"น่ารักแค่กับเพอร์สันคนเดียวนั้นแหละ"

"คุณที่เป็นดังบุปผางาม"

"ขอบคุณนะที่เข้ามาเติมเต็มในชีวิตของผม"

"แม้ผมจะเป็นเพียงดาวน้อยในหมู่ดาวมากมายนับไม่ถ้วน"

"ผมรู้สึกเป็นคนที่โชคดีที่สุดเลย"

สิ้นคำกล่าวเขาก็กุมมืออีกฝ่ายขึ้นมาแล้วจุมพิตที่หลังมือเหมือนที่ชอบทำเสมอ

และแล้วงานเต้นรำในค่ำคืนนี้ก็จบลงอย่างงดงาม

🌟🪻

“งั้นวันหลัง ฉันเปลี่ยนไปอุ้มแทนดีมะ” ก็ว่าไป พูดแกล้งอีกคน

“ปะไปกัน ฉันเองก็อยากกินสเต็กเหมือนกัน ”พูดพลางเอามือยีหัวคนตัวเล็กกว่าด้วยความเอ็นดู

เขายิ้มให้อีกฝ่ายพาจูงมือไปหาอะไรกินต่อให้ตนต้องเลี้ยงข้าวทาลัสไปตลอดชีวิตก็ยอม

”แหม เขินสินะ กิ้วๆ“ จับมือทาลัสที่ดันหน้าตัวเองออกมากุม ดูท่ากระเบนจะพึ่งพอใจกะปฎิกิริยาท่าทางของเจ้าหมาพอตัว

’หาเรื่องให้เลี้ยงข้าวอีกแล้วสินะ‘
เควนตินคิดไม่ได้พูดอะไรออกไปทำได้แค่พยักหน้าตกลง ไว้ค่อยคิดบัญชีทีหลังล่ะกัน

”อยากกินอะไรล่ะ? สเต็ก ไก่ทอด?“ว่าพลางดึงอีกคนให้เดินตาม

“จูงมือนี้ ทำได้ใช่ปะ” มองตัวเองจับมืออีกฝ่าย

เห็นอีกคนยิ้น เควนตินก็ฉีกยิ้มโชว์ฟันแหลมตามไปด้วย

“แหะๆงั้นเหรอ นายเองก็เท่ไม่เบาด้วยนะ”ว่าพลางขยี้หัวคนตัวเล็กกว่าด้วยความเอ็นดู สำหรับตนน่ะ ทาลัสทั้งเท่ทั้งน่ารักเลยแหละ

การกระทำไวกว่าคิดเควนตินโน้มหน้าเข้าไปใกล้คนข้างๆแล้วใช้ปากหอมแก้มอีกฝ่ายเสียงดังฟอด

”ทำแบบนี้ก็คงไม่แปลกใช่ไหม เพราะเราเป็น Partner กัน“ ยิ้มฉีกฟัน นั้นเป็นสิ่งที่ตนอยากทำมานานแล้ว

“งั้นเหรอ” เควนติเงยหน้าคิดอะไรบางอย่าง

ถึงอีกฝ่ายจะบอกว่าจะเรียกอะไรก็เรียกไปแต่สำหรับตนมันไม่ใช่น่ะสิ เขาต้องการอะไรที่มันชัดเจนโดยเฉพาะสถานะของตน

“ถ้าไม่ใช่แฟน” คำอื่นที่แสดงสถานะของตนกะอีกฝ่าย

“แล้วถ้าเป็นคำว่า Partnerล่ะฟังดูดีไหม แบบว่า Partner in crime ไรงี้!“ เอามือโอบไหล่คนตัวเล็กกว่าเข้ามาใกล้ๆ

‘น่าต่อยทั้งคู่จริงๆเลยแหะ‘ เควนตินคิดเสียดายที่เลือกใช้หนทางสันติในการต่อกรกะพวกพี่ๆทาลัสแทนที่จะใช้กำลัง

