ภายในใจกลับคิดว่า ในการพบเจอครั้งต่อไป ตัวเขาจะสามารถสนทนากับรุ่นพี่สุดแสนจะเย็นชาคนนี้ได้นานแค่ไหน
และใช่ ชายตรงหน้าไม่แม้จะเอ่ยแนะนำตัวให้รู้จัก

'ครั้งหน้าต้องถามชื่อให้ได้แล้วสิ..'

(ขออนุญาตตัดฉับ— สามารถ+ต่อหรือไม่ก็ได้ค่ะ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ🤍)

"งั้นภายใต้ชีวิตของคุณ ภายใต้ความแข็งแกร่งที่คุณภาคภูม ผมหวังว่าจะมีสักวันที่คุณจะหาเหตุผลในการที่จะยิ้มเจอ... 'สักวัน'น่ะนะครับ"

เด็กหนุ่มปีหนึ่งเอ่ยออกไปด้วยความเป็นห่วงในตอนแรกแต่ประโยคหลังๆก็อยากจะถากถางร่างสูงกลับไปบ้าง ด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม

"ผมขอตัว อ่ะ.. ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้งนะครับ✧"

เขาโค้งตัวลาอีกฝ่ายอย่างนอบน้อมแล้วเดินจากออกมาทั้งๆแบบนั้น..

+

"ฮะฮะ.."

ไอเดียลิสหัวเราะเบาๆก่อนจะขยับก้าวเท้าเข้าใกล้ไคริลมากขึ้นอีกก้าว เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้านั้นจู่ๆก็ผละมือลง

"ไม่มีใครไม่อยากเก่งขึ้นหรอกครับ แค่สำหรับพวก'เรา'มันอาจจะยากกว่าปกตินิดหน่อย"

"แต่ถ้าหากแข็งแกร่งขึ้นแล้วยังมีสีหน้าอมทุกข์แบบนั้น ผมว่าการเป็นคนที่อ่อนแอก็คงไม่แย่เท่าไหร่นะครับ?"

อย่างน้อยตัวเขาก็มั่นใจว่าคนเย็นชาตรงหน้าก็ยังมีความเป็นห่วงคนอื่นอยู่บ้าง(?)

" ผมก็เข้ามากล่าวทักทายโดยที่ยังคงปลอดภัยครบสามสิบสองอยู่นะครับ? อย่างน้อยผมก็ไม่ได้อ่อนแอจนเกินไป คุณไม่คิดแบบนั้นเหรอครับ?"

เขาเงยหน้าสบตากับดวงตาสีซีดไม่หวั่นเกรง รอยยิ้มบางๆยังคงประดับอยู่บนใบหน้าเช่นเคย เพราะด้วยคำสาปที่ติดตัวเขามาตั้งแต่กำเนิด จึงไม่แปลกใจที่รุ่นพี่ตรงหน้าจะคิดเช่นนั้น

"ผมเคยเจอคนๆนึงที่มองคนอื่นด้วยสายตาน่ากลัวแบบคุณอยู่นะครับ มันรู้สึกคุ้นชินมากๆจนอดที่จะเข้ามาทักไม่ได้เลย"

เขาเอ่ยทีเล่นทีจริงขัดกับบรรยากาศตรงหน้าก่อนจะกางเเขนออกน้อยๆเป็นเชิงว่าเขายังครบสามสิบสองอยู่

+

(ขออนุญาตนะคะ🤍)

ท่ามกลางความวุ่นวายตัวเขา ไอเดียลิสรู้สึกถึงสายตาที่คุ้นเคย สายตาที่จ้องมองมาอย่างเย็นยะเยือกราวกับใบมีดคมกริบที่กำลังเสียดแทงลงมา จนอดที่จะเข้าไปเอ่ยทักทายตามความ'เคยชิน'ไม่ได้

"สวัสดีครับ ผมไนท์เวล ปี1 ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

เขาคลี่ยิ้มเขาไปทักทายอย่างไม่หวาดหวั่นเพราะอยากรู้ว่าผู้ที่มีสายตาเช่นนั้นจะสามารถผูกมิตรได้หรือไม่

(=*=! ไม่รับค่ะ มีพี่ชายที่ขี้เซาที่สุดแล้ว.. ไม่รับฟังความเห็นต่าง)