(นอนห้องนั่งเล่นหอพักก่อนแล้วกันนะครับเรียวโจ)

"อะ..นั่นสิ"

เหมือนจะพึ่งนึกออกว่าตอนนี้ขาดพวกดวงตาไปแต่เมื่อเห็นเพื่อนเขาเอาหิมะึ้นมาปั้นก็เหมือนนึกคิดอะไรได้..เพราะตามหลักแล้วเราก็ใช้หิมะปั้นได้เหมือนกันนี่นา?

คิดได้แบบนั้นก็ปั้นก้อนหิมะเป็นสองก้อนติดลงไปยังตำแหน่งที่เป็นดวงตาแต่ไม่ทันไรก็ต้องชะงักจากลูกบอลที่ปาใส่

เห็นแบบนั้นปลายนิ้วขยับเสกลูกบอลหิมะลูกหนึ่งลอยแตะเข้าที่อกของอีกคนเป็นการตอบรับคำพร้อมรอยยิ้ม

"เล่นกันครับ"

เซซิเลียส่ายหน้าไปมามองดูของที่อีกคนเอามาโชว์ใกล้ๆ ฟังคำอธิบายและพยักหน้ารับรู้แม้จะยังนึกภาพไม่ค่อยออกก็ตาม

"แต่แบบนี้มันต้องอันตรายแน่..อย่าเอามาประดับเลยจะดีกว่านะครับ"

มองหมวกปาร์ตี้ที่ปักได้จมูกก็ปรบมือก่อนจะเอาสัปปะรดไป..ตะแคงนอนลงทำเป็นปากแทน

"ได้รึเปล่านะ? ปาก?"

มองแบบ มันเข้ารึเปล่า? หรือมันควรเอาไปแต่งตรงอื่นดี..

"ขาดหมดเลยนี่นา น่าสงสารจัง"

เขาเปรยกับตัวเองขณะมองหน้าตุ๊กตาที่โล้นสนิทก่อนจะต้องหันมาสนใจสิ่งที่อีกคนว่า

"หัวใจเหรอ?"

ก่อนจะมองหิมะรูปหัวใจนั้นที่ถูกโยนจนกลายเป็นเกล็ดหิมะร่วงโรยพาเอารอยยิ้มหวานประดับใบหน้าขึ้นมาเพราะสำหรับภูติหิมะแล้วหิมะคือแหล่งพลังและบ้านเกิดของตน

"อืม..แต่เดี๋ยวนะครับ..ปลั๊กพ่วง? เจ้านี่คือ.."

อึ้งไปนิดเพราะไม่เคยเห็นมาก่อนนี่ล่ะ..

จากที่ตอนแรกตั้งใจจะมาเดินสำรวจกลับพบตุ๊กตาหิมะที่ข้าวของบนใบหน้าหายไปจนหมดก็ได้แค่เกิดคำถามขึ้นในใจพลันคำเชิญจากเพื่อนก็พาให้รอยยิ้มคลี่ออกจางๆก่อนจะเดินไปใกล้

"ได้สิครับ เรามาช่วยกันซ่อมตุ๊กตาหิมะให้กลับมาเป็นแบบเดิมกัน.."

ก่อนไล่สายตามองใบหน้าขาวโพลนอย่างใช้ความคิด

"มันขาดอะไรบ้างนะ.."

(คุณมอร์แกนก็สวยค่ะ เค้าไหว้ 😭💕💕 กราบแม่)

(โฮรวว ผมช้ากว่าพึ่งว่าง)

"แอโร?"

เมื่อได้ยินชื่อตัวเองเขาจึงหันไปตามเสียงก่อนจะพบว่าเป็นเพื่อนของเขาจึงทำเพียงยิ้มให้เล็กน้อยขณะมองสภาพของอีกคนที่ดูจะขยับตัวยากไม่ต่างกัน

"อา..ยืนนิ่งๆ กับดึงชายชุดขึ้นน่ะครับ เหมือนมันจะ..ตัวใหญ่ขึ้นจนเกือบละพื้นเลย"

"แอโรเองก็ดูจะลำบากกับชุดเหมือนกันสินะครับ?"

รอยยิ้มวาดประดับใบหน้าเมื่อได้ยินคำต้อนรับจากอีกฝ่ายก่อนจะพยักหน้าตอบกลับไป

"ครับ..ด้วยควายินดี..พี่ราซ.."

เสียงสุดท้ายเอ่ยแผ่วเบาให้พอได้ยินกันแค่เขาสองคนเพราะคิดว่าควรรักษาท่าทีไว้จนกว่างานครั้งนี้จะจบลง

"!"

ชะงักไปพร้อมดวงตาที่เบิกกว้างมองด้วยความตกตะลึงเมื่อจู่ๆใครอีกคนก็ลงมาช่วยเขาเก็บชายชุดที่ใส่ให้ทั้งที่ไม่จำเป็นก็ได้

"รุ่นพี่ ไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลย.."

เขาบ่นอุบ นวลหน้าขึ้นสีอ่อนจางอาจเพราะอยู่ท่ามกลางผู้คนทำให้อดที่จะขัดเขินไม่ได

"แปลกใจจนตกใจเลยครับ..แต่ก็ยินดีกับพี่ที่ได้อยู่ในตำแหน่งอันทรงเกียรตินี้"

+