“เออ ที่เรียกว่าแฟนน่ะ” หวนนึกถึงคำที่เอ่ยเรียกอีกฝ่ายเมื่อครู่

“สรุป ฉันกะนายคือแบบว่า แฟน?” ถึงจะเอ่ยถามเสียงเรียบแต่ใบหน้ากระเบนหนุ่มก็ขึ้นสีเล็กน้อย

พอพ้นสายตาของพวกพี่ เควนตินก็หยุดเดินนั่งลงใต้เงาต้นไม้แต่ก็ยังไม่ปล่อยมือจากอีกคน

“พี่นายแม่ง***ว่ะทาลัสมาว่าน้องชายตัวเองงี้ได้ไง“ คำแรกที่พูดออกมาเป็นคำด่า

”อีกนิดฉันจะชกหน้าพวกมันแล้วรู้ไหม”แต่ถ้ากลับไปตอนนี้ก็ยังทันแต่ก็ช่างเถอะ

“ฉันไม่เคยพูดกะดัสตินแบบนี้เลยนะรู้ไหม”เควนตินหมายถึงสิ่งที่พี่ชายทาลัสพูดแย่ๆใส่อีกฝ่าย

“นายยอมเพราะเป็นน้องหรือไง?”

“เฮ้ย” เควนตินคำรามในคอด้วยความโกรธ ที่พวกพี่ชายพูดดูถูกทาลัสแม้มันอาจจะเป็นเรื่องปกติของครอบครัวนี้ก็ได้

“พูดให้มันดีๆหน่อยพี่ชาย ที่มาว่าแฟนคนอื่นอ่ะ” กระเบนหนุ่มเดินกระแทกไหล่เซ็ตตรงไปที่ทาลัส คว้ามืออีกฝ่ายเดินหนี

“เรื่องของฉัน!! ชีวิตฉันอย่ามายุ่ง“ว่าพลางก็ชูนิ้วไม่สุภาพใส่พี่ๆทั้งสองอย่างไม่ใยดี

”ไปจากนี้กัน“ พูดกะทาลัสถึงจะไม่รู้ว่าไปไหนก็ตาม

“เควนติน วิสเป้อ หอออคค้าบ ไม่ใช่เพื่อนแต่ก็ไม่ใช่แฟน เรียกง่ายๆเป็นคนคุยของทาลัสค้าบ” เควนตินเปลี่ยนอารมณ์ทันควันเมื่อเห็นคนเป็นพี่ยื่นมือมา

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ”

เขย่ามือเช็คแฮนด์อีกฝ่ายและพูดแนะนำตัวออย่างสุภาพเพื่อทำคะแนนให้ครอบครัวอีกฝ่ายประทับใจ

“อะไรอ่ะ!!! คนรู้จักเนี่ยนนะ?!” เควนตินหน้าบึ้งไม่พอใจ

“ที่เรากุ๊กกิ๊กกันมันไม่มีความหมายเลยเหรอ!!” ถึงจะยังไม่ได้มีสถานะกะอีกฝ่ายชัดเจนขนาดนั้นแต่ความสัมพันธ์ระหว่างตนกะทาลัสก็มากเกินพอที่จะเป็นแค่คนรู้จักกัน

ไว้ค่อยคุยเคลียร์กันทีหลัง

+

“ว่าไงเจ้าหมา!!!”กระเบนหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาในบทสทนาเพราะกะจะเซอร์ไพร์สแกล้งทาลัส แต่เป็นตัวเขาเองที่ต้องเซอร์ไพรส์กะเรื่องที่พวกเขาคุยกัน 2 คนนั้นเป็นพี่ชายทาลัส?!

“เดี๋ยวนะ นั้นพี่นายจริงดิ?!” เควนตินตาเบิกโพลงด้วยความช็อค พลางชี้นิ้วสั่นๆไปที่พวกพี่ชายของทาลัส

ในความคิดของเงือกหนุ่มเขาไม่นึกเลยว่าคนพี่กะคนน้องจะต่างกันราวฟ้ากับเหว

ใช่ เควนตินหมายถึงส่วนสูงของทั้ง3คน