"อ๊ะ? ลืมไปเลยแฮะ บิบบิดี้ ~ บอบบิดี้ ~ บู~"

เขาร่ายคาถา และเริ่มขยับปลายนิ้วเรียกประกายเวทมนต์สีมรกตยกสิ่งของตามที่หมายตาไว้ ของทั้งสองสิ่งลอยไปประดับประดาเหนือหัวของตุ๊กตาหิมะ และใต้ดวงตาของมัน โดยไม่ลืมเสริมด้วยปีกนางฟ้าเพิ่มความงามให้แก่เด็กสาวหิมะตัวน้อย

"แบบนี้ดูดีขึ้นเยอะเลย"

เสียงหัวเราะขบขันดังขึ้นหลังจากที่ได้ยลอะไรที่เกินความคาดหมาย คราแรกเขาคาดหวังว่าจะได้ยินคำบ่นกระปอดกระแปดจากเด็กหนุ่มบีสต์ไฮยีน่าเสียอีก

"อือ เจ๋งมากเลย ไอแซคคุงเรียนรู้เร็วจังนะ เก่งจัง"

"อืม? มีเปลือกหอยสองอันแล้ว ไหนดูซิ? มีอะไรให้เล่นบ้างเอ่ย?"

แอนเซลม์มองพรมผืนขนาดย่อมๆ กับหินกรวดขนาดเล็กพอที่วางเรียงกันเป็นริมฝีปาก

+

รอยยิ้มละมุนละไมยังคงประดับใบหน้ารูปงาม เขากวาดสายตามองเหล่าเด็กหนุ่มที่กำลังสนุกสนานท่ามกลางบรรยากาศครื้นเครงชวนให้รู้สึกสดชื่นตามไปด้วย

"น่ารักน่าชังดีจัง"

ระหว่างที่เอื้อนเอ่ย แขนทั้งสองข้างกอดอกแน่นเพื่อให้กายอุ่น ถึงจะเป็นแฟรี่มังกร หากแต่เพราะอยู่ในร่างมนุษย์ แม้จะมีเพลิงพิษอยู่ในตัว แต่ก็ใช่ว่าจะช่วยให้คลายจากความหนาวเย็นได้

"ไม่ไปเล่นสนุกกับเพื่อนๆ เหรอ?"

แฟรี่มังกรหนุ่มหัวเราะในลำคอเสียงแผ่ว มือเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีปีกกาแง้มเสื้อสูทเพียงเล็กน้อย เจ้าตะขาบตัวยักษ์ยังเกาะนิ่งไม่ไหวติง คงเพราะไม่อยากให้การขยับเขยื่อนกายเป็นจุดสนใจมากจนเกินไป

"เขาค่อนข้างขี้กลัวแล้วก็ขี้อายน่ะ ถึงจะโตเต็มวัยและตัวใหญ่ที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอในระแวกนี้ก็เถอะ แต่ว่าเขาก็เป็นเด็กดีนะ"

เจ้าตัวยักษ์ขยับหนวดของมันไปมาตอบรับตามคำกล่าวอ้าง

[ MLESNA ]

ว่าไปนั่น ถ้าเรื่องของภูติผมไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่บางทีเพราะบาซาลต์คุงเป็นเด็กดี ภูติตัวน้อยเลยอยากเอาของมาให้เธอ แบบที่ไม่เปิดเผยตัวก็ได้นะ ( ´-｀)

[ MLESNA ]

เห็นเขาบอกว่าถ้าดื่มซุปที่ทำจากเนื้อของสุนัขขนสีน้ำเงิน ก็ทำให้ตัวอุ่นขึ้นด้วยนะ |＾▽＾)ノ

[ MLESNA ]

บางทีนั่นอาจจะเป็นการทักทายของภูติตัวน้อยก็เป็นได้นะ (* ´ ▽ ` *)ﾉ

(แจมด้วยค้าบบบ🧍)

รอยยิ้มละมุนละไมตามมารยาทถูกส่งกลับไปยังรุ่นน้องต่างหอ แฟรี่มังกรหนุ่มย่างกายเข้ามายืนอยู่เคียงข้างหากแต่ยังคงรักษาระยะห่างอย่างเหมาะสม

"นั่นน่ะ เป็นนิสัยส่วนตัวของหมีขาวเหรอ?"

