เขายิ้มอ่อนเล็กน้อยเมื่อในที่สุดอีกฝ่ายก็ยอม เขาจึงจัดเตรียมให้เรียบร้อยจนกระทั่งอีกฝ่ายขี่ไม้กวาดซ้อนหลังเขาและกอดเอวเขาแน่น

"จำไว้นะ ฉันจะค่อยบินขึ้นช้าๆ ส่วนนายก็มองแค่ด้านหน้าหรือรอบๆแทน ห้ามมองลงข้างล่าง"

เขาเตือนเพราะรู้แน่ๆว่าถ้ารูมเมทของเขาก้มลงไปมองด้านล่างคงร้องไห้และดิ้นไปมาแน่ๆ

"ถ้าฉันบินสูงขึ้นเรื่อยๆแล้วไม่ไหวก็บอกนะ"

พูดจบเขาก็กำไม้กวาดก่อนที่มันจะบินค่อยๆสูงขึ้น

"ไม่"

เขาตอบทันควันทันทีพลางกอดอกมองรูมเมทตรงหน้าด้วยความเอ็นดู(สงสาร)

"ฉันไม่อยากโดนจับได้ทีหลังและทำโทษคู่หรอกนะ....อีกอย่างมันเสียชื่อครอบครัวหมด"

"ก็เข้าใจหรอกว่านายกลัวน่ะ แต่ก็ไม่อยากให้นายต้องมาสิบซ่อมหรอกนะ...อือ.."

"งั้นเอาแบบนี้ละกัน ฉันจะขี่ไม้กวาดแล้วให้นายหลังข้างหลังเผื่อมันจะช่วยให้ใจเย็นลงบ้างดีไหม?"

"สัญญาว่าจะไม่ขี่สูงมากและไม่ขี่เร็ว...ดีล?"

"ไม่ใช่แบบนั้นหรอก...ใครจะสนุกกับการที่เพื่อนตัวเองกำลังทรมานในสิ่งที่ไม่ชอบล่ะ?"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงปกติแต่ท่าทางไม่ได้ไปในทางเดียวกันเลยเพราะเขากำลังปิดปากกลั้นขำไม่ให้หัวเราะดังอยู่

"แล้วไปสอบสภาพนี้อาจารย์คงให้ผ่านมั้ง...ยังไงก็โดนสอบซ่อมแน่ๆ"

"เอ้า จับไม้กวาดแน่นๆแล้วก็อย่ามองลงไปข้างล่างสิ"

("เปลืองพลังเวทย์จะตาย นายอย่าพึ่งมันมากไปหมดสิรีบเก็บของให้เรียบร้อยด้วยนะ อ้อ อย่าใช้เวทมนต์เก็บด้วยนะ" 😌)