ตนเองออกแรงง้างหีบออกบ้างพบกับแสงสีทองสะท้อนแยงตา...ปรากฏว่าได้รางวัลเป็น เงิน???

ดีเลย! เก็บเงินไปเติมเกมส์ได้อีกหลายโรล!!! จอมมารยิ้มกว้างหันไปดูกล่องเพื่อนข้างๆ

" .... " หือ 🗿

ขยับยื่นกล่องตัวเองให้เพื่อนนะ ไหนๆก็ไหนๆ

" เจ๋งอะ กำลังอยากกินช็อคโกแลตอยู่พอดี!! "

" งั้นฉัันขอซื้อต่อนะ เนี้ย ได้เงินมาพอดีเลย "

😁✨✨

รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้า พยักหน้าหงึดหงัดก่อนจะนั่งลงด้านข้างเพื่อนตน

" อยู่ระหว่างก้อนหินหรอ? "

ลองขยับเอื้อมมือไปจับหินแหวกขยับออกจากกันพบว่ามีกล่องสมบัติสองใบอยู่ใต้หินทั้งสองก้อนนั้น จอมมารเงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนก่อนจะพยักหน้าไปทางกล่องเพื่อเชื้ิิอเชิญให้นายเปิด

" มาเปิดกัน "

ตนเอื้อมมือไปหยิบกล่องฝั่งตัวเองออกมาในขณะที่มือข้างนั้นยังคงจับไว้อยู่ดังเดิม

( ก้มันเท่อะ )

( พี่ดาวช่วยด้วย😭😭😭 )

( คว้าไม้กวาดทัน รอบนี้นั่งขยิบตา(แบบมองไม่เห็น)ให้นาย //รอบนี้ไม่ยืนละ เสี่ยงตกอะ- )

?? เอาเถอะ อย่างน้อยๆก็เปลี่ยนเรื่องคุยไม่ให้ใบหน้าร้อนกันอีกรอบ ตนก้มมองใบกระดาษในมือเพื่อนอย่างพินิจพิจารณา...

" อืมมม เหมือนก้อนอะไรสักอย่าง "

ตนเดาไม่ออกเช่นกันจนกระทั่งพากันเดินมาถึงจุดสัญลักษณ์ที่ว่า ตรงหน้าพวกเขาเป็นก้อนหินใหญ่สองก้อนที่มีรูปร่างคล้าย..คนสองคน ยืนข้างกัน???

" ดูสิ ไอ้ก้อนๆในแผนที่เหมือนกับหินสองก้อนนั้นอยู่นะ "

หงอนบนหัวส่ายไปมาอีกครั้ง

มือข้างที่ว่างอยู่ยกขึ้นมาลูบหน้าหวังปกปิดความร้อนที่เหมือนจะระเบิดออกมา แต่นิ้วมือนั้นกลับกระชับแน่นขึ้นอย่างกับกลัวว่าเพื่อนจะเปลี่ยนใจปล่อยมือแทน

" ข ขอบคุณ ฮะฮะ จอมมารน่ะ ต้องดูดีอยู่แล้วสิ "

...

" นายเองก็ด้วย "

งึมงำเสียงเบาก่อนจะเปลี่ยนน้ำมาแว๊ดๆเสียดหูอีกครั้ง

" ฮึ่ม!! เหมือนเราจะมาถูกทางแล้วนะ! ไหนดูซิไปไหนต่อ ถึ๊งห์รึยัง! "

เปลี่ยนเรื่องหนีก็ไม่วายล่กจนเสียงหลง...

คนโดนแซวขำคิกคัก ดูไม่สะทกสะท้านหากเสียงกรี๊ดนั่นจะเป็นของตนจริงๆ

??

จอมมารหันไปมองเพื่อนด้านข้างด้วยความฉงนเพราะตนเองก็ไม่ต่าง ทว่าประโยคต่อมาทำให้ผิวหน้าของคนที่เรียกตัวเองว่าจอมมารกลายเป็นผิวมะเขือเทศอีกครั้ง

ฉ่าาาาา /////

" ล ล แล้วมือมันเกี่ยวอะไร ก กับ เกมเล่า! "

เสียงกระตุกกระตักด้วยความลนลาน ดวงตาภายใต้กลุ่มผมล่อกแล่กอย่างไม่รู้จะมองไปทางไหนดี
+