แอนเซลม์หยอกล้อบีสต์หมีขาวตัวโตอย่างติดตลกตามประสา อากัปกิริยาเมื่อครู่นั่นน่าเอ็นดูชวนมองไปเสียหน่อย จึงเผลอเสียมารยาทไปเสียได้ แต่เขาไม่ขอโทษหรอก

"โอ้ว..." เขาเพียงอุทานมือที่เล่นหูสีขาวก็หยุดชะงัก

"หึ-" ก่อนจะมีรอยยิ้มที่ส่งมาให้คุณเท่านั้น

>คุณสามารถชวนชายคนนี้ไปทำอะไรก็ได้เลยตอนนี้ ตัวเลือกอยู่ที่คุณ🫵

(มาบวกกันได้นะครับ! สามารถเนียนรู้จักกันได้เลยครับ!)

"งั้น ไอแซคคุงลองสูดลมหายใจเข้าลึกๆ"

"ชี้นิ้วไปข้างหน้า ผ่อนลมหายใจออกช้าๆ อืมๆ ดีมาก คราวนี้สูดลมหายใจเข้าลึกๆ อืมๆ"

แอนเซลม์ลองสาธิตวิธีการตามคำกล่าว พร้อมทั้งชี้นิ้วไปที่ตุ๊กตาหิมะผู้น่าสงสาร

"เพ่งสมาธิ พูดตามผมนะ 'บิบบิดี้ บอบบิดี้ บู' "

แน่นอนว่าคาถานั่นใช้การไม่ได้หรอก เขาแค่อย่างแกล้งหยอกรุ่นน้องต่างหอเล่นแก้เบื่อก็เท่านั้น

"ไม่หรอก ผมใช้มันจนกลายเป็นชีวิตประจำวันไปแล้วน่ะ"

นัยย์คาคู่คมมองเรียวหางที่สะบัดไปมาอย่างน่าเอ็นดู ริมฝีปากกระจับเผยยิ้มละมุนละไม เขากวาดสายตาพินิจเหล่าตุ๊กตาหิมะตัวน้อยก่อนจะล้วงกระเป๋าเสื้อหยิบเปลือกหอยเชลล์กับตะเกียบออกมา

ทั้งยังมีปีกนางฟ้าและปลั๊กพ่วงที่ดูยังไงก็หาความเชื่อมโยงกับของทั้ง 4 อย่างไม่ได้เลยสักนิด

"แย่จัง ผมสอนคนไม่เก่งด้วยสิ"

+

(ว่างัยน้า)

ประกายเวทมนต์ลอยละล่องฟุ้งกระจายอยู่เหนือหัวของตุ๊กตาหิมะ พลางพัดพามวลอากาศวนรอบตุ๊กตาหิมะตัวน้อย และอันตธานหายไปคงเหลือไว้เพียงแค่ตุ๊กตาหิมะที่เรียงสวยประดับด้วยเขาจากกิ่งไม้ก้านเล็กทั้งสองข้าง

"เท่านี้ก็ไม่โล่งแล้ว"

(แจมด้วยคับๆๆ🧍)

"เห? ปั้นตุ๊กตาหิมะอยู่เหรอ?"

แฟรี่มังกรย่างกายเข้ามายังพื้นที่ที่อีกฝ่ายใช้มันในการก่อร่างบรรดาตุ๊กตาหิมะผู้โชคร้าย

"ให้ผมช่วยนะ"

เขามองดูสภาพอันน่าสงสารของตุ๊กตาหิมะอย่างนึกเอ็นดูก่อนจะคุกเข่าลง ขยับปลายนิ้วเพียงเล็กน้อยเพื่อเรียกกิ่งไม้ก้านเล็กๆ 2 อัน มาปักอยู่บนหัวของตุ๊กตาหิมะคล้ายกับเขาของมังกร

(+)

(หูย ลบหลู่คนแก่หนิรู้ก หนูพูดงี้เดี๋ยวป้าแบกวีลแชร์ซิทอัพให้ดูเรย🫵)

(ม่ อย่าทำป้าเลยรู้ก ป้าแก่แล้ว)