( งื้อ ขอบคุณค้าบบบบบ 🥺💕✨️ )

( ว้ากกก ขอบคุณครับบบ 👀💕💕 )

( พ่อแม่ปิดร้านมาหาจากซันไชน์ดแลนด์เลยทีเดียว

ปกติพ่อจะเป็นต้นแบบการพูดมากของมาริท ยืนด้วยแล้วรู้เลยว่าใครพูดแข่งกันเป็นปกติ

/ โครงหน้า อัตลักษณ์ได้แม่ ตา สีตา เส้นผมได้พ่อ สีผมผสมกันคั้บ )

“ ..? ”

—ยื่นให้ค้างไว้งั้น จะกินไม่กินง่ะ มาริทกระพริบตาปริบๆ แถมให้อีกต่างหาก

( จูยทางอ้อ—)

แต่สำหรับพ่อหมีขาว สักครั้งสองครั้งคงไม่เป็นไร

"สดชื่นชะมัด~ นายเองก็ลองด้วยสิ!" และแน่นอนว่าสิ่งที่เจ้าตัวสั่งคือน้ำมะพร้าวของขึ้นชื่อ โดยไม่ลืมจะหันไปแบ่งให้มิคาอิลชิมด้วย

"นั่นสินะ กลับไปคงต้องปรึกษาประธานเยอะๆ แล้วล่ะ" นึกถึงหัวหน้าชมรมไปก็ยิ้มแป้นที่จะได้ลองลงมือทำอะไรใหม่ๆ แต่พอเริ่มไอแล้วอีกฝ่ายจะเสนอเลี้ยงน้ำแบบนี้—คนทำงานตัวเป็นเกลียวก็หัวเราะออกมา

"ขอรับน้ำใจของนายไว้แล้วกันนะ เป็นกรณีพิเศษ~"

ตามวิสัย, ปกติมาริทเองก็ไม่ค่อยจะยินยอมรับของจากใครเสียง่ายๆ ขนาดนั้น เพราะถือคติว่าทุกอย่างมีมูลค่าต้องจ่าย

+

และพวกที่น่าจะเอากลับไปทำอาหารที่สุดอย่างน้ำมะพร้าวที่เหมาะสุดๆ กับการทำของคาว ปิดท้ายด้วยถั่ว กับผลไม้อบแห้งที่ทำได้ทั้งคาวและหวาน พูดอยู่คนเดียวเกือบสองนาที

" แค่ก..แป๊บนา " คอเริ่มแห้ง หันซ้ายหันขวาหาร้านน้ำแทน หวังว่าจะมี—น่ะนะ

"อย่างงี้เอง ฮิฮิฮิ~ ขอบใจที่นึกถึงกันนะ! "

ผินหน้ากลับไปหาด้วยรอยยิ้มทันทีเมื่อรู้ว่าตัวเองก็เหมือนจะไม่ได้ถูกทิ้งเอาไว้ตามที่อีกคนพูด มาริทกระชับมือนั้นให้แน่นขึ้นตอบกลับ พอฟังว่าคนอื่นๆ ก็คงมีแผนอยู่แล้วก็พยักหน้า

"วัตถุดิบหรอ มีเยอะแยะเลยล่ะ!" จากนั้นก็ร่ายยาว ไม่ว่าจะชาวาร์มา เบอร์เกอร์เปียกที่เพิ่งได้ลองกินครั้งแรก ซิลกี้เมล่อนที่สุ่มไหเจอ ขนมปังหอคอยบาแก็ต

+

ร่ายยาวจนพอใจก็เอาผ้าคลุมหัวนั่นแหละขึ้นมากัด อารมณ์เหมือนระบายอารมณ์ชอบกล—แต่ก็สมเป็นผ้าของดี ไม่ขาดง่ายๆ เลยแฮะ

" แล้วไหงอิลอิลถึงได้เดินคนเดียวงี้ล่ะ เพอร์ซี่ไม่อยู่ด้วยหรอ—โอ้ ไม่สิ หมอนั่นก็น่าจะมีคนเดินด้วยแล้ว จะถามถึงน้องโก้รุ่นน้องบ้านนายก็เหมือนจะไม่ว่างด้วยสิน้า.... โดนทิ้งเหมือนกันหรอ! "

" อื้อ! เอาสิ ไปกันเถอะ, งานของเทศกาลน่ะใหญ่สุดๆ เลย ฉันมัวแต่หาของที่น่าจะดูเอาไปทำเมนูใหม่ของชมรมวิจัยอาหาร ก็เลยยังไม่ได้เดินอะไรเลยสักนิดน่ะซี่
ทั้งๆ ที่เจ้าหูไฟเพื่อนยากก็มาด้วยกันแท้ๆ ไม่คิดจะมาเดินเที่ยวด้วยกันบ้างเลย เนี่ย เนี่ย! ไหนจะแมทตี้เพื่อนรักก็มีคนไปเดินแล้ว เหลือแค่ฉันคนเดียวได้ยังไง "

+

ขมวดคิ้วเรื่องหูอยู่ตอนแรกก็คลายออกทันที ตาสีเมฆกระพริบปริบๆ เอ่อ ยังไงนะ เมื่อกี้กำลังเช็คหูอีกคนอยู่ แล้วก็รู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย แต่จู่ๆ ก็โดนเจ้าตัวชวนไปเดินงานต่อ? แล้วก็ดันดีใจขึ้นมา? รึเปล่า?

ทันทีที่ในหัวโลมาเริ่มรวน คำว่า 'ช่างมันเถอะ' ก็ชัดเจนขึ้นมาแทน แล้วจึงเริ่มคว้ามืออีกคน รับบทเป็นคนเดินนำทริปครั้งนี้อย่างร่าเริงทั้งๆ ที่ไม่รู้ทางแทน

+

" เฮ้! โอเคมั้ย ...โถ่ แล้วทำไมถึงต้องมาช่วยฉันทั้งๆ ที่ตัวเองก็หูไวเหมือนกันด้วยเล่า "

หันกลับไปบ่นด้วยความเป็นห่วง เขย่งขึ้นลูบหูหมีขาวนั่นเหมือนจะพยายามเช็คว่ามีอะไรเสียหายมั้ย ทั้งๆ ที่ไม่น่าจะช่วยเลยสักนิด

" อ้อ อ้อ, เหมือนนายจะถามอะไรฉันก่อนหน้านี้รึเปล่า? "
คับคล้ายคับคลาว่าได้ยิน แต่เสียงพลุก็ดังเสียก่อน

น้ำตาเล็ด หลังถูกปิดหูก็ปาดออกแทบไม่ทัน—และเมื่อเสียงรอบข้างเบาลง บรรยากาศข้างหน้าก็แต่งแต้มไปด้วยสีสันที่ไม่ทำให้เขาผวาอีกต่อไป ถึงจะไม่ได้ยินที่มิคาอิลพูดก็ตาม

" ว้าว " ลากเสียงยาวอย่างตื่นเต้น มือที่ว่างแล้วจากการมีคนช่วยปิดหูให้ก็เกาะรั้วดูพลุอย่างตื่นเต้น จนกระทั้งแสงสีเสียงดับลง ถึงเพิ่งรู้สึกตัว

เดี๋ยวนะ เมื่อกี้ อิลอิลมาปิดหูให้หรอ แล้วเจ้าตัวล่ะ? หูไวเหมือนกันไม่ใช่รึไง

+