คิดแค่เรื่องหาสมบัติ เดินอ้อยอิ่งชวนคุยกันไปเรื่อยๆจนลืมเรื่องพวกนั้นไปหมด...แต่ต่อให้นึกขึ้นมาได้คิดว่าตัวเองยังอยากอยู่ตรงนี้ต่ออยู่ดี

' โซเชียลดีท็อกซ์ไม่แย่อย่างที่คิดแฮะ '

" มีเรื่องคาดไม่ถึงอะไรอีกมั้ยอ่ะ เหมือนตอนทำอาหารฉันได้ยินเสียงกรีดร้อง ชมรมนายมีคนกรี้ดรึเปล่า? "

ตนหันมองคนด้านข้าง ถามชวนคุยเพื่อที่จะตั้งใจฟังสิ่งที่อีกฝ่ายพูดในขณะเดียวกันตนก็จูงมือพาเดินตามเส้นทางด้วย

ยิ่งได้ยินคำชมแล้วยิ่งยิ้มกว้างใหญ่ พยักหน้าเห็นด้วยกับคำยอนั้นไม่มีข้อโต้แย้ง

" เหมือนเล่นเกมส์ทำอาหารเลยมั้ยอะ?? "

ทางนี้แค่ช่วยสมาชิกทำอาหารนิดๆหน่อยๆ...พอไม่มีโทรศัพท์ติดตัวแล้วใจว้าวุ่นจนโฟกัสส่วนที่ต้องทำไม่ค่อยได้เท่าไหร่นัก

พอคิดแบบนั้นแล้วนึกแปลกใจเพราะพออยู่กับคนด้านข้างนี้แล้วกลับไม่มีความรู้สึกว้าวุ่นนั่นเลย ไม่ได้โหยหาถึงเครื่องสี่เหลี่ยม ไม่ได้คิดถึงเกมคอนโซล

(+)

" ฉันเป็นคนช่วยออกไอเดียด้วยนะ เจ๋งป๊ะ? "

มือที่จับกันไว้อยู่ขยับแกว่งไปมาเบาๆสื่อถึงความอารมณ์ของเจ้าตัว

" แล้วนายอะ ที่ชมรมมีกิจกรรมอะไรให้เห็นบ้างมั้ย? "

ตนถามกลับ อยากจะรู้เรื่องของฝั่งคนด้านข้างบ้าง

" อือ "

เจ้าของมือไม่คิดอะไรมาก เรียวนิ้วกระชับเข้าหากันด้วยความเคยชินหลังจากที่ทั้งคู่อยู่ด้วยกันบ่อยขึ้น แตะเนื้อต้องตัวกันจึงเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว...ถ้าไม่นับเรื่องวันนั้นน่ะนะ

" ชมรมหรอ? ก็เหมือนจะสนิทมากขึ้นนะ กลางวันที่ผ่านมาทุกคนตั้งใจทำเมนูแปลกๆออกมา "

ลดความเร็วลงให้ทั้งคู่เดินขนาบข้างกัน จอมมารหันไปฉีกยิ้มจนเห็นไรฟันด้วยความสดใสยามนึกถึงกิจกรรมในชมรม

(+)

เหมือนสถานการณ์จะกลับมาเป็นปกติแล้ว ดวงตาภายใต้กลุ่มผมนั่นกวาดมองหาตำแหน่งเลี้ยวที่ว่า

เสียงนกร้องบรรเลงก่อนจะกลับเข้ารัง เสียงใบไม้ปลิวไสวตามแรงลม ถึงอย่างนั้นเสียงของเพื่อนก็ดังพอจะแทรกเสียงจากธรรมชาติเหล่านั้นเรียกความสนใจของจอมมารได้

" ว่าไง? "

ตอบกลับไปในขณะที่มือยังจับแขนคนด้านข้างเดินไปตามทางหาสมบัติส่วนหูยังคงเปิดรับรอฟังว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร

ชะงักเบรคตัวหยุดมองอีกฝ่ายกลับ

" อ อะไร "

ไหงจู่ๆมาโฟกัสคำพูดกันล่ะเนี้ย ตนได้แต่บ่นในใจพยายามบ่ายเบี่ยงประเด็นนี้ออกไปแทนเพื่อลดความเขินอายลง

" มันจะมืดแล้วรีบไปหาสมบัติกันเถอะ มันต้องเรียบทะเลสาบไปใช่มะ มาเร็ว "

จับแขนเพื่อนจะจูงพาไปแทนกลบเกลื่อนใบหูที่ยังขึ้นสีอ่อนๆ