกับเจ้าแล้วหงุดหงิดอยู่เรื่อย..”

/ถอนหายใจออกมาแรงๆ

“ลำบากเจ้ากรแย่ เดี๋ยวพี่แวะไปเอาก็ได้จ้ะ”

/เขายิ้มให้ ก่อนกัดขนมอีกคำ เป็นเครื่องยืนยันว่ามันอร่อยจริงๆ

/พอกินเสร็จแล้วก็ทิ้งเศษใบตอง

“แล้ววันนี้ ได้ผูกข้อมือใครหรือยังจ๊ะ”

/ดวงตาของเขาเบิกโตขึ้นเล็กน้อยเมื่อนิ้วเรียวของแม่มาลาเลื่อนมาทาบแตะที่ริมฝีปาก

"พูดกะไร ไร้สาระ"

/เขาสะบัดหน้าหนีเล็กน้อยก่อนหันไปมองทางอื่น ยกแขนขึ้นมากอดอกตนเอง

/และพอถูกถามแบบนั้น เขาก็รีบตอบด้วยคามมั่นใจ ทว่าในใจกลับรู้วึกไม่แน่ใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น

"แน่สิ! ข้าไม่เคยผิดคำพูดใดๆทั้งนั้น"

/เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมพออยู่กับเธอถึงชอบมีอาการแบบนี้ และเขาอยากที่จะหาคำตอบ

"ถ้าแบบนั้น ข้าจะลองดู"

/เขาตอบก่อนจะลองทำดูเองอีกรอบ ในรอบนี้เขากะแรงเอาไว้ไม่ให้มากจนเกินไป

/และมันก็ออกมาเป็นที่น่าพึงพอใจ

"เช่นนี้ ได้หรือไม่??"

/เขายื่นไปให้เธอดูอีกรอบ เผลอขยับตัวเข้าไปใกล้เธอมากกว่าเดิม

( มอง )

“ใจดีจริงหนา”

/รับข้าวต้มมัดมา แต่ไม่ได้เอาของมาใส่ด้วยเลยรขอรับมาแค่1มัด

“พี่เอามัดเดียวก็พอจ้ะ”

/รับมาแล้วก็แกะกินเลยตรงนั้น

“อือ..ทำเองหรือ? รสชาติดีจริงๆจ้ะ”

“ห่างกันแค่นี่เอง พี่กลับได้จ้ะ”

/เขายิ้มให้ก่อนจะเดินไปที่บ้านของตนเอง

“ขอบใจสำหรับน้ำขิงหน่แม่บุษ”

“!!”

/แววตาเขาสั่นไหววูบหนึ่งอีกครั้งเมื่อได้กลิ่นหอมของบุหงา

/ไหนจะใบหน้าสวยที่โน้มมาใกล้เสียขนแทบจะชิดกัน

/เขาพยายามสบตาเธอตรงๆ

”ข้า..“

”เจ้า..“

/เขาพยายามนึกคำพูดที่จะพูดแต่ดูเหมือนจะลืมไป ก่อนจะรีบกลับตาลงตั้งสติแล้วลืมตามา

“เจ้าพูดโป้ปด มิใช่ข้าเสียหน่อย”

“ข้าเป็นคนมีสัจจะ พูดสิ่งใดย่อมพูดตามจริง ทำตามจริง—“

/ประโยคหลังทำเอาเจ็บแปลบแปลกๆในใจ?

“….”

/มือที่ถูกสัมผัสจากการทาบมานั้นทำเอาเสียงที่หญิงสาวสอนบอกวิธีดูจะอื้อและไม่รู้ความขึ้นมาทันที

/กว่าจะรู้ตัวและมีสติ กิ่งไม้ที่ถูกบดใหม่ก็ได้ที่เสียแล้ว

”งั้นหรอกหรือ…“

”ข้าคิดว่ายากกว่านี้เสียอีก“