“หึ ไม่เลย และอีกอย่างฉันกำลังจำลองสถานการณ์ประวัติศาสตร์โลกในหัวอยู่ต่างหากล่ะ”

ว่าละก็เผลอเอามือมาดันแว่นบนหน้าแต่ดันไม่พบ

นั่นสิ เขาเอาแว่นไปไว้ไหนกันนะ?

“ว่าแต่… นายเห็นแว่นฉันไหม?”

หน้าตอนนี้ขมวดกันเป็นปมยู่ไปหมด เพราะมองไรไม่ชัดเลยสักนิด รู้สึกลำบากชีวิตสุด ๆ

เมื่อได้ยินเสียงขึ้นขัดกับความเงียบกลางห้องสมุด ก็เหมือนถูกปลุกขึ้นกลาย ๆ

เปลือกตาหนักค่อย ๆ ลืมขึ้นเห็นภาพข้างหน้าลางเลือน

เจ้าตัวยังไม่รู้ตัวว่าเกิดไรขึ้น ได้แต่ทำหน้างุนงง ตาหยีลงเพื่อปรับโฟกัส

“…?”

นึกถึงเสียงนุ่มหวานคุ้นหูกอปรกับภาพเบลอตรงหน้า ทำให้เขาพอจะนึกขึ้นได้ว่าใคร ทว่าก็ยังไม่แน่ใจอยู่ดี

“รุ่นพี่ฮิเมโนะ..?”

สึรุกิพยักหน้ารับรู้เบา ๆ

ไม่ได้ว่าอะไรที่เธออ่านมังงะ หรือจะเรื่องในห้อง ก็ทำความเข้าใจได้

“ขอบใจที่ชม” ดันแว่นตอบไปที

“แต่จะสะอึกอะไรเล่า? ฉันไม่ได้เก่งหรือขยันอะไรขนาดนั้นหรอก”

“จะว่าไงดี…“

หยุดครุ่นคิด มือข้างขวาหยิบดินสอกดขึ้นมาใช้ปลายด้านกดเคาะบนโต๊ะเสียงแผ่วพอได้ยิน ต่อก ต่อก

”พอดีเป็นพวกถ้าทำไรก็ต้องทำให้ดีที่สุดน่ะ“

”เพราะงั้น…ยามาดะก็ทำตามทางของยามาดะก็ดีละล่ะ“

(ฉันจะแย่งที่หนึ่งของเทอมาเอง)