“ อึอือ ”

เธอทิ้งผลไม้ในมือและหยิบจากอีกฝ่ายมาแทน ก่อนจะกัดแล้วเดินนำไปโดยที่ไม่ช่วยอะไรมาก

แต่ดูดี ๆ อีกทีคือกำลังนำทางอีกฝ่ายไปยังที่ที่ปลอดภัย

“ ทำไม่เป็น ”

เธอเอามือแหวกเหล่ากิ่งไม้ที่บังทางออก ก่อนจะชะโงกราวกับกำลังหาอะไรสักอย่าง

“ ทางนี้ ”

เซโฟเน่ในชุดลำลองยืนนิ่งเงียบ มองเหล่าผลไม้ที่วน ๆ อยู่รอบข้าง ก่อนจะสุ่มหยิบลูกใดสักลูกขึ้นมาชิม

เปรี้ยว

“ แหวะ ”

เธอส่ายหน้า ด่อนจะลองยื่นมันให้อีกฝ่ายบ้าง ให้มาลองชิมด้วยกัน ทีแรกก็กะจะเดินไปเรื่อย ๆ เพื่อหาคนรู้จัก แต่ตอนนี้พอได้เจอเข้ากับอีกฝ่ายก็ไม่แย่

“ ไม่ได้เจอกันนาน… ”

“ สบายดีไหม ”

ใบหูที่ลู่ลง… ไม่ชอบหรอ ?

“ อืม งั้นเอาอันนี้ ”

เธอเป็นคนสั่งขนมอีกครั้ง นิ้วเรียวชี้ไปที่เครมบลูเล่ ก่อนจะเลือกขนมอย่างอื่นไปเพิ่มไปอีกสองสามอัน อย่าง คานาเล่ ซูเฟล่ มิลเฟย

“ ไม่เป็นไรหรอก ”

เงินถูกจ่ายออกไป มือเล็กรับถุงกระดาษมา ก่อนจะหยิบคานาเล่อันเล็กจิ๋วให้กับอีกฝ่ายได้ลองกินเล่นก่อน

“ ลองชิมดู ”

เธอกำชับสายจูงเตรียมพากลับไปเอาเจ้าพายเนื้อที่จองเอาไว้

เซโฟเน่รับมันไว้อย่างงุนงง ทั้งคำพูดและการกระทำของอีกฝ่าย

เท้าเล็ก ๆ เดินตามทางพร้อมกับจับสายจูงไปด้วย สายตาสอดส่องมองหาร้านของหวานก่อนจะหยูดที่หน้าร้าน

“ กินเป็นไหม ”

เธอถามความเห็นและชี้ไปที่แอปเปิ้ลคาราเมล ก่อนที่มือเล็ก ๆ ก็ไล่ชี้มองหาขนมหวานชิ้นอื่นไปด้วย

“ ทาร์ต… ครัมเบิล… แอปเปิ้ล ”

“ เธออยากกินอันไหน ”

สุดท้ายก็ถามอีกฝ่ายอยู่ดี เพราะอยากกินทุกอย่างเลย

เธอหันไปขมวดคิ้วใส่เล็กน้อยเมื่อโดนบอกว่ากินจุ ก่อนจะรีบพูดแก้ต่างให้ต่างให้ตัวเอง

“ แค่อยากกินแป้งเฉย ๆ ต่างหาก ”

เซโฟเน่มองตาม ก่อนจะพยักฟน้าหงึก ๆ เป็นการตอบรับ ก่อนจะกล่าวสั่งอาหารให้เจ้าหมาตัวโตกับตัวเองด้านข้าง

“ ไปหาของหวานเพิ่มไหม ”

ถามก่อนจะหันหน้าไปหาอีกฝ่าย เพื่อถามความคิดเห็นระหว่างรอ

เซโฟเน่ออกแรงวิ่งตามอีกครั้ง

“ อืม ”

นิ้วเรียวยกขึ้นมาเกาค้าง เขย่งเท้ามองไปที่กระดานเมนูว่ามีอะไรน่าสนใจบ้าง สลับกับมองเจ้าหมาตัวโตที่กำลังรอคำตอบ

“ จริง ๆ ก็ไม่ได้ชอบอะไรเป็นพิเศษ ”

นิ้วเรียวชี้ไปที่ ‘ พายเนื้อ ’ ก่อนจะหันไปถามอีกฝ่าย

“ อันนี้ ? ”

ถ้ามีเนื้ออีกฝ่ายก็น่าจะชอบ อีกอย่างเธอไม่อยากกินของคาวจ๋าสักเท่าไหร่

‘ ก็เป็นหมาจริง ๆ นั่นแหล่ะ ’

เซโฟเน่เผลอหลุดยิ้มชั่วครู่ก่อนจะกลับทำสีหน้าเรียบเฉยอย่างเก่า อดไม่ได้ที่จะขำขันกับปฏิกิริยาตรงหน้า

“ อืม… ไม่ได้เลือกขนาดนั้น ”

“ มั้ง ”

เธอพอรู้ตัวดีว่าตัวเองก็เลือกกินพอสมควร บางทีแค่กลิ่นหรือรูปร่างไม่น่าชวนรับประทานก็ปฏิเสธไปก่อนได้ลองจริง ๆ

“ แล้วเธอชอบกินอะไร ”

เอ่ยถามอีกฝ่ายกลับบ้าง

"ในเมื่อหมาบ้านผู้น่าสงสารต้องการเงินมากมายขนาดนั้นฉันก็ต้องสนองให้นี่"

"เอาเท่าไหร่ดีล่ะ สามพันมาดอล? สี่พัน อ้อหรือจะห้าพัน...แต่นั่นก็ไม่ได้หรอกนะนายไม่ได้มีค่าขนาดนั้น"

ฝ่ามือเคลื่อนไปจับลำคอนั่นไว้ จงใจล็อคราวกับประกาศขู่กร้าว

"ทำมันซะ จิลเลียน อย่าดื้อด้านฝืนคำสั่ง"

"ฉันไม่รับประกันหรอกนะว่าถ้าไม่ทำนายจะสุขสบายดี"

“ อะ—! ”

เธอสะดุ้งโยง ไม่ทันจะได้ตอบอะไรก็โดนอีกฝ่ายไปเสียแล้ว ถึงจะแอบงงกับคำพูดอีกฝ่ายนิดหน่อยว่าไปขอให้เลี้ยงข้าวตอนไหนกัน

“ …ไม่มีแผนอะไรสักหน่อย ”

ถึงแบบนั้นก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรยอมตามไปอย่างว่าง่าย เพียงแต่ขาสั้น ๆ ของเธอเดินตามเจ้าหมาตรงหน้าไม่ค่อยทันเท่าไหร่

“ อืม— , แต่ถ้าอยากกินอะไร จะเลี้ยงก็ได้ ”

ใบหน้านิ่งเรียบมองตามแผ่นหลัง เป็นเด็กที่ดูร่าเริงจังเลย

“ ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย ”

เซโฟเน่ทำหน้างุนงงเล็กน้อย อีกฝ่ายในชุดกันหนาวตัวหนา ทำให้เด็กหนุ่มดูตัวใหญ่มากกว่าเดิมขึ้นไปอีก

“ เด็กปีหนึ่งมาคนเดียว เดี๋ยวก็หลงหรอก ”

มือเล็กยื่นไปด้านหน้าตั้งใจจะคืนสายให้ผู้เป็นเจ้าของเอาไปถือไว้ กะว่าจะปลีกตัว

เธอชวนคุยไม่เก่ง แต่จะให้ทิ้งเด็กเอาไว้ก็ไม่ใช่เรื่องเท่าไหร่ ยืนพิจารณาอยู่พักนึงก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา

“ …ให้ไปด้วยไหม ”

( มายเบบิ้ 😭🫴🏻 )

เมื่อเห็นอีกฝ่ายดูสำนึกผิดก็ถอนหายใจ ก่อนจะเปลี่ยนท่าทีไปนัวเนียกับมือคู่หนาแทน

“ เมี๊ยว ”

หัวเล็ก ๆ ส่ายไปมาราวกับตอบว่ามันไม่มีเจ้าของ อีกฝ่ายนั้นดูไม่คุ้นหน้า ให้นึกว่าเป็นแมวจริง ๆ ไปก็ดีล่ะมั้ง

ดวงตาลืมมองอีกข้าง ราวกับว่าอ่านใจอีกฝ่ายได้ เซโฟเน่หันร่างหนีไม่ให้เจ้าสองแฝดที่คล้ายว่าจะวุ่นวายมาจับ

“ เหมี๊ยว ”

หางสวยสะบัดราวกับจะไล่ ไปชิ่ว ๆ แต่ก็ไม่ได้ลุกหนีแต่อย่างใด เลือกที่จะนอนตรงนั้น

“ ฉันเข้ามาสองปี ”

เซโฟเน่เอาตัวคลุกลงไปบนพื้นอีกครั้ง พร้อมกับหยิบชุดพิธีมาคลุมตัว

“ นี่ปีสุดท้าย… ขอพักเถอะ